Má bjóða þér hærri álögur í Reykjavík? Eva Þorsteinsdóttir skrifar 6. maí 2026 15:31 ,,Brýnt er að það náist að mynda meirihluta sem einblínir á ráðdeild í rekstri, að minnka yfirbygginguna og lækka álögur á borgarbúa, ekki síst í ljósi aðstæðna í efnahagslífinu.” Svona hljóðar inngangur leiðara Viðskiptablaðsins þann 3. maí síðastliðinn vegna fyrirsagnar í fréttatilkynningu Reykjavíkurborgar, þar sem slegið var upp fyrirsögninni ,,Áframhaldandi sterk staða Reykjavíkurborgar” vegna rekstrarniðurstöðu borgarinnar fyrir síðasta ár. En er það raunin eða eru þetta bókhaldsbrellur? A-hluti borgarinnar var rekinn með 5,3 milljarða halla í fyrra. Árið áður hafði hann verið rekinn með 4,7 milljarða afgangi og versnaði því afkoman um 10 milljarða milli ára. Í A- og B- hluta saman var rekstrarniðurstaða jákvæð um 8 milljarða. Er það ekki gott mál myndu sumir spyrja og einfalt svar væri, jú vissulega. En ástæðan er ekki svo einföld þegar betur er að gáð. Reykjavíkurborg notar nefnilega virðishækkun á félagslegu íbúðunum sínum til að fegra niðurstöðuna. Hvernig er það gert. Jú með því að uppfæra verðgildi íbúða í félagslega kerfinu sem stendur engan veginn til að selja eins og ef um fjárfestingareign væri um að ræða. Það má einnig taka fram að borgin ætlar sér að fjölga þessum íbúðum talsvert næstu árin og er búin að skuldbinda sig að veita 513 milljónum í eiginfjárframlag á hverju ári næstu 3 árin. Þetta myndi kallast að slá ryki í augu almennings til að líta betur út á pappír. Skuldir hafa vaxið gríðarlega! Undir stjórn Samfylkingarinnar hafa skuldir borgarsjóðs, svokallaðs A-hluta hækkað úr 80 milljörðum í 221 milljarð frá árinu 2015 eða um 78%, þrátt fyrir að tekjur borgarsjóðs hafi vaxið um 47% á raunvirði þennan sama tíma. Vandinn virðist því vera rekstrarvandi en ekki tekjuvandi. Að forgangsraða peningum í ákveðin gæluverkefni til að geta dyggðarflaggað sjálfum sér á kostnað þeirra forgangsverkefna að sinna grunnskyldum sínum gagnvart borgarbúum. Vissulega er ekki eins ,,sexý” að sópa götur eða ryðja, lagfæra gangstéttar eða skipta út ljósaperum eins og að kaupa kynlífstækjabúð á yfirverði og breyta í leikskóla. Leikskóla sem kostar borgarbúa nú orðið 4 milljarða og er enn ekki kominn í notkun. Orkuveitan, mjólkurkú Samfylkingarinnar Borgin hefur iðullega líka sótt sér arð í borgarfyrirtækin. Þessar upphæðir nema um 41,5 milljarð frá árunum 2015-2025. Orkuveitan hefur gefið mest, eða um 37,8 milljarða króna. Á sama tíma hafa skuldir Orkuveitunnar hækkað um 55 milljarða, sem þýðir í praktík að Orkuveitan er búin að vera að taka lán fyrir arðgreiðslum borgarinnar! Á sama tíma er Orkuveitan komin í mikla innviðaskuld og þarf á næstu árum að ráðast í kostnaðarsamar fjárfestingar og framkvæmdir til að svara vaxandi þörf samfélagsins. Það verður gert með gjaldskrárhækkunum á neytendur næstu misserin. Er þetta það sem borgarbúar kalla eftir, eða vilja þeir breytingar á rekstri? Í Sveitastjórnarkosningum 16. maí hefur þú kjósandi góður val um hverja þú vilt fá til að stjórna borginni betur. Viltu að útsvarið þitt fari í að gera borgina betri í rekstri, eða halda áfram að sturta peningum í verkefni sem gagnast fáum ef nokkrum, og hækka álögur á sjálfan þig í leiðinni? Tækifærið er núna. Miðflokkurinn ætlar að bjarga borginni fyrir þig og er með hæfasta manninn í verkið til að snúa við þessu við. Ari Edwald hefur sýnt það í sínum fyrri störfum að hann kann að reka stórfyrirtæki vel,og veit hvað þarf til í þeim efnum. Ætlunin er að lækka útsvar á borgarbúa, ekki að hækka það! Höfundur er frambjóðandi Miðflokksins í Reykjavík. