Lang­hundur Kristins Hrafns­sonar rit­rýndur

Það var líklega ekki ætlun Kristins Hrafnssonar en hann lýsti því ágætlega hvernig aktívistar, sem dulbúa sig sem blaðamenn, starfa í samtali við mbl.is 13. nóvember 2019. Þar sagði hann þá „matreiða og verka mál“ ofan í almenning.

Þetta sýnir Kristinn í verki í aðsendri grein á Vísi 8. maí síðastliðinn. Það er sérkapítuli útaf fyrir sig í fyrsta lagi að hann fái birta jafn langa grein og raun ber vitni en lengdir slagar upp í BA-ritgerð í háskóla. Í öðru lagi sætir það furðu að Vísir skuli hleypa í gegn grein með jafnmörgum rangfærslum og ærumeiðingum á meðan mér hefur ítrekað verið hafnað eða gert að breyta mínum greinum þrátt fyrir að hafa þó gögn fyrir mínum fullyrðingum.

Hér á eftir fer ég yfir helstu atriði greinarinnar, leiðrétti rangfærslur, bendi á það sem sleppt er og skýri hvers vegna sú mynd sem dregin er upp stenst hvorki gögn málsins né mína reynslu af atburðunum. Munið þetta með að trúa brotaþola, sem af einhverjum ástæðum hefur ekki átt við í þessu máli….

Upphafsfrásögnin og læknisfræðileg gögn

Kristinn kýs að gefa í skyn í upphafi greinar sinnar að ég hafi farið dauðadrukkinn til nágranna míns og notað það sem afsökun fyrir „kerfisbundnum áróðri og villukenningum.“

Læknisfræðileg gögn styðja þessa lýsingu ekki, raunar staðfesta þau að ég hafi alls ekki verið drukkinn en Kristinn telur það ekki eftir sér að ljúga aðeins. Læknisfræðilegu gögnin benda hins vegar til háalvarlegrar stöðu. Í greinargerð réttarmeinafræðings kemur fram að „skyndilega tekur hjúkrunarfræðingur eftir því að öndunartíðni fer niður og hann fer í öndunarstopp.“ Strax var brugðist við með því að setja mig í öndunarvél og ég ekki vakinn fyrr en degi síðar. Þá var af mér dregið og gögn sýna að nýrnagildi kreatíns í mér hafi hækkað úr 107 í 782, eða tæplega áttfaldast, en að eðlilegt gildi í karlmönnum sé á bilinu 60-90 míkrómól/L. Hins vegar urðu þau mistök að blóð- og þvagprufur voru ekki tryggðar og því var ekki hægt að kanna með önnur lyf eða efni en þau sem kannað er með í hefðbundnum skönnunum fyrir eitrunum. Kristinn horfir framhjá þessum athugasemdum réttarmeinafræðingsins enda hæfa þær ekki þeirri frásögn sem Kristinn ætlar sér með greininni.

Fullyrðingar um fjölskyldumál og framburð

Kristinn segir mig hafa talað „af smekkleysi“ um mína fyrrverandi eiginkonu. Hvernig hann telur sig umkominn að fella þann dóm skil ég ekki. Það er óumdeilt að hún er veik. Það hafa læknar staðfest, lögregla, dómstólar og allir hennar nánustu geta gert það líka, og það við þig Kristinn, ef þú myndir hringja í einhvern nákomin minni fyrrverandi ættir kannski að gera það í stað þess að fara fram með fleypur, jú þú telur þig vera blaðamann þar með ætti þér nú ekki að vera skotskuld úr því að taka upp símann, nema að þú þorrir því ekki ?. Ég hef ekki tjáð mig um annað en að hún sé mjög veik. Ég hef aldrei farið nánar í veikindi hennar opinberlega.

Kristinn segir að minn lögmaður hafi ranglega fullyrt að mín fyrrverandi hafi játað byrlun. Það er ekkert rangt við það. Hún játaði það í skýrslutöku 5. október 2021: „XXX sagðist hafa snöggreiðst við þetta og farið fram og náð í svefnlyf, sem hún vissi ekki af hvaða tegund var, og sett þar út í bjór … Hér óskaði verjandi XXX eftir pásu á skýrslutöku. XXX var hvött til að halda áfram með framburð sinn en óskaði þá sjálf eftir hléi á skýrslutöku og vildi ekki tjá sig frekar um málsatvik.“ Lögreglan staðfestir þetta einnig í yfirlýsingu sinni 26. september 2024 þegar hún hætti rannsókn, en veikindin spiluðu stóran þátt í þeirri ákvörðun, og af einhverjum ástæðum þá vilja þeir félagar Kristinn og Þórður Snær aldrei nafngreina lögmanninn sem hindraði réttvísina, en það er vegna tengsla henar við Samfylkinguna, en lögmaðurinn var Lára V. Júlíusdóttir fyrrum formaður bankaráðs Seðlabankans í Seðlabankamálinu gegn Samherja, er það tilviljun að þeir félagar þegja yfir þessari staðreynd, held ekki..

