Þegar allt fer aftur á fullt – munum eftir fólkinu

Nú er haustið gengið í garð. Skólarnir eru byrjaðir, sumarleyfin að baki og á mörgum vinnustöðum er allt komið á fullt. Stefnur eru mótaðar, markmið sett, fjárhagsáætlanir undirbúnar og verkefnalistarnir fyllast.

Við ætlum að ná árangri, klára árið vel og undirbúa það næsta.

En mitt í allri áætlanagerðinni er mikilvægt að staldra við og muna eftir fólkinu sem stendur vaktina. Og að við mætum ekki bara til vinnu sem starfsfólk, heldur manneskjur. Með allt það sem fylgir lífinu. Börnin sem þurfa á okkur að halda, aldraða foreldra, veikindi, sambönd, fjárhagsáhyggjur, sorg, svefnlausar nætur og stundum þessa ósýnilegu þriðju vakt, félagslífið, skipulagið, ábyrgðina og hugsanaálagið sem heldur áfram löngu eftir að vinnudeginum lýkur.

Við sjáum ekki alltaf hvað fólk ber með sér inn um dyrnar á morgnana.

September er líka Gulur september, mánuður geðræktar og sjálfsvígsforvarna. Það er góð áminning um að þegar við setjum fókus á verkefnin fram undan þurfum við jafnframt að vera vakandi fyrir því hvernig fólkinu okkar líður.

Árangurinn er nefnilega í fólkinu falinn.

Ábyrgð stjórnenda felst ekki í því að vera sálfræðingar eða greina vanlíðan. En stjórnendur bera ríka ábyrgð á því umhverfi sem þeir skapa í kringum fólkið sitt – og þar skiptir sálfélagslegt öryggi miklu máli.

Get ég sagt frá því þegar mér líður ekki vel?

Má ég viðurkenna að ég ráði ekki við álagið?

Get ég gert mistök án þess að óttast niðurlægingu?

Treysti ég stjórnandanum mínum?

Finn ég að tekið sé eftir mér – ekki bara frammistöðu minni?

Sálfélagslegt öryggi verður ekki til með einu átaki eða fræðslufundi. Það byggist upp, dag eftir dag, í samskiptum og stjórnun.

Í því hvernig við tökum á móti fólki.

Hvort við gefum okkur tíma til að spyrja.

Hvort við hlustum í alvöru á svarið.

Hvort við tökum eftir breytingum – þegar einhver sem áður tók þátt dregur sig í hlé, virðist ekki vera eins og hann á að sér að vera eða á greinilega erfiðara en áður.

Ekki síst hvernig við bregðumst við þegar starfsmaður treystir okkur fyrir því:

„Mér líður ekki vel.“

Þá þurfum við ekki endilega að hafa réttu orðin eða lausnina. Stundum er mikilvægast að hlusta, taka því sem sagt er alvarlega og hjálpa viðkomandi að finna réttan stuðning.

Stjórnandi sem þekkir fólkið sitt er líklegri til að taka eftir breytingum. Þar sem traust hefur verið byggt upp eru meiri líkur á að fólk treysti sér til að segja hvernig því raunverulega líður.

Þegar við förum af stað inn í annasamt haust skulum við því ekki bara spyrja:

Hvaða markmiðum ætlum við að ná?

Spyrjum líka:

Hvernig líður fólkinu sem á að koma okkur þangað?

Höfundur er ráðgjafi hjá Attentus