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Miðflokkurinn Mest lesið Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson Skoðun Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Kjósa Íslendingar með fótunum? Hjálmar Vilhjálmsson skrifar Skoðun Þegar Alþingi virkar fyrir Ísland Guðmundur Ari Sigurjónsson skrifar Skoðun Lítil þjóð, stór tækifæri Þórður Birgisson skrifar Skoðun Hvalveiðar – þjóðarskömm sem verður að heyra sögunni til Helgi Felixson skrifar Skoðun Þjóðargersemi Ebba Margrét Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sæti við borðið – eða sæti á ganginum? Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Ég vil ráða mínu sumarfríi Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Mannmiðjuvillan og dýradráp Íslendinga Rósa Líf Darradóttir skrifar Skoðun Stóra Stjórnarskrármálið Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Hverjir fá sætin við borðið? Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Já til að SJÁ Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fórnarlambsnaglinn Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Þegar jafnrétti verður blóraböggull Inga Valgerður Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Sumarsólstöður: Tími birtu, þakklætis og helgisiða Þuríður Stefánsdóttir skrifar Skoðun Skýr mörk fyrir vindorku, sterkari vernd fyrir náttúruna Ása Berglind Hjálmarsdóttir skrifar Skoðun Hver hugsar þegar þú notar gervigreind — þú eða vélin? Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Mannréttindastofnun og réttindagæsla fatlaðs fólks Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar Skoðun Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Árásargjarnir lobbíistar vindorkuiðnaðarins Anna Soffia Kristjánsdóttir skrifar Skoðun 19. júní í skugga bakslags: Jafnrétti er ekki sjálfgefið Martha Lilja Olsen skrifar Skoðun Helförin var bara fugladrit Helgi Gunnlaugsson skrifar Skoðun Síðustu móhíkanarnir Viðar Halldórsson skrifar Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun EES fyrir fyrirtækin, ESB fyrir fólkið? Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hvern vantar enn við borðið? Jana Birta Björnsdóttir,Jónína Rósa Hjartardóttir skrifar Skoðun Áfram gakk Þorbjörg S. Gunnlaugsdóttir skrifar Skoðun Hvað þarf að vera til staðar ef dánaraðstoð verður heimiluð? Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Hver borgar þegar samningurinn er svikinn? Hrönn Stefánsdóttir skrifar Skoðun ESB aðild er óskynsamleg frá efnahagslegu sjónarmiði Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Er kominn tími á nýtt norrænt leiðtogahlutverk? Haukur Logi Jóhannsson skrifar Sjá meira