Aðdragandi og samhengi Samherjamálsins

Í kaflanum „aðdragandinn“ segir Kristinn að meta þurfi þau mál sem hann fjallar um í samhengi við Samherjamálið. Í viðtali við Heimildina 6. febrúar 2023 sagði Þóra Arnórsdóttir orðrétt: „Þessi rannsókn sem er í gangi núna hefur í sjálfu sér ekkert með Samherja að gera […].“ Það þarf því varla að hafa frekari orð um það, annað en að á blaðamannabekknum voru sömu aðilar að verki í báðum tilvikum. Einhverra hluta vegna segir Kristinn annað núna en Þóra þá.

Í öðru lagi segir Kristinn að gögnin sem hann birti hafi verið frá „fyrrverandi starfsmanni Samherja í Namibíu sem ákvað að gerast uppljóstrari.“ Fyrir það fyrsta var hann aldrei starfsmaður Samherja. Jóhannes var framkvæmdastjóri namibískra félaga í samstæðunni. Það er ekki sami hluturinn eins og allir vita sem hafa þekkingu á fyrirtækjarekstri. Í öðru lagi hætti hann aldrei til að gerast uppljóstrari. Hann var rekinn eftir að upp komst að hann væri að plotta það að koma annarri útgerð að í stað samstæðu Samherja. Um leið hafði hann augljóslega misst tök á lífi sínu og dregið sér fé úr rekstrinum. Þá krafðist hann með tölvupósti 18. nóvember 2016 – sem Kristinn Hrafnsson kaus að birta ekki á Wikileaks – hárra fjárhæða, jafngildi hundraða milljóna fyrir störf sín í Namibíu (1 milljón USD, 240.000 EUR og 3,3 milljónir NAD). Orðrétt sagði hann í tölvupóstinum, m.a.: „Árið 2012 var kvótinn um 34.000 en árið 2016 var JS búinn að koma honum í 60.000 t + 2016 en hann fór stighækkandi hvert ár en þetta er fyrst og fremst afrakstur mikillar [sic] vinnu af JS“ og „Frá 2012 til 2015 hafið [sic] Samherji um 50 mil USD í EBITDA og er það lang stærsta [sic] hluta útaf frumkvæði JS […]. Svo klykkti hann út með: „Allt sem að hefur gerst í að afla kvóta fyrir Samherja í Namibíu hefur JS aflað en það er eingöngu Siggi Óla sem að veitti góða vinnu og stuðning 2013 og eitthvað frá 2014 sem var mikil hjálp og hagur í.“ Þessu hefur Kristinn Hrafnsson ákveðið að halda frá almenningi.

Kristinn vísar svo í málið í Namibíu en getur í engu um hvað það snýst, þ.e. fyrir hvað var ákært. Það passar nefnilega ekki alveg við mútumyndina sem hann og samstarfsfélagar hans á RÚV vilja teikna upp. Málið snýst að uppistöðu um fjársvik þeirra, þjófnað og peningaþvætti til að hylja slóð sína. Þannig eru þeir ákærðir fyrir að hafa blekkt framkvæmdastjóra félags í samstæðu Samherja, rétt eins og framkvæmdastjóra annarrar og alls ótengdrar útgerðar í Namibíu. Þetta er fullkomlega hliðstæð háttsemi. Þá er byggt á framburði namibíska lögmannsins Maren de Klerk en samkvæmt honum var Samherji aldrei neinn innsti koppur í búri. Ákæruliðir sem snúa að mútum byggja ekki á greiðslum frá Samherjatengdum félögum.

Ásakanir um undirróður og rétturinn til andsvara

Þá fer Kristinn um víðan völl í samsæriskenningum um „undirróður“ innanbúðarmanna og aðkeyptra þjóna Samherja. Mér er spurn; er það „undirróður“ að leiðrétta rangfærslur og koma á framfæri staðreyndum? Er það sem ég skrifa í þessari grein þá „undirróður“? Þegar ég er bara að reyna að bera af mér sakir? Eða ef ég tók upp hanskann fyrir atvinnurekanda minn, einfaldlega af því að ég vildi gera það?

Kristinn eyðir nokkru púðri í að „greina mig“ og telur sig hafa skoðað Facebook-vegg minn aftur í tímann, reyndar var það Helgi Seljan vinur hans sem gerði það en ekki Kristinn Hrafnsson. Ég er hins vegar ekki fámálli en svo að þó ég hafi ekki áður nýtt Facebook-vegginn minn þá hef ég í mörg ár skrifað greinar þegar mér hefur þótt ómaklega vegið að sjávarútveginum, fyrst 25. mars 2010. Þar fór samsæriskenning Kristins um þetta efni.

