Svaka­leg saga um of­beldi á vinnu­stað

Blásaklaus maður var laminn í vinnunni af samstarfsfélaga alveg upp úr þurru.

Enginn vissi af hverju en engar afleiðingar voru fyrir gerandann.

Mennirnir mættu svo bara áfram í vinnuna eins og ekkert hafi í skorist.

Sami maður var svo ítrekað laminn aftur af sama geranda af ástæðulausu. Fleiri starfsmenn urðu einnig fyrir barðinu á honum.

Skiljanlega kvartaði fórnarlambið, enda ekki boðlegt að vera barinn fyrir það eitt að mæta í vinnuna.

Yfirmanni fannst loks nóg komið og skipti sér af en gerandi réðst þá bara á hann líka.

Þó fékk gerandi ekki reisupassann heldur mæta allir í vinnuna daginn eftir.

Yfirmaðurinn tilkynnir svo fórnarlambinu að hann geti mögulega bara fundið sér vinnu annars staðar því það væri ekkert hægt að aðhafast frekar í málinu.

Hljómar þetta kunnuglega?

Sennilega ekki, enda myndi enginn heilvita maður láta bjóða sér slíkt í okkar samfélagi og einstaklingur sem myndi haga sér á þennan hátt yrði líklega lokaður inni.

Þetta er hins vegar staða sem börnunum okkar er boðið upp á.

Börn sem eru bara að mæta í skólann. Spennt fyrir nýjum kafla í lífinu, hugrökk að taka stórt skref af því þau eru viljug til að læra.

Ef þau lenda svo í ofbeldi þá eiga þau sér enga undankomuleið og verða bara að halda áfram að mæta, það eru lög sem kveða svo á um.

Hvað ætli lítið saklaust barn hugsi þegar foreldrarnir skutla þeim í skólann í þessar aðstæður, í gin ljónsins vitandi að þetta er það sem mætir þeim, dag eftir dag?

Ofbeldi án afleiðinga

Af hverju eru engar afleiðingar við slíku ofbeldi?

„Allir eiga rétt á skólavist“ er svarið sem þau fá.

En hver er réttur barnanna sem verða fyrir svona ofbeldi?

Eiga þau ekki rétt á að mæta í skólann og stunda nám sitt í friði?

Eiga þau ekki rétt á að mæta í skólann án þess að hafa áhyggjur af því að ráðist verði á þau?

Hvaða skilaboð er verið að senda börnunum?

Svona hegðun verður að hafa afleiðingar.

Hvað erum við annars að kenna börnunum okkar?

Snýst skólaskylda kannski orðið meira um mætingu en að tryggja börnum öryggi, vellíðan og góða menntun?

Það er óásættanlegt að börn fái ekki þann lærdómsfrið sem þau eiga rétt á, fá ekki þá aðstoð né öryggi sem þau eiga skilið í aðstæðum sem þau eru skyldug til að vera í.

Vissulega þarf að vera til lausn fyrir þá sem þurfa aðstoð og þá sem beita ofbeldi. En sú lausn getur ekki verið að setja alla inn í sömu skólastofu og vona bara að þetta lagist.

Kennarar þurfa að fá úrræði til að bregðast við þegar svona aðstæður koma upp. Þeir þurfa hreinlega að fá vald á skólastofunni sinni aftur og vald til að taka á svona hegðunarvandamálum. Það eru jú kennarar sem eyða hvað mestum tíma með börnunum okkar. Við viljum væntanlega tryggja öruggt og gott umhverfi í skólum og koma til móts við börnin okkar þar sem þau eru, svo allir geti fengið þá menntun sem þeir eiga skilið.

Skóli án aðgreiningar er falleg hugsun en virkar því miður ekki, sérstaklega þegar um er að ræða ofbeldi - þar sem þolmörkin eiga að vera núll.

Setjum x við M á kjördag 16. maí.

Höfundur er fasteignasali í 6. Sæti á lista Miðflokksins í Kópavogi, þó fyrst og fremst foreldri.