,,Brýnt er að það náist að mynda meirihluta sem einblínir á ráðdeild í rekstri, að minnka yfirbygginguna og lækka álögur á borgarbúa, ekki síst í ljósi aðstæðna í efnahagslífinu.” Svona hljóðar inngangur leiðara Viðskiptablaðsins þann 3. maí síðastliðinn vegna fyrirsagnar í fréttatilkynningu Reykjavíkurborgar, þar sem slegið var upp fyrirsögninni ,,Áframhaldandi sterk staða Reykjavíkurborgar” vegna rekstrarniðurstöðu borgarinnar fyrir síðasta ár. En er það raunin eða eru þetta bókhaldsbrellur? A-hluti borgarinnar var rekinn með 5,3 milljarða halla í fyrra. Árið áður hafði hann verið rekinn með 4,7 milljarða afgangi og versnaði því afkoman um 10 milljarða milli ára. Í A- og B- hluta saman var rekstrarniðurstaða jákvæð um 8 milljarða. Er það ekki gott mál myndu sumir spyrja og einfalt svar væri, jú vissulega. En ástæðan er ekki svo einföld þegar betur er að gáð. Reykjavíkurborg notar nefnilega virðishækkun á félagslegu íbúðunum sínum til að fegra niðurstöðuna. Hvernig er það gert. Jú með því að uppfæra verðgildi íbúða í félagslega kerfinu sem stendur engan veginn til að selja eins og ef um fjárfestingareign væri um að ræða. Það má einnig taka fram að borgin ætlar sér að fjölga þessum íbúðum talsvert næstu árin og er búin að skuldbinda sig að veita 513 milljónum í eiginfjárframlag á hverju ári næstu 3 árin. Þetta myndi kallast að slá ryki í augu almennings til að líta betur út á pappír. Skuldir hafa vaxið gríðarlega! Undir stjórn Samfylkingarinnar hafa skuldir borgarsjóðs, svokallaðs A-hluta hækkað úr 80 milljörðum í 221 milljarð frá árinu 2015 eða um 78%, þrátt fyrir að tekjur borgarsjóðs hafi vaxið um 47% á raunvirði þennan sama tíma. Vandinn virðist því vera rekstrarvandi en ekki tekjuvandi. Að forgangsraða peningum í ákveðin gæluverkefni til að geta dyggðarflaggað sjálfum sér á kostnað þeirra forgangsverkefna að sinna grunnskyldum sínum gagnvart borgarbúum. Vissulega er ekki eins ,,sexý” að sópa götur eða ryðja, lagfæra gangstéttar eða skipta út ljósaperum eins og að kaupa kynlífstækjabúð á yfirverði og breyta í leikskóla. Leikskóla sem kostar borgarbúa nú orðið 4 milljarða og er enn ekki kominn í notkun. Orkuveitan, mjólkurkú Samfylkingarinnar Borgin hefur iðullega líka sótt sér arð í borgarfyrirtækin. Þessar upphæðir nema um 41,5 milljarð frá árunum 2015-2025. Orkuveitan hefur gefið mest, eða um 37,8 milljarða króna. Á sama tíma hafa skuldir Orkuveitunnar hækkað um 55 milljarða, sem þýðir í praktík að Orkuveitan er búin að vera að taka lán fyrir arðgreiðslum borgarinnar! Á sama tíma er Orkuveitan komin í mikla innviðaskuld og þarf á næstu árum að ráðast í kostnaðarsamar fjárfestingar og framkvæmdir til að svara vaxandi þörf samfélagsins. Það verður gert með gjaldskrárhækkunum á neytendur næstu misserin. Er þetta það sem borgarbúar kalla eftir, eða vilja þeir breytingar á rekstri? Í Sveitastjórnarkosningum 16. maí hefur þú kjósandi góður val um hverja þú vilt fá til að stjórna borginni betur. Viltu að útsvarið þitt fari í að gera borgina betri í rekstri, eða halda áfram að sturta peningum í verkefni sem gagnast fáum ef nokkrum, og hækka álögur á sjálfan þig í leiðinni? Tækifærið er núna. Miðflokkurinn ætlar að bjarga borginni fyrir þig og er með hæfasta manninn í verkið til að snúa við þessu við. Ari Edwald hefur sýnt það í sínum fyrri störfum að hann kann að reka stórfyrirtæki vel,og veit hvað þarf til í þeim efnum. Ætlunin er að lækka útsvar á borgarbúa, ekki að hækka það! Höfundur er frambjóðandi Miðflokksins í Reykjavík.
Skoðun „Hvernig veit ég hvort ég hafi gert eitthvað við konu án samþykkis?“ Guðný S. Bjarnadóttir skrifar