Mér rann hins vegar blóðið til skyldunnar þegar vegið var að Samherja og fólki sem ég álít vini mína í nóvember 2019. Ég vann í um þrjá áratugi hjá fyrirtækinu og samstæðu þess og tel þá frændur Máa og Stjána meðal vina minna. En Kristinn hefur kveðið upp þann dóm að ég hafi ekki mátt taka upp hanskann fyrir fyrirtækið vegna þess að ég var starfsmaður þar! Það hefur ætíð verið mín ákvörðun hvað ég læt frá mér þó að ég beri textann og efnisatriði hans oft undir aðra eða ræði við aðra um hugmyndir. Þetta undirstrikar hve aumur málflutningur Kristins er, að hann þarf að sparka í mig persónulega og gera skrifin tortryggileg. Hefur einhver véfengt að Bubbi Morthens sé eigandi sinna texta? Hvað með ráðherra eða önnur fyrirmenni sem fá aðstoð við ræðuskrif? Eru það þá ekki þeirra ræður? Þarna fer Kristinn í eitt skipti af mörgum í manninn en ekki boltann og veikir alla hans „faglegu“ greiningu. Og þess fyrir utan þá er þessi grein hans því marki brennd að hann hefur nú greinilega fengið „aðstoð“, ég þekki sum fingraför. En höldum áfram.

Andleg veikindi, samskipti og það sem Kristinn sleppir

Kristinn gefur í skyn að það sé óvíst hvort mín fyrrverandi eiginkona hafi verið andlega veik. Við fjölskylda hennar vitum að svo er og er það vel skjalfest. Ástand hennar var metið af lækni og var niðurstaða saksóknara í kjölfarið að refsing myndi ekki bera árangur. Kristinn gerir því hins vegar að hún hafi bara verið ósátt vegna gruns um framhjáhald. Hann sleppir hins vegar að geta umfangsmikilla samskipta minnar fyrrverandi við Þóru Arnórsdóttur haustið 2021, þar sem hún talar um sviðsetningu á leka, eyðingu á rafrænum fótsporum, púsl að falla saman, að inneignir á bankareikningum passi við dagsetningar á yfirheyrslum yfir sér, að fylgst væri með henni, að það væru merki um innbrot í tölvuna hennar, að sími hennar og öll rafræn samskipti hafi verið hleruð í boði Þorsteins Más, að efni á mbl.is sé eins og samið fyrir hana, að starfsfólk Samherja hafi stefnt á að losna við hana og svo mætti lengi áfram telja. Ég bara spyr, af hverju hvatti Þóra Arnórsdóttir hana til að „skrifa sér sem mest“ og í kjölfarið gaf hún Þóru og Aðalsteini Kjartanssyni umboð til að ná í símkortin sín til lögmanns síns ásamt öðru efni sem lögmaðurinn kynni að hafa í fórum sínum frá henni. Þá talaði hún um að hún hefði „einfaldlega stigið á tærnar á „miskunnarlausu og grimmu fólki sem mun „taka mig niður“ og „kremja mig eins og pöddu“, svo verður sagt að við séum bara að standa í slæmum skilnaði, í boði Samherja“ og að „Stefna, sem hýsir tölvupóstinum fyrir fyrirtækið mitt tekur þátt í þessu líka,“ og að síma sínum sé stjórnað og að hún sæti ofsóknum sem hefðu hafist „áður en síminn komst í hendur fjölmiðla“ og að mynd af móður Þorsteins Más á heimasíðu fyrirtækis sín sé „engin tilviljun heldur óbein hótun um að ég ætti að þegja“. Ekkert af þessu nefnir Kristinn en þessar tilvitnanir sýna glöggt hvaða ranghugmyndir var við að eiga.

Kristinn heldur áfram að pilla út það sem styður framhjáhaldskenningu hans. Hann virðist hins vegar horfa algjörlega framhjá því að ofsóknaræði sem hrjáði hana, sbr. framangreind dæmi úr samskiptum hennar. Eru til dæmis eðlileg viðbrögð, eins og Kristinn rekur í grein sinni, að þegar hún verður vör við að ég hrekk upp með öskrum og óhljóðum og kemst við illan leik yfir til nágranna, að hennar fyrstu viðbrögð eru ekki að athuga með mig heldur taka síma minn traustataki og fara í gegnum hann?

Þá vitnar Kristinn í ummæli hennar um að læknir hafi sagt þetta líklegast vera vírus sem hefði farið frá höfði mínu í nýru. Ég spurði umræddan lækni um þessi ummæli og hefur hann þvertekið fyrir þau. Ef þetta hefði verið vírus hefði sökkið hækkað og mænuvökvinn ekki verið hreinn, þetta vita allir læknar.

Byrlunin, eiturefnapróf og rannsóknargallar

Næsti kafli í langri umfjöllun heitir „Byrlunin.“ Það er rétt hjá Kristni að hefðbundin eiturefnapróf komu neikvæð út en það var vegna handvamma og aðgæsluleysis hjá heilbrigðisstarfsmönnum. Kristinn getur í engu skýrslu réttarmeinafræðings sem gagnrýndi að sýni hefðu ekki verið varðveitt svo unnt hefði verið að gera athuganir á öðrum efnum en þeim sem vanalega er skimað fyrir. Kristni er kunnugt um þetta enda vitnar hann í skýrsluna. Bara ekki þennan hluta hennar.

