Stwórzmy społeczeństwo, w którym nikt nie będzie się czuł niewidzialny.

Íslenska fyrir neðan

To zdanie wypowiedziałam mniej więcej rok temu podczas mojego wykładu o zjawisku podwójnej mniejszości na konferencji RGR. I choć minął rok, a ja dziś walczę o równouprawnienie na trochę innej drodze, moje wartości i priorytety pozostają niezmienione.

Kiedy przeprowadziłam się do Reykjaviku 14 lat temu, nie wiedziałam o tym mieście nic. Nie znałam języka, nie miałam tutaj znajomych, nie znałam ulic ani zależności między dzielnicami. To dzięki uporowi, ludziom, których spotkałam na mojej drodze, ciężkiej pracy i małym społecznościom, do których z czasem zaczęłam przynależeć – lub które sama zaczęłam tworzyć – Reykjavik stał się moim domem.

Miasto, które widzimy dzisiaj, jest wysoce różnorodne. Prawie jedna trzecia mieszkańców Reykjaviku ma zagraniczne pochodzenie. Sama jestem dumną częścią polskiej społeczności na Islandii- grupy dużej, zróżnicowanej, pełnej potencjału, możliwości i dobrego serca.

Z dumą obserwuję, jak tutaj pracujemy, zakładamy firmy, tworzymy projekty, jesteśmy obecni i coraz bardziej widoczni. To tutaj kupujemy mieszkania, wychowujemy dzieci, uprawiamy sport i spotykamy się ze sobą. To tutaj pomagamy sobie nawzajem, wspieramy się i przekazujemy sobie informacje, które pomagają nam odnaleźć się na Islandii. To tutaj zaczyna się i kończy się nasz dzień.

To tutaj otrzymałam wsparcie, którego potrzebowałam jako matka dziecka z niepełnosprawnością- i to tutaj dziś takie wsparcie daję innym.

Aby Reykjavík był miastem, w którym nikt nie czuje się niewidzialny, nie wystarczy mówić o różnorodności. Musimy zadbać o to, żeby każdy mieszkaniec miał realny dostęp do informacji, usług i wsparcia, których potrzebuje. Żeby system był zrozumiały – także dla tych, którzy nie wychowali się tutaj i nie znają go od środka.

Z mojego doświadczenia wiem, że wiele rodzin wciąż musi wkładać ogromny wysiłek, żeby odnaleźć się w tym systemie. Szczególnie wtedy, gdy wychowują dzieci, które potrzebują dodatkowego wsparcia. To nie powinno tak wyglądać. To miasto powinno być przykładem w troszczeniu się o wszystkich swoich mieszkańców i zapewnieniu im równych możliwości. Tych absolutnie podstawowych, zapewniających godne i komfortowe warunki- dostępnych mieszkań, usprawnionego transportu, możliwości nauki języka islandzkiego i dostępu do informacji o edukacji i usługach.

Dlatego zdecydowałam się kandydować do Rady Miasta z listy Samfylkingin.

Wierzę, że Reykjavík może być miastem, które nie tylko jest różnorodne, ale które naprawdę działa dla wszystkich swoich mieszkańców. Miastem, w którym dostęp do usług, edukacji i wsparcia nie zależy od tego, skąd ktoś pochodzi ani jakie warunki dostał na start.

Jestem dumna z tego, że jestem częścią polskiej społeczności.

I jestem tak samo dumna z tego, że jestem częścią islandzkiego społeczeństwa.

Nie musimy wybierać jednego albo drugiego. Możemy być jednym i drugim- i skoncentrować się na wnoszeniu do tego miasta tego, w czym jesteśmy najlepsi i poczuciu odpowiedzialności społecznej.

Zbliżające się wybory to moment, w którym możemy mieć wpływ na to, jak będzie wyglądać nasze wspólne miasto. Zachęcam do zaznajomienia się z programem poszczególnych partii, rozmów z kandydatami i aktywnego udziału w tym ważnym dla naszego społeczeństwa momencie.

Jeśli masz prawo głosu – skorzystaj z niego.

