Ævilöng túlkaþjónusta á kostnað útsvarsgreiðenda Kristín Kolbrún Waage Kolbeinsdóttir skrifar 29. september 2026 11:01 Kostnaður túlkaþjónustu borgarinnar þrefaldast á aðeins fimm árum. Kostnaður Reykjavíkurborgar vegna túlkaþjónustu hefur rokið upp. Að frádregnum endurgreiðslum ríkisins og kostnaði vegna táknmálstúlkunar nam hann 55,3 milljónum króna árið 2020. Árið 2025 var hann kominn í tæplega 170 milljónir. Kostnaður borgarinnar hefur þannig þrefaldast á fimm árum. Samt eru engin skýr tímamörk á því hversu lengi skattgreiðendur eiga að greiða fyrir túlk fyrir einstaklinga sem hafa ekki lært íslensku. Þessi þróun getur ekki haldið áfram. Túlkaþjónusta getur verið nauðsynleg þegar fólk er nýkomið til landsins og í málum þar sem lög eða réttaröryggi krefjast hennar. En hún á að vera tímabundið hjálpartæki, ekki ævilöng opinber þjónusta. Núverandi fyrirkomulag útilokar ekki að skattgreiðendur borgi fyrir túlkaþjónustu sjö, níu eða jafnvel fleiri árum eftir að einstaklingur flytur til landsins. Það er fráleitt. Eftir svo langan tíma á að vera sjálfsagt að fólk geti átt grundvallarsamskipti á íslensku eða beri sjálft kostnaðinn af túlki. Íslenskan á að vera forsenda þátttöku Það er eðlileg krafa að fólk læri tungumál þess lands sem það flytur til. Íslenskan er ekki aukaatriði og hún má ekki verða valkvæð í samskiptum við íslensk stjórnvöld. Fólk sem leggur á sig að læra íslensku stendur betur að vígi á vinnumarkaði, er sjálfstæðara og á auðveldara með að taka þátt í samfélaginu. Það getur rætt við kennara barna sinna, skilið opinberar upplýsingar og leyst úr eigin málum án stöðugrar aðstoðar hins opinbera. Hvatinn til íslenskunáms verður lítill ef hið opinbera býður upp á kerfi með ótímabundna, gjaldfrjálsa túlkaþjónustu. Það sendir þau skilaboð að það sé hægt að búa hér árum saman án þess að læra íslensku og senda reikninginn einfaldlega til skattgreiðenda. Það er hvorki aðlögun né inngilding í íslenskt samfélag. Það er uppskrift að aðskildum samfélögum. Kerfið þarf ekki fleiri hvata Ísland á ekki að byggja upp sífellt kostnaðarsamara þjónustukerfi sem gera landið að enn fýsilegri áfangastað fyrir aukinn fjölda innflytjenda. Við eigum nóg með að tryggja húsnæði, skóla, heilbrigðisþjónustu og grunninnviði fyrir þá sem þegar búa hér. Þess vegna leggur Miðflokkurinn til að borgarstjórn skori á ríkisstjórn og Alþingi að breyta lögum og reglum um túlkaþjónustu. Setja þarf skýr tímamörk á gjaldfrjálsa þjónustu og gera notendum að greiða kostnaðinn sjálfir eftir hæfilegan aðlögunartíma. Undanþágur þurfa aðeins að ná til þeirra tilvika þar sem lög krefjast túlkunar, réttaröryggi er í húfi eða einstaklingur getur sannanlega ekki lært málið vegna fötlunar eða alvarlegra veikinda. Undanþágurnar mega ekki éta upp meginregluna. Norðurlöndin hafa þegar stigið skref Í Danmörku greiða einstaklingar sjálfir gjald fyrir túlkaþjónustu í heilbrigðiskerfinu eftir þriggja ára búsetu, með afmörkuðum undanþágum. Í Svíþjóð hefur verið lagt til túlkunargjald eftir sex ára skráða búsetu. Núverandi ríkisstjórn og borgarstjórn segist ætla að hagræða í ríkisrekstri. Þá er upplagt að byrja á því að hætta að reka opin kerfi án tímamarka, kostnaðarþaks eða skýrra krafna til notenda. Túlkaþjónusta getur verið brú til skamms tíma en á ekki að vera varanleg áskrift á kostnað almennings. Setjum þak á þessa vitleysu og gerum skýra kröfu um að þeir sem ætla að byggja sér sína framtíð hér læri íslensku. Höfundur er borgarfulltrúi Miðflokksins. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Kristín Kolbrún Waage Kolbeinsdóttir Mest lesið Ættarnöfn í nýju ljósi: álit umboðsmanns Alþingis Marteinn Jónasson Skoðun Gíraffaheilkennið þvert á flokka Bjarni Karlsson Skoðun Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson Skoðun Verstfirðir eða Bestfirðir? Erna Lea Bergsteinsdóttir Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun Hvenær varð uppruni að skýringu á öllu? Jasmina Vajzović Crnac Skoðun Þegar konur komast ekki upp á skoðunarbekkinn Þuríður Harpa Sigurðardóttir Skoðun Ísland þarf að breyta um takt í netöryggismálum Unnur Kristín Sveinbjarnardóttir Skoðun Hvar var rannsóknarblaðamennskan? Theódór S. Halldórsson Skoðun Skoðun Skoðun Falleinkunn fyrir Heima-dæmi Sigurður Sævarsson skrifar Skoðun 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir skrifar Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar Skoðun Margt smátt Sigurður Líndal Þórisson skrifar Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson skrifar Skoðun Stígum inn, konur eiga ekki að þurfa að herða sig Jakob Tryggvason skrifar Skoðun Verkin fylgja, varla fé Magnús Magnússon skrifar Skoðun Þrjú lögregluembætti – á hvaða forsendum? Björn Bjarki Þorsteinsson skrifar Skoðun Ríkisútvarpið og hlutverk þess Freyja Þórisdóttir skrifar Skoðun Leyndinni loks aflétt Jón Pétur Zimsen skrifar Skoðun Vaxtabætur hverfa þegar vextirnir bíta mest Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Þegar unga kynslóðin missir trúna á framtíðina Gestur Valgarðsson skrifar Skoðun Ættarnöfn í nýju ljósi: álit umboðsmanns Alþingis Marteinn Jónasson skrifar Skoðun Hvar var rannsóknarblaðamennskan? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Er náttúrupassinn áhættunnar virði? Valdís María Smáradóttir skrifar Skoðun Keisarinn er ekki í fötum! Hjördís Guðný Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Gíraffaheilkennið þvert á flokka Bjarni Karlsson skrifar Skoðun Verstfirðir eða Bestfirðir? Erna Lea Bergsteinsdóttir skrifar Skoðun Íslenskunám í starfi er sameiginleg ábyrgð Rebekka Levin,Heiða Björk Vignisdóttir skrifar Skoðun Hversu marga dökka sérðu á myndinni? Óskar Steinn Ómarsson skrifar Skoðun Ritskoðun fjölmiðlanefndar? Hallmundur Albertsson skrifar Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar Skoðun Fleyg ummæli á Alþingi! Steingrímur Jónsson skrifar Skoðun Leikskóli á að vera réttur allra barna Dagur B. Eggertsson skrifar Skoðun Ísland þarf að breyta um takt í netöryggismálum Unnur Kristín Sveinbjarnardóttir skrifar Skoðun Hvenær varð uppruni að skýringu á öllu? Jasmina Vajzović Crnac skrifar Skoðun Heilbrigðisvottorð fyrir nýtt samband? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Þegar enginn veit hvað er til í ísskápnum Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Unga fólkið borgar tvisvar – efnahagur foreldra skiptir sköpum Sigurður Stefánsson skrifar Sjá meira