Kristinn virðist á þessum stað í löngum pistli sínum hafa áttað sig á að staðfest er að ég var ekki í neinu ölæði, þótt byrjun greinarinnar gefi það sterklega í skyn. Þarna er hann því kominn í mótsögn við sjálfan sig enda að leika sér með hálfsannleik og rangfærslur, eins og hans er von og vísa.

Það er vissulega rétt hjá Kristni að aldrei var ákært fyrir byrlun en það er vegna þess að rannsókn var hætt þegar ljóst var að refsing myndi ekki bera árangur. Það er ekki meiri hugarburður en svo. Hinn 6. mars síðastliðinn sagði saksóknari að rannsókn hefði verið hætt þar sem „refsing muni ekki bera árangur núna“. Hafa skal í huga að lögfræðilegur munur er á niðurfellingu rannsóknar eða henni sé hætt.

Kristinn gefur til kynna að mistök í rannsókn lögreglu – sem voru æði mörg – hafi verið til hagsbóta fyrir mig og/eða Samherja. Það verður að teljast hæpið svo ekki sé fastar að orði kveðið. Lögreglan hefði átt að hefjast strax handa og tryggja sönnunargögn, s.s. lífssýni úr mér, taka strax skýrslu af minni fyrrverandi en ekki mörgum mánuðum síðar, tryggja myndbandsupptökur úr Efstaleiti sem vistaðar eru í örfáa mánuði lögum samkvæmt, rannsaka símagögn fyrr, ekki leyfa verjanda minnar fyrrverandi að trufla skýrslutöku (sem lögmenn mega raunar alls ekki gera) og svo mætti lengi telja. Öll framangreind handvömm vann á móti mér. Það er því ekkert minna en fjarstæðukennt að gefa í skyn að lögreglan á Akureyri sé einhvers konar hvolpasveit Samherja.

Kristinn tekur öllu sem mín fyrrverandi segir sér til varnar í skýrslutökum sem heilögum sannleik, s.s. að hún hafi séð efni í símanum mínum sem hafi verið „aðför að lýðræðinu“. Slíkt myndi væntanlega falla undir landráð? Nei, það var engu slíku til að dreifa. Gagnrýni á vinnubrögð fjölmiðlamanna eða annarra er ekki aðför að lýðræðinu, að verja sig gegn röngum ásökunum og leiðrétta rangfærslur er hins vegar lýðræðislegur réttur.

Fjölmiðlamenn, einkasamskipti og gagnrýni á vinnubrögð

Kristinn endurtekur svo sömu tuggu aktívistanna á Stundinni og Kjarnanum sem ég hef margsinnis hrakið. Aldrei var reynt að hafa áhrif á prófkjörsbaráttu í stjórnmálaflokki – ég hafði hug á að bjóða mig fram og fékk hvatningu vina minna; við viðruðum okkar á milli áhyggjur af yfirtöku aktívista á Blaðamannafélaginu og sem gamall blaðamaður sjálfur kannaði Þorbjörn Þórðarson það. Áhyggjurnar reyndust fullkomlega réttmætar ekki tók það til varnar fyrir blaðamann Morgunblaðsins sem þingmaður ríkisstjórnarflokks réðist á fyrir að vitna í opinberar fundargerðir Ríkisútvarpsins um daginn, en þess í stað hefur formaðurinn farið í viðtöl hjá smánuðum dönskum blaðamanni, sem norska blaðið Aftenposten baðst afsökunar á; fjármagnaði fýluför Aðalsteins Kjartanssonar til Mannréttindadómstóls Evrópu og svo mætti lengi telja. Umræður um Jóhannes Stefánsson eru sama marki brenndar. Það er eðlilegt að þeir sem eiga hagsmuna að gæta fylgist með og viði að sér upplýsingum en maðurinn getur ekki einu sinni sagt kennitöluna sína rétt og hefur ekki sést opinberlega svo árum skipti nema í öruggu skjóli aktívistanna sem notuðu hann til að koma höggi á Samherja. Og að grafa undan blaðamönnum - hjálpi mér! Nei, slæleg vinnubrögð verðskulda gagnrýni og á rangfærslur var bent. Ef það dugar til að grafa undan blaðamönnum þá er blaðamannastéttin í vanda.

En ég spyr Kristin Hrafnsson – af hverju hefur ekkert komið fram hvernig Stundin og Kjarninn komust yfir gögnin eða af hverju þau voru bjöguð eins og ég hef bent á? Jú, það er vegna þess að umræddir blaðamenn hafa hylmt yfir. Þetta á ekkert skylt við að verja heimildarmann hvernig þeir gengu fram. Þetta er hylming. Lögreglan sagði í yfirlýsingu sinni 26. september 2024, þegar rannsókn var hætt, að hún vissi hver heimildarmaðurinn var. Þögn blaðamannanna varðaði því ekki vernd heimildarmanns þar sem það lá ljóst fyrir hver hann var. „Lögreglan óskaði ekki eftir því við sakborninga að þeir upplýstu um heimildarmenn sína enda lá það fyrir frá upphafi rannsóknar hver heimildarmaðurinn var í máli þessu.“

Í umræddum samskiptum mínum sést glögglega út á hvað viðurnefnið „skæruliðadeild“ gekk en mikið hefur verið snúið út úr því heiti. Nafngiftin sneri inn á við, við vorum í uppreisn við linkind Samherja við að verja sig og starfsfólk sitt. Allt annað er og var hugarburður blaðamannanna sjálfra. Síðan reyndu þeir ítrekað að troða öðrum undir þetta, s.s. Jóni Óttari, allt til að gera sig að meiri fórnarlömbum.