Sköpum samfélag þar sem enginn upplifir sig ósýnilegan

Titil þessarar greinar sagði ég fyrir um ári síðan, er ég flutti erindi um tvöfalda jaðarsetningu á ráðstefnu RGR. Þó að ár sé liðið og ég berjist í dag fyrir jafnrétti á öðrum vettvangi, þá hafa gildi mín og forgangsröðun ekki breyst.

Þegar ég flutti til Reykjavíkur fyrir 14 árum vissi ég ekkert um borgina. Ég tjáði mig ekki á íslensku, þekkti engan og vissi ekki hvað göturnar heita né hvernig hverfin tengdust. En þrautseigja, fólkið sem ég mætti á leiðinni, mikil vinna og litlu samfélögin sem ég varð smám saman hluti af – eða sem ég skapaði sjálf – gerðu það að verkum að Reykjavík varð heimili mitt.

Borgin sem við sjáum í dag er fjölmenningarborg. Nær þriðjungur íbúa Reykjavíkur er af erlendum uppruna. Sjálf er ég stoltur hluti af pólsku samfélagi á Íslandi – stórum og fjölbreyttum hópi sem býr yfir miklum styrk, tækifærum og góðum vilja.

Ég fylgist stolt með því hvernig við vinnum hér, stofnum fyrirtæki, hrindum verkefnum í framkvæmd og verðum sífellt sýnilegri. Hér kaupum við húsnæði, erum að ala upp börnin okkar, stundum íþróttir og hittumst. Hér hjálpumst við að, styðjum hvert annað og deilum upplýsingum sem hjálpa okkur að rata í kerfinu. Hér byrjum við daginn – og hér endum við hann.

Hér fékk ég þann stuðning sem ég þurfti sem móðir fatlaðs barns – og hér veiti ég öðrum slíkan stuðning í dag.

Til þess að Reykjavík verði borg þar sem enginn upplifir sig ósýnilegan, nægir ekki að tala um fjölbreytileika. Við þurfum að tryggja að allir íbúar hafi raunverulega aðgang að upplýsingum, þjónustu og þeim stuðningi sem þeir þurfa á að halda. Kerfið þarf að vera einfalt og skiljanlegt - líka fyrir þau sem hafa ekki alist hér upp og þekkja það ekki innan frá.

Af eigin reynslu veit ég að margar fjölskyldur þurfa enn að leggja á sig mikla vinnu til að átta sig á kerfinu. Sérstaklega þegar þær ala upp börn sem þurfa aukinn stuðning. Það á ekki að vera þannig. Reykjavík ætti að vera fyrirmynd þegar kemur að því að hlúa að öllum íbúum sínum og tryggja þeim jöfn tækifæri. Tryggja þeim þau grundvallaratriði sem skapa mannsæmandi og öruggar aðstæður: aðgengilegt húsnæði, skilvirkar samgöngur, möguleika á að læra íslensku og aðgang að upplýsingum um menntun og þjónustu.

Þess vegna hef ég ákveðið að bjóða mig fram til borgarstjórnar fyrir Samfylkinguna.

Ég trúi því að Reykjavík geti verið borg sem er ekki aðeins fjölbreytt, heldur borg sem virkar raunverulega fyrir alla íbúa sína. Borg þar sem aðgengi að þjónustunni, menntun og stuðningi ræðst ekki af því hvaðan fólk kemur eða hvaða tækifæri það fékk í upphafi.

Ég er stolt af því að vera hluti af pólsku samfélagi.

Og ég er ekki síður stolt af því að vera hluti af íslensku samfélagi.

Við þurfum ekki að velja annað hvort. Við getum verið hvort tveggja – og einbeitt okkur að því að leggja okkar af mörkum til borgarinnar með því sem við gerum best og með sterkri samfélagslegri ábyrgð.

Komandi kosningar eru tækifæri til að hafa áhrif á það hvernig borgin okkar allra þróast. Ég hvet fólk til að kynna sér stefnu flokkanna, ræða við frambjóðendur og taka virkan þátt í þessum mikilvægu kosningum.

Ef þú hefur kosningarétt – nýttu hann.

Autorka jest kandydatką listy wyborczej Samfylkingin do rady miasta Reykjavíku na pozycji 11.

Höfundur er frambjóðandi í 11. sæti á lista Samfylkingarinnar í Reykjavík.