Kostnaður túlkaþjónustu borgarinnar þrefaldast á aðeins fimm árum. Kostnaður Reykjavíkurborgar vegna túlkaþjónustu hefur rokið upp. Að frádregnum endurgreiðslum ríkisins og kostnaði vegna táknmálstúlkunar nam hann 55,3 milljónum króna árið 2020. Árið 2025 var hann kominn í tæplega 170 milljónir. Kostnaður borgarinnar hefur þannig þrefaldast á fimm árum. Samt eru engin skýr tímamörk á því hversu lengi skattgreiðendur eiga að greiða fyrir túlk fyrir einstaklinga sem hafa ekki lært íslensku. Þessi þróun getur ekki haldið áfram. Túlkaþjónusta getur verið nauðsynleg þegar fólk er nýkomið til landsins og í málum þar sem lög eða réttaröryggi krefjast hennar. En hún á að vera tímabundið hjálpartæki, ekki ævilöng opinber þjónusta. Núverandi fyrirkomulag útilokar ekki að skattgreiðendur borgi fyrir túlkaþjónustu sjö, níu eða jafnvel fleiri árum eftir að einstaklingur flytur til landsins. Það er fráleitt. Eftir svo langan tíma á að vera sjálfsagt að fólk geti átt grundvallarsamskipti á íslensku eða beri sjálft kostnaðinn af túlki. Íslenskan á að vera forsenda þátttöku Það er eðlileg krafa að fólk læri tungumál þess lands sem það flytur til. Íslenskan er ekki aukaatriði og hún má ekki verða valkvæð í samskiptum við íslensk stjórnvöld. Fólk sem leggur á sig að læra íslensku stendur betur að vígi á vinnumarkaði, er sjálfstæðara og á auðveldara með að taka þátt í samfélaginu. Það getur rætt við kennara barna sinna, skilið opinberar upplýsingar og leyst úr eigin málum án stöðugrar aðstoðar hins opinbera. Hvatinn til íslenskunáms verður lítill ef hið opinbera býður upp á kerfi með ótímabundna, gjaldfrjálsa túlkaþjónustu. Það sendir þau skilaboð að það sé hægt að búa hér árum saman án þess að læra íslensku og senda reikninginn einfaldlega til skattgreiðenda. Það er hvorki aðlögun né inngilding í íslenskt samfélag. Það er uppskrift að aðskildum samfélögum. Kerfið þarf ekki fleiri hvata Ísland á ekki að byggja upp sífellt kostnaðarsamara þjónustukerfi sem gera landið að enn fýsilegri áfangastað fyrir aukinn fjölda innflytjenda. Við eigum nóg með að tryggja húsnæði, skóla, heilbrigðisþjónustu og grunninnviði fyrir þá sem þegar búa hér. Þess vegna leggur Miðflokkurinn til að borgarstjórn skori á ríkisstjórn og Alþingi að breyta lögum og reglum um túlkaþjónustu. Setja þarf skýr tímamörk á gjaldfrjálsa þjónustu og gera notendum að greiða kostnaðinn sjálfir eftir hæfilegan aðlögunartíma. Undanþágur þurfa aðeins að ná til þeirra tilvika þar sem lög krefjast túlkunar, réttaröryggi er í húfi eða einstaklingur getur sannanlega ekki lært málið vegna fötlunar eða alvarlegra veikinda. Undanþágurnar mega ekki éta upp meginregluna. Norðurlöndin hafa þegar stigið skref Í Danmörku greiða einstaklingar sjálfir gjald fyrir túlkaþjónustu í heilbrigðiskerfinu eftir þriggja ára búsetu, með afmörkuðum undanþágum. Í Svíþjóð hefur verið lagt til túlkunargjald eftir sex ára skráða búsetu. Núverandi ríkisstjórn og borgarstjórn segist ætla að hagræða í ríkisrekstri. Þá er upplagt að byrja á því að hætta að reka opin kerfi án tímamarka, kostnaðarþaks eða skýrra krafna til notenda. Túlkaþjónusta getur verið brú til skamms tíma en á ekki að vera varanleg áskrift á kostnað almennings. Setjum þak á þessa vitleysu og gerum skýra kröfu um að þeir sem ætla að byggja sér sína framtíð hér læri íslensku. Höfundur er borgarfulltrúi Miðflokksins.
Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun
Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir skrifar
Skoðun Íslenskunám í starfi er sameiginleg ábyrgð Rebekka Levin,Heiða Björk Vignisdóttir skrifar
Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar
Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson Skoðun