Fullvinnsla heima, tollfrjálsir markaðir og raunhæf leið til að styrkja Krónuna og landsbyggðina Eggert Guðmundsson skrifar 22. júlí 2026 13:02 Í umræðunni um framtíð íslensks efnahagslífs er oft horft til ESB sem lykils að stöðugleika. En þegar við skoðum sjávarútveginn okkar stærsta útflutningssektor blasir við allt önnur mynd. Stærsti og hagstæðasti markaður Íslands er ekki ESB. Hann er Bretland. Þess vegna er eðlilegt að spyrja: Hvers vegna flytjum við enn út óunninn fisk fyrir hundruði milljarða þegar við gætum fullunnið aflann heima, skapað störf á landsbyggðinni og selt vöruna tollfrjálst inn á stærsta fiskmarkað Vestur-Evrópu? Bretland er tollfrjáls og kvótalaus markaður fyrir íslenskan fisk Fríverslunarsamningur Íslands og Bretlands tryggir 0% toll á öllum íslenskum fiskafurðum. Þar eru engin kvótatakmörk og engar hindranir sem draga úr samkeppnishæfni okkar. Þetta er algjör andstæða ESB, þar sem óunninn fiskur fer inn í örlitlum kvóta og ber síðan háa tolla. Bretland er því frjálsasti og hagstæðasti fiskmarkaður sem Ísland hefur. Markaðurinn er til staðar og hann er stór Bretar eru ein mesta fiskneysluþjóð Vestur-Evrópu. Þeir kaupa helst flök, frystar afurðir og tilbúnar máltíðir og framleiða ekki nægan fisk sjálfir. Þetta þýðir að Bretland þarf íslenskan fullunninn fisk og Ísland getur fullunnið hann. Tugir milljarða tapast í tollum ESB Í dag flytur Ísland út óunninn fisk fyrir um 360 milljarða króna á ári. Ef stór hluti þess fer inn á ESB-markað tapast tugir milljarða í tollum og lægra verði. Þetta er virði sem gæti verið unnið heima og selt tollfrjálst til Bretlands. Fullvinnsla heima styrkir landsbyggðina og krónuna Fullvinnsla er ekki bara atvinnustefna, því hún er byggðastefna og stöðugleikasamningur við framtíðina. Ef aflinn væri unninn heima myndi virðisaukinn verða eftir á Íslandi, störfum myndi fjölga í vinnslu og þjónustu, útflutningsverðmæti myndi hækka og krónan styrkjast vegna aukins gjaldeyrisflæðis. Sterkari Króna þýðir minni verðbólguþrýsting, lægri vexti og stöðugra rekstrarumhverfi fyrir heimili og fyrirtæki Allir eru að sækjast eftir þessari stöðu. Launakostnaður er áskorun — en ekki hindrun Launakostnaður er hærri á Íslandi en víða annars staðar, en Bretar kaupa gæði, og horfa ekki bara á verð. Íslenskur þorskur og ýsa eru premium vörur á Bretlandsmarkaði og fá hærra verð en sambærilegar afurðir annars staðar. Virðisaukinn sem skapast við fullvinnslu vegur upp launakostnaðinn. Við erum ekki að keppa um að vera ódýrust — við erum að keppa um að vera best. Hvernig snúum við fyrirtækjum sem fullvinna erlendis? Stærstu sjávarútvegsfyrirtæki Íslands hafa byggt upp fullvinnslustöðvar í Evrópu og sitja þar að virðisaukanum. Þetta er hagkvæmt fyrir þau en ekki fyrir Ísland. Til að snúa þessu við þarf markvissa stefnu. Hvatar þurfa að breytast þannig að virðisaukinn verði hagkvæmari heima en erlendis. Það má gera með skattaívilnunum, lægri tryggingagjöldum, fjárfestingu í sjálfvirkni og betri lánskjörum fyrir vinnslufyrirtæki. Áfangasamningar við fyrirtækin sjálf geta tryggt að innlend vinnsla aukist í skrefum, líkt og Færeyjar hafa gert með góðum árangri. Verkalýðshreyfingin getur verið drifkraftur breytinga, því fullvinnsla hækkar laun án verðbólgu og styrkir landsbyggðina. Indland er nýr risamarkaður sem kallar á fullvinnslu heima Fríverslunarsamningur Íslands og Indlands felur í sér að tollar á íslenskar sjávarafurðir verða felldir niður, annað hvort strax eða á næstu árum. Indland er risamarkaður með vaxandi millistétt og mikla eftirspurn eftir gæðavörum. Þar sem tollar eru að hverfa, verður fullvinnsla heima