„Hugur manns í þung­lyndi er eineltishrotti“

Í gegnum þunglyndi í átt að fegurð

„Vatnslitaserían Skammdegisblóm varð til á þeim tíma þegar dagarnir styttust og hugurinn þyngdist. Veturinn 2025 fetaði ég mig í gegnum þunglyndi í átt að fegurðinni sem oft er falin í myrkrinu, í húmi kvölds og í skímu morguns þegar litir heimsins sveipa hulu yfir sitt eigið endurkast. 

Í slíkri skímu urðu til þessi verk, sem viðbragð við myrkri hugans. Viðbragð sem andspyrna gegn þunglyndi,“ segir Ragnhildur og bætir við: „Málun vatnslitaverkanna umbreyttist í meðferð.“

Óumflýjanlegt svartnætti

Afraksturinn er ellefu ný vatnslitaverk sem sjá má á sýningu sem hún opnar nú á sumardaginn fyrsta í Gallerí Fold.

Listin hefur heillað Ragnhildi frá blautu barnsbeini. 

„Ég byrjaði að mála sem barn og gerði það allt þar til ég fór í myndlistarnám þegar ég fór að nýta aðra miðla meira. Í upphafi ferils míns nýtti ég flesta alla aðra miðla en málverkið en upp úr 2018 tók ég penslana upp aftur og hef síðan þá nær eingöngu málað þá helst með olíu eða vatnslit.“

Sköpunin hefur reynst henni öflugt haldreipi og þá sérstaklega í vetur.

„Ég glími við bipolar 2 sjúkdóm sem því miður fylgir stundum ógurlegt svartnætti. Það virðist vera óumflýjanlegt fyrir mig að detta niður í mesta myrkrinu. 

Í vetur ákvað ég að spyrna við, breyta vörn í sókn og rómantísera myrkrið, finna fegurðina í svarta litnum eins og hann birtist í náttúrunni og í raun blekkja hugann með því að láta hann halda að ég væri að njóta myrkursins.“

Ragnhildur tók því ákveðna U-beygju í sköpuninni. 

„Ég er að öllu jöfnu frekar litaglöð kona svo það að fara alla leiðina í svarta litinn var skrýtið en á sama tíma heilandi á einhvern undarlegan hátt. 

Ég vil því meina að vinnuferlið allt saman í þessum verkum hafi komið mér í gegnum myrkrið því megin þema verkanna er einmitt um það að finna neistann sinn aftur.“

Málar hvern einasta dag

Sem Ragnhildur sannarlega gerði og hún á erfitt að koma því í orð hvað myndlistin gerir mikil fyrir hana.

„Myndlistin er mér allt, hún kemur mér í gegnum lífið og er órjúfanlegur partur þess. Ég mála á hverjum einasta degi og get ekki hugsað mér að vera án hennar. Það á ekki bara við um eigin sköpun heldur myndlist eins og hún leggur sig.“

Hún segir mjög svo berskjaldandi að sýna eigin verk.

„Þegar að ég byrjaði að vinna þessi verk stóð ekki til að sýna þau. Svo var ég í kaffi í Gallerí Fold og nefndi það við þau hvað ég væri að gera og þá hófst ferlið að sýningu fyrir alvöru.“

Þögnin valdi meiri skaða en allt annað

Hún segir heilandi sömuleiðis heilandi að geta rætt um hlutina.

„Fólk er oft feimið við að tala opinskátt um andleg veikindi sem eru samt svo rosalega algeng að flest þekkjum við einhvern sem glímir við einhverja erfiðleika. Þegar að ég var yngri reyndi ég að fela veikindin og afneita þeim. 

Lengi vel vissu fáir af þeim þar til mér fannst þögnin valda meiri skaða en allt annað. Þá fór ég að tala opinskátt um þetta og í dag finnst mér mjög mikilvægt að gera það því andleg veikindin eru eins og hver önnur veikindi.“

Ragnhildur fúnkerar almennt vel að eigin sögn og segir að líðanin sé oftast góð. 

„En svo koma lotur þar sem ég veikist og þá er svo mikilvægt að vera meðvituð um hvað sé að gerast til þess að takast á við þetta og muna að þetta líður hjá. 

Hugur manns í þunglyndi er rosalegur eineltishrotti, hann reynir að brjóta þig niður en þú mátt ekki hlusta á hann og sannfærast.“

Listin harður húsbóndi

Listin er löngu orðin órjúfanlegur hluti af lífi Ragnhildar en hún segir hana þó harðan húsbónda.

„Mér finnst erfitt hvað myndlistin vill oft fara með mig á skrítnar slóðir þegar ég er veik. Ég finn mig oft knúna til þess að gera eitthvað sem er skrítið og kannski meikar ekkert endilega sens fyrir öðrum en fyrir mér er þetta eitthvað sem mér er nauðsynlegt að gera, að koma frá mér. 

Hún heimtar sköpun endalaust og tekur mikla orku en á sama tíma er þetta það skemmtilegasta sem ég geri í lífinu,“ segir listakonan að lokum. Sýningin stendur til 16. maí næstkomandi.