Aumingjar

Vorið 2022 tók Ísland sögulega ákvörðun. Í fyrsta sinn í sögu lýðveldisins var ákveðið að virkja 44. grein útlendingalaga vegna fjöldaflótta. Við opnuðum faðminn fyrir Úkraínumönnum sem flúðu hræðilegt stríð og sögðum einfaldlega: hingað eruð þið velkomin. Hér er öruggt skjól og hér getið þið byggt upp nýtt líf. Lögin sem við studdumst við, nr. 80/2016, voru skýr. Þau fólu í sér loforð um að ef stríðið drægist á langinn gæti þetta fólk síðar sótt um ótímabundið dvalarleyfi. Þetta voru reglur sem við settum sjálf. Loforð sem við gáfum sjálf.

Nú, þegar á reynir, virðist ríkisstjórnin hins vegar ætla að bakka. Með nýju frumvarpi á að draga þetta loforð til baka eftir á og svipta þúsundir Úkraínumanna, sem þegar hafa hafið líf hér og fest rætur, þeirri framtíðarvon sem þeim var rétt. Hvernig getur það gerst að stjórnmálamenn sem tala um ábyrgð, festu og frelsi sýni slíkan heigulshátt? Það er auðvelt að setja lög þegar stemningin er góð og allir klappa.

Nú reynir á. Við settum þessi lög sjálf, virkjuðum þau í fyrsta sinn í sögu lýðveldisins og veittum um 4.500 Úkraínumönnum vernd og skjól. Þá hlýtur spurningin að vera einföld: ætlum við nú að standa við eigin ákvörðun eða ekki?

Í stað þess að standa fast á sínu er nú vísað í skrifræði. Við þurfum að samræma okkur Evrópu, er sagt. Hvenær varð það hluti af íslenskri hægrimennsku að hlaupa frá eigin ákvörðunum af því að embættismenn í Brussel gera hlutina öðruvísi?

Þetta snýst ekki um abstrakt kerfi heldur raunverulegt fólk. Úkraínumenn hafa sýnt ótrúlega seiglu síðustu ár. Þegar þeir segjast ætla að gera eitthvað, þá standa þeir við það. Hvort sem það er að verja heimaland sitt eða mæta til vinnu á Íslandi til að sjá fyrir fjölskyldunni sinni. Þetta er fólk sem hefur aðlagast samfélaginu okkar hratt og lagt sitt af mörkum til atvinnulífsins.

Spurningin sem situr eftir er einföld. Af hverju ættum við að vera eitthvað minni menn?

Ef Úkraínumenn geta staðið við sitt við nær ómögulegar aðstæður, af hverju geta íslenskir stjórnmálamenn ekki staðið við sín eigin lög? Ef við viljum breyta lögum til framtíðar er það hægt. En við tökum ekki ákvörðun eftir á sem rífur teppið undan fólki sem við buðum sjálf velkomið. Það er ekki aðeins efnahagslega skammsýnt á tímum þar sem erlent vinnuafl heldur uppi hagkerfinu okkar, heldur er það einfaldlega til skammar.

Stöndum við okkar orð. Sýnum hvers íslenskt loforð er virði.

Höfundur er hinn versti múlbundni Pírati sem sækist eftir 3.-4. sæti listans í borginni.