Það er fróðlegt að sjá að Kristinn segir að Þorbjörn Þórðarson hafi snúið sér að áróðursstarfi. Myndi hann kalla vinkonu sína Þóru Arnórsdóttur þá áróðursmeistara Landsvirkjunar núna? Var Lára Ómarsdóttir í áróðursstarfi fyrir Alvotech? En upplýsingafulltrúar ríkisstjórnarinnar? Þetta dæmir sig sjálft og sýnir að Kristinn hefur ekki betri rök en að sparka í manninn – hann getur ekki farið í boltann. Sama á við um ummælin um Jón Óttar, þar er sparkað í manninn.

Í milljónasta sinn – Samherji baðst aldrei afsökunar á mér eða mínum samskiptum. Afsökunarbeiðni þeirra var að mínu mati mistök en hún sneri ekki að okkur. En það er annað forvitnilegt við þessa efnisgrein Kristins. Alla ritgerðina til þessa hefur hann talað um að allt hafi verið gert að undirráði Þorsteins Más og Samherja – undirróðursdeild félagsins. En þarna allt í einu er talað um „fólk sem taldi sig vinna í umboði fyrirtækisins.“

WhatsApp, tæknilegar fullyrðingar á skjön við raunveruleikann og ósamræmi

Þar á eftir kemur allt í einu eins og skrattinn úr sauðaleggnum, að „útilokað“ sé að afrita WhatsApp-samskipti af einum síma yfir í annað símtæki. Bíddu ha? Hvað hefur þá fólk sem skipt hefur um síma gert? Glatað öllum samskiptum? Hér er skjámynd af svari ChatGPT við þessari spurningu. Svarið er svo skýrt að það er erfitt að verjast tilhugsuninni um að þarna sé Kristinn að leika sér með upplýsingaóreiðu.

Breytingar á frásögn, grunur og mannleg viðbrögð manns í áfalli.

Í stuttum kafla sem ber heitið „Fyrsta saga Páls“ þykir Kristni vert að nefna að rökleg samfella hafi ekki verið í því hvert grunur minn beindist. Kristni virðist fyrirmunað að skilja hvað gekk á í minni fjölskyldu og vanda þess að horfast í augu við hvað eiginkona mín til 27 ára hafði gert, hvort hún hefði í raun og veru verið valdur að því að ég lét nærri lífið og svo komið persónulegum gögnum mínum í hendur þeirra fjölmiðlamanna sem hötuðu mig og minn vinnuveitanda mest af öllum? Og að lífsförunautur minn í meira en aldarfjórðung ætti við veikindi að stríða. Hvernig átti ég að segja börnunum mínum það? Eða geta horft í spegil og sagt sjálfum mér það.

Kristinn og þeir fjölmiðlamenn sem hann er að reyna að verja hafa gert fjölskyldu mína að leiksoppi í valdabaráttu sinni og aldrei sýnt miskunn. Þetta ferli hefur verið yfirþyrmandi og sært mig meira en nokkuð annað í lífinu. Ég óska ekki mínum versta óvini að upplifa það sem ég mátti gera á þessum tíma. Í veikindum sínum reyndi mín fyrrverandi að telja mér trú um ýmislegt sem benti í aðrar áttir, afvegaleiða mig og villa um. Eitt af því var að nafngreindur maður, Jón Óttar, hefði verið á sveimi og hefði líklega tekið símann o.s.frv. Ég upplýsti lögreglu um þetta en ég gat ekki lengur horft framhjá því sem var augljósleg skýring – aðkoma þáverandi eiginkonu minnar.

Í kaflanum „Hvað þurfti að fela“ er búin til mikil samsæriskenning út frá orðum mínum í viðtali við Útvarp Sögu 9. apríl 2025. Þetta samsæri gengur út á að Samherji hafi reynt að fela eitthvað í símanum mínum áður en hann var afhentur lögreglu. Þetta er fráleitt, ég frestaði að afhenda lögreglu símann minn svo ég næði að útvega mér annan síma svo ég yrði ekki símalaus, enda fór það svo að síminn var í fórum lögreglu í hartnær eitt ár og ég á leiðinni daginn eftir til Raufarhafnar enda voru engir blaðamenn mér efst í huga þegar ég fór upp á lögreglustöð, nöfn þeirra poppuðu ekki upp fyrr en tæpu ári seinna, lesa gögnin Kristinn. Ekki veit ég hvurslags miðlæg miðstöð Kristinn Hrafnsson heldur að ég sé varðandi „hernaðarleyndarmál“ Samherja að eitthvað slíkt megi finna á símanum mínum. Vinir hans á RSK-miðlunum höfðu enda á þessum tíma komist í öll samskiptin, þar sem við ræddum ítarlega um hvað var rangt í Namibíumálinu og Seðlabankamálinu, um slæleg vinnubrögð blaðamannanna, fádæma léleg svör þeirra við spurningum og hvernig gögn í málinu stönguðust á við æsifréttir þeirra. Ekkert af þessu rataði fyrir sjónir almennings enda vann það gegn frásögnum um „mútumál Samherja í Namibíu“. Nú síðast berast fróðlegar fréttir frá Angóla, eitthvað sem hefur farið framhjá Kristni og samsærisfélögum hans. Enn ein staðfesting þess að málið eins og það var sett upp af fjölmiðlamönnunum er að leysast upp.

