Hand­boltatuðarar verða sér til skammar

Fátt hefur verið meira rætt á samfélagsmiðlum en leikur Íslands gegn Ungverjum á EM í handknattleik karla sem fram fór í gærkvöldi. Alger magalending væntinga og fólk fékk útrás fyrir reiði sína á samfélagsmiðlum. Svikalaust.

„Það eina sem lekur meira en íslenska vörnin eru netin frá Arnarlaxi“. 

Á Facebook lét hinn hnyttni Guðmundur Jörundsson veitingamaður þessi ummæli falla. Háðsleg ummæli hans vísa til hinna umdeildu styrktaraðila HSÍ sem er Arnarlax og svo þess að vörnin lak í leiknum, hún míglak. Þegar illa gengur eru hinir umdeildu styrktaraðilar HSÍ, Arnarlax og Rapyd komnir í sviðsljósið aftur.

En hér er ekki meiningin að taka til þær svívirðingar sem voru í stórum stíl á samfélagsmiðlum í gær. Þær eru ekki birtingarhæfar en þær eru þarna. Guðmundur er með þeim prúðari sem tjáði sig um leikinn. Nú er mesti hasarinn að baki og Vísir tók nokkur handahófskennd dæmi bara til að taka púlsinn.

Gapastokksmenningin í íþróttum

Fjölmargir velta nú fyrir sér því hvað gerðist, ekki á handboltavellinum heldur í athugasemdakerfum og á samfélagsmiðlum. Og nú eru þeir komnir fram sem vilja gjalda varhug við ofsanum í umræðunni. Freyr Eyjólfsson verkefnastjóri hringrásarhagkerfis hjá SORPU er einn þeirra.

„Við erum að nálgast Englendinga þegar kemur að gapastokksmenningu í íþróttum. Nú tapar landsliðið í handbolta einum leik (en eru samt komnir áfram í milliriðil) og fólk missir sig á samfélagsmiðlum og í fjölmiðlum og er farið að kalla eftir afsögn, kallar fólk illum nöfnum og missir sig í djöfulsins dónaskap og leiðindum.“

Freyr segir oft hressandi þegar menn tala tæpitungulaust þegar íþróttir eru annars vegar en þetta sé einum of mikið.

„Það eru allir að gera sitt besta, strákarnir í landsliðinu eru að gera þetta í frímtíma sínum eftir mikið álag í erfiðustu deildum heims. Gera þetta nánast í frítt. Mótið er ekki búið. Fullt af fjöri eftir. 

Slakið aðeins í dómum og öskri.“

Sveinn Waage skemmtikraftur með meiru er ekki eins jákvæður og Freyr þó hann vilji vara við brjálæðinu sem greip sig.

Hvar er ógnin að utan?

„Nú eru allir brjálaðir yfir því að allir séu brjálaðir yfir EM. Jæks,“ segir Sveinn og grípur um höfuð sér.

Hann segir að það megi alveg vera svekktur sem stuðningsmaður Íslands og lætur það eftir sér. Það megi spyrja hvort það sé líklegt til árangurs gegn bestu liðum heims í handbolta að vera ekki með ógn fyrir utan punktalínu? 

Sveinn er kominn í stofusófaspekingsstellinguna:

„Við erum með marga geggjaða leikmenn í sínum stöðum en það er tæplega þeim að kenna að það hreinlega vantar það sem íslenska liðið hefur haft undanfarin ár (eins og öll bestu lið hafa í dag) öfluga skotmenn (skyttur) sem VERÐUR að fara út í annars einfaldlega skora þeir. Og þá losnar um alla hina. Það sárlega vantar.“

Sveinn veltir fyrir sér stöðunni, segir okkur hafa góða útileikmenn, engar sleggjur nema kannski Aron sem gengir fleiri hlutverkum.

„Við erum soldið að mæta með lið á efsta level sem spilar ekki með miðverði eða sóknarmenn í fótbolta. Kannski með heppni og dugnaði hægt að „hnoða“ fram ein og ein úrslit en ekki yfir heilt mót. En allt þetta breytir ekki því að við kyrjum jafnt í mótvindi sem meðvindi: Áfram Ísland!“

Handboltatuðarar verða sér til skammar

Sagnfræðingurinn Flosi Þorgeirsson telur væntingastjórnunina vera komna úr böndunum.

„Við alla handboltatuðara við ég bara segja þetta: LIÐIÐ OKKAR ER EKKI BETRA EN ÞETTA. Það er ekki þeim að kenna.“

Flosi segir einu leiðina færa þá að fagna þegar vel gengur og vera leið þegar liðið mætir ofurafli.

„Ekki henda biturð og reiði yfir þessa menn sem eru fulltrúar 370.000 manna smáríkis að keppa við milljónaþjóðir. Það er ykkur til minnkunar.“

Orð Flosa falla í góðan jarðveg og spinnst nokkur umræða um þau á Facebook-vegg hans. „Caps lock öskrið í þér er kjarni málsins. Liðið, sem lið; er ekki betra en þetta,“ segir Einar Kristinn Einarsson múrari. Hann bætir því við að einstaklingarnir þarna séu hins vegar í fremstu röð, 2 af bestu mönnum Bundesligunnar og fleiri hátt metnir þar. „Þetta tikkar bara ekki saman sem lið og liðheild, ólíkt EM liði Íslands í Frakklandi 2016 í fótbolta.“

Ragnhildur Þórðardóttir, Raggi nagli, leggur sömuleiðis orð í belg.

Leikmenn landsliðsins ganga eflaust um dimman dal tilfinninga á þessari stundu. Skömm. Depurð. Niðurlæging. Svekkelsi. Eins og sinueldur eru raddir niðurrifs í hausnum. Þeir sjá vel um eigið niðurbrot og gagnrýni á sína frammistöðu. Við þurfum ekki að hella olíu á þann eld. Við þurfum ekki að nudda salti í opin sár og nudda svo rækilega með rægingarherferðum á samfélagsmiðlum. Hér er um að ræða unga drengi sem mættu ofjörlum sínum. Hér eru sálir sem eiga rétt á aðgát í sinni nærveru. “

Þórunn Erla Valdimarsdóttir rithöfundur afgreiðir hins vegar ofsann á sinn hátt, heimspekilega: 

„Þeir þurfa að tuða, ráða ekki við sig. Hvert færi tuðið annars. 

Það er hluti af byrði íþrótta að þola vonbrigða álagið - (annað er ævilöng meiðsli og glötuð námsár).“