Upp úr þessum stolnu gögnum var búin til atburðarás sem hentaði frásögn þeirra, þar var ekki verið að hugsa um að upplýsa almenning. Dæmi um það eru þegar við ræddum um fjárdrátt Jóhannesar, hvernig hann laug að Samherjamönnum, hvernig blaðamenn klipptu og límdu DNB-gögnin, hvaða gögn vantaði inn á Wikileaks og svo mætti lengi telja. Auðvitað er það svo að ekkert af þessu, frekar en nokkuð annað af einkasamskiptum mínum, átti erindi við almenning. En RSK-miðlar höfðu engan áhuga á þessu enda hefðu þá vaknað spurningar um hvort ekki væri rétt að þeir skiluðu verðlaununum sem þeir höfðu fengið fyrir alla þvæluna. Þessi samsæriskenning heldur því ekki vatni, ekki frekar en hinar. En höldum áfram.

Í kaflanum „Ný saga verður til“ er allt að því kaldhæðnislega fjallað um eitt erfiðasta tímabil í mínu lífi, þegar rann upp fyrir mér aðkoma þáverandi eiginkonu minnar til 27 ára, og svo samskipti okkar sem lituðust af gríðarlegri vanlíðan hennar.

Rétt eins og það reyndist mér erfitt að horfast í augu við þessar staðreyndir þá leyfi ég mér að fullyrða að þrátt fyrir hennar andlegu veikindi þá er það henni líka erfitt, enda er hún ekki vond manneskja. Hún er bara veik. Hún hefur í samtölum við mig nefnt aðkomu Helga Seljan og afhenti ég lögreglu upptökur af öllum okkar samtölum. Þetta er því ekki hugarburður minn.

Niðurstaða rannsóknar og hvað hún sagði í raun

Í kaflanum „Glæpurinn“ fullyrðir Kristinn að málið hafi „koðnað algerlega niður gagnvart blaðamönnum“. Ég myndi kannski ekki orða það þannig. Rannsókn málsins var hætt en það var ekki vegna þess að lögreglan hafði ekkert í höndunum. Í yfirlýsingu lögreglu, dags. 26. september 2024 kemur fram að það sé afstaða lögreglustjóraembættisins að „allir sakborningar í málinu gæti hafa sýnt af sér atferli sem getur flokkast undir brot á framangreindum ákvæðum“ en að ekki hafi tekist að sanna hver gerði hvað. Sakborningar sem störfuðu hjá fjölmiðlum neituðu að tjá sig og afhentu engin gögn. Þá segir: „Ekki tókst að afla fullnægjandi stafrænna gagna þar sem þeim hafði verið eytt og réttarbeiðnir sem sendar voru erlendum tölvuþjónustu fyrirtækjum hafa enn ekki skilað árangri.“ Það var aldrei niðurstaða lögreglunnar að blaðamennirnir „hefðu engin lög brotið“.

Enn og aftur reynir Kristinn að munstra Samherja sem einhvern yfirráðanda lögreglunnar á Akureyri en allur framgangur rannsóknarinnar styður þvert á móti hið gagnstæða. Rétt eins og rannsóknir undanfarinna 14 ára í Seðlabanka- og Namibíumálinu. Ef Samherji væri svona sterkur og allsráðandi þá hefðu þær rannsóknir verið kveðnar í kút á fáeinum dögum eða vikum en ekki kostað félagið milljarða og lagt líf fjölda manna í rúst. Haldið þið að Þorsteinn Már eða aðrir sættu sig við að hafa stöðu sakbornings í á þriðja þúsund daga ef þeir hefðu einhverju um það ráðið? Það er álíka mikið ris í þessari samsæriskenningu og pönnuköku.

Kristinn beinir síðan sjónum sínum að Örnu McClure og getur ekki farið með neitt rétt þar. Blandar móður hennar þar inn í það mál að ósekju. Lögreglan var engu að síður, eins og Kristinn bendir á, réttilega gagnrýnd fyrir vinnubrögð í málinu.

Kristinn gagnrýnir og segir yfirlýsingu lögreglu frá 26. september 2024 hafa verið „fáheyrðar“ dylgjur í garð aumingja blaðamannanna. Hvað með þegar seðlabankastjóri sagði Samherja hafa „sloppið vegna lagaklúðurs“ í Seðlabankamálinu? Voru það sumsé ekki fáheyrðar dylgjur? Það verður fróðlegt að sjá hvað Kristinn segir ef Namibíumálið hlýtur sömu örlög. Ímyndum okkur að svo fari og snúum eftirfarandi setningu yfir á það mál ef það færi þannig: „Skeytingarleysi gagnvart því að setja hóp starfsmanna Samherja á sakamannabekk, án þess að nokkrar röklegar forsendur undirbyggðu það, ósaði af starfsmönnum embættis héraðssaksóknara.“

Ég hef aldrei fengið sama aðgengi og blaðamennirnir að fjölmiðlum, ekki að Pallborði Vísis, ekki að neinum vettvangi RÚV né á viðburði Blaðamannafélags Íslands. Er það óþverralegur málflutningur minn að gagnrýna vinnubrögð fjölmiðla og leiðrétta rangfærslur? Er það ekki aðför að tjáningarfrelsi mínu að hindra aðgengi mitt til jafns við þá? Þeir verandi sakborningar og ég brotaþoli? Það væri nú saga til næsta bæjar ef ég héti Pálína en ekki Páll…

Alþingi, skaðabótamál og aðgengi að vettvangi fjölmiðla til andsvara

Í kaflanum „Erindisleysa til Alþingis“ er enn og aftur reynt að gera blaðamenn að fórnarlömbum með orðunum „málsaðilar sem hafa ekki lengur heilt fjórðungsembætti lögreglu og saksóknara til að vinna skítverkin fyrir sig“ og svo kemur sparkið í manninn en ekki málefnið: „með heimskulegri kröfu um skipan heillar rannsóknarnefndar“.

Þetta er heimskulegt, en að kyrrsetja eignir Samherja vegna ásakana blaðamanna er það ekki? Eða málstofa Blaðamannafélags Íslands um einkaskilaboð mín sem alltaf er reynt að hengja á Samherja? Er það ekki heimskulegt? Nei, ef það gagnast þessum hópi blaðamanna er það gott og vel, en einstaklingurinn Páll Steingrímsson má ekki leita á náðir stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar vegna framferðis ríkisfjölmiðilsins eða blaðamanna sem starfa í skjóli aukins frelsis án minnstu ábyrgðar. Það er ekki sama Jón og séra Jón.

Kristinn lýsir síðan hreykinn niðurstöðu dómara í skaðabótamáli mínu, dómara sem vann fyrir Ríkisútvarpið, stefnda í málinu, og Kastljós, hvar stefnda Þóra Arnórsdóttir starfaði örfáum árum áður. Átti ég einhvern séns? Nei, ekki verður séð að óhæði sé í hávegum haft í máli þessu. Þannig að málið var vonlaust eins og Kristinn lýsir, en ekki af sömu ástæðum og hann heldur fram. Vegna þessa er óþarfi að rekja tilvitnanir Kristins til röksemda dómsins – um það mun Landsréttur fjalla.

Fórnarlambsfrásögnin og persónulegt uppgjör

Þegar hér er komið við sögu er loksins farið að sjá til lands í langhundinum og aðeins tveir kaflar eftir. „Fórnir“ heitir næstsíðasti kaflinn. Allt þetta var víst bara farsi til að slá ryki í augu fólks og beina athyglinni frá aðalmálinu – Samherja og Þorsteini Má. „Sure Jan“, ég er með ör á bringunni eftir að hafa verið endurlífgaður, einkasamskiptum mínum var komið í hendur fjölmiðlamanna sem hafa hatast við mig, hvar þau voru bjöguð og snúið á hvolf til að gera fjölmiðlamennina að fórnarlömbum í óskiljanlegri baráttu þeirra þar sem öllu er snúið á hvolf og öllum meðulum beitt. Allt þetta var bara til að beina sjónunum frá máli þar sem aðalheimildin getur ekki sagt kennitöluna sína og Samherji reyndi að verjast og veita upplýsingar opinberlega um en fékk aldrei aðgengi að fjölmiðlum því þeir vildu ekki hlusta á félagið heldur býsnuðust yfir því að YouTube-auglýsti þættina í öðrum þáttum. Já, allt þetta var bara farsi til að fela það? Einmitt það, já. Nei, öðru fremur var ásókn fjölmiðlamannanna í einkasamskipti mín vorið 2021 til að þyrla upp moldvirði til að beina athyglinni frá því að Helgi Seljan hafði verið fundinn sekur um alvarleg brot gegn siðareglum og Samherji hafði andmælt ásökunum og komið á framfæri gögnum og upplýsingum sem sýndu fram á hið gagnstæða við áróður blaðamannanna. Það er líklegra.

Og já, Kristinn Hrafnsson – fjölmiðlamennirnir misnotuðu fyrrverandi konu mína í veikindum sínum. „Ég hvet þig til að skrifa mér sem mest,“ sagði Þóra Arnórsdóttir við hana. Síðan þegar málið fór að verða óþægilegt fyrir Þóru lokaði hún á hana sem jók á vanlíðan hennar enn meira. Ég veit það því ég á upptökur af henni lýsa því – sem lögreglan fékk að sjálfsögðu.

Ég setti mína fyrrverandi svo sannarlega ekki á gapastokk. Öðru fremur baðst ég vægðar – þegar ég sendi á Stefán Eiríksson og Þórð Snæ Júlíusson að láta hana og mína fjölskyldu vera. Þeir tengdu þann tölvupóst við Facebook-færslu 18 mánuðum fyrr og kærðu mig til lögreglu fyrir hótanir. Ekkert hélt vatni í þeirri kæru og henni vísað frá en hún sýnir vel hve langt þeir eru tilbúnir að fara.

Kristinn skrifar að Þorsteinn Már Baldvinsson sé leiðtogi minn og sé tugmilljarðamæringur. Hann skilur ekki að Þorsteinn Már er vinur minn og fyrrum vinnuveitandi. Mér þykir vænt um hann og hef tekið upp hanskann fyrir hann, enda er hann ekki þekktur fyrir að verja sjálfan sig. Hann mun ætíð verja starfsfólk sitt og fyrirtæki, en aldrei sjálfan sig. Þetta orðfæri afhjúpar gremju, hatur og ómálefnaleg skrif Kristins Hrafnssonar sem sjálfur baðar sig í fjárstreymi Wikileaks sem enginn skilur eða hefur yfirsýn yfir. Ekkert annað. Sama gildir með „Sauðtryggðin sem þessir fótgönguliðar, skæruliðar og aðrir þjónar sýna leiðtoga sínum.“ Orðin bera vott um mannvonsku og fyrirlitningu Kristins. Áfram heldur Kristinn en ég tel óþarfa að endurtaka orðin – allt ber að sama brunni. Enda virðist Kristni vera fyrirmunað að tjá sig um Samherja án þess að einhver fúkyrði fljóti með, sem sýnir þroska hans í málefnalegri umræðu, eða þannig.

Namibíumálið, tímalengd rannsóknar og lokaályktanir Kristins

Í síðasta kaflanum „Mál Íslands“ segir Kristinn Hrafnsson að rannsóknartími Namibíumálsins, sem hann reyndar kallar Samherjamálið, taki „ekki óeðlilega langan tíma“. Kristinn er auðvitað sérlega dómbær á þetta en sjálfur héraðssaksóknari sagði aftur á móti í viðtali við mbl.is 30. desember 2025 það vera „vissulega sjaldgæft að fólk hafi stöðu sakbornings svo lengi en að ekki sé um einsdæmi að ræða.“ Kristinn telur þetta ekki óeðlilegt en héraðssaksóknari sjálfur viðurkennir að þetta sé sjaldgæft.

Kristinn reynir svo að gera stöðu blaðamannanna erfiðari svo málið gegn Samherja sé ekki eins vont og segir þá hafa setið á sakamannabekk í á fjórða ár. Ljóst er að stærðfræði er svo sannarlega ekki sterkasta hlið Kristins. Þýska stálið Þórður Snær Júlíusson og starfsmaður hans Arnar Þór Ingólfsson mættu fyrstir í skýrslutöku af blaðamönnunum og hlutu þá stöðu sakbornings. Það var 10. ágúst 2022. Rannsókn málsins var svo hætt 26. september 2024. Það sér það hver heilvita maður að þetta eru rétt rúmlega tvö ár en ekki „á fjórða ár“. Það er annað en það sem starfsmenn Samherja hafa mátt þola. Og það má líka rifja það upp þegar þeir félagar Kristinn og Helgi reyndu að halda því fram að vegna vinnubragða Samherja í Namebíu hefðu 5000 þús manns orðið atvinnulausir þar sem 2000 þús manns unnu, það sjá allir heilvita menn að sú stærfræði þeirra gengur ekkert frekar upp en í hinu dæminu.

Kristinn Hrafnsson lýkur langhundinum með ákalli til héraðssaksóknara að „plís, plís, viltu ákæra svo við björgum andlitinu“.

Kjarni málsins er þessi: Það er ekki samsæriskenning né áróður að krefjast þess að blaðamenn vandi til verka eða að ásökunum sé svarað og tekið sé til varna, hvort sem það er hálfsextugur skipstjóri á Akureyri, stórt útgerðarfyrirtæki eða skipstjórinn til varnar útgerð sinni. Kristinn Hrafnsson má að sjálfsögðu hafa sína skoðun en grein hans stenst ekki sem hlutlæg yfirferð. Í grein Kristins er valið það sem styður fyrirframgefna niðurstöðu, hann sleppir því sem flækir hana eða breytir og gerir lítið úr stöðu einstaklings sem varð fyrir raunverulegum skaða. Svar mitt við henni er hvorki aðför að lýðræði né blaðamönnum. Svar mitt byggist á stjórnarskrárvörðum rétti mínum til að segja mína hlið málsins og andmæla rangfærslum. Til þess þarf ég ekki leyfi frá Kristni Hrafnssyni.

Höfundur er skipstjóri.