enn mikilvægari — og Ísland fær forskot á lönd sem ekki hafa fríverslunarsamning við Indland. Bretland er tollfrjáls og kvótalaus markaður. Indland er risamarkaður þar sem tollar á íslenskar sjávarafurðir eru að hverfa. ESB er markaður með kvóta, tolla og verndun. Íslenskur sjávarútvegur stendur á krossgötum. Við getum haldið áfram að flytja út óunninn fisk og látið aðra vinna virðisaukann eða við getum fullunnið aflann heima, skapað störf á landsbyggðinni, aukið gjaldeyrissköpun, styrkt krónuna og selt vöruna tollfrjálst inn á stærstu og hagstæðustu markaði sem Ísland hefur haft í áratugi. Fullvinnsla heima, sterk landsbyggð og tollfrjálsir markaðir í Bretlandi og Indlandi, þetta er leiðin til að gera Ísland betra. Höfundur er byggingafræðingur Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Þjóðaratkvæðagreiðsla um ESB-viðræður Mest lesið Þegar konur komast ekki upp á skoðunarbekkinn Þuríður Harpa Sigurðardóttir Skoðun Verða íslenskar afurðir „Made in Europe“? Hallgrímur Oddsson Skoðun Málþroskaþjófar og misskilin góðmennska Hallfríður Þórarinsdóttir Skoðun Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson Skoðun Frumkvöðlar dagsins eru skattgreiðendur framtíðarinnar Arnar Bjarnason Skoðun Halldór 22.10.26 Halldór Baldursson Halldór Þegar enginn veit hvað er til í ísskápnum Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Handbók MAGA hreyfingarnar: Flood the zone with shit Guðni Freyr Öfjörð Skoðun Misfarir í Mosfellsbæ Sólveig Anna Jónsdóttir Skoðun Þjáist þú af staðreyndagreddu? Þórdís Hólm Filipsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar Skoðun Fleyg ummæli á Alþingi! Steingrímur Jónsson skrifar Skoðun Leikskóli á að vera réttur allra barna Dagur B. Eggertsson skrifar Skoðun Ísland þarf að breyta um takt í netöryggismálum Unnur Kristín Sveinbjarnardóttir skrifar Skoðun Hvenær varð uppruni að skýringu á öllu? Jasmina Vajzović Crnac skrifar Skoðun Heilbrigðisvottorð fyrir nýtt samband? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Þegar enginn veit hvað er til í ísskápnum Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Unga fólkið borgar tvisvar – efnahagur foreldra skiptir sköpum Sigurður Stefánsson skrifar Skoðun Stærsta gjöfin gæti verið líffæragjöf Sunna G. Sigurðardóttir skrifar Skoðun Málþroskaþjófar og misskilin góðmennska Hallfríður Þórarinsdóttir skrifar Skoðun Þegar konur komast ekki upp á skoðunarbekkinn Þuríður Harpa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson skrifar Skoðun Frumkvöðlar dagsins eru skattgreiðendur framtíðarinnar Arnar Bjarnason skrifar Skoðun Verða íslenskar afurðir „Made in Europe“? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hvernig samfélagi viltu búa í? Jóna Björk Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Endurgreiðsla vegna viðhalds er fjárfesting til framtíðar Jóhannes Unnar Barkarson skrifar Skoðun Þegar íslenskt auglýsingafé leitar til erlendra tæknirisa Hólmgeir Baldursson skrifar Skoðun Námsmat í 10. bekk skólaárið 2026-2027 Gauti Eiríksson skrifar Skoðun Þjáist þú af staðreyndagreddu? Þórdís Hólm Filipsdóttir skrifar Skoðun Landakortið minnkar ekki þótt lögreglustjórum fækki Lárus Bjarnason skrifar Skoðun Komdu með nestispeningana Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ósýnilegt fólk og sýnileg ábyrgð Þorvaldur Óttar Guðlaugsson skrifar Skoðun Bókun 35 - þarf virkilega að breyta stjórnarskránni? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun „Ný“ markmið í grunnskólum duga ekki Þórgunnur Reykjalín Vigfúsdóttir skrifar Skoðun Pólitískt fleipur landlæknis Bjarni Freyr Guðmundsson skrifar Skoðun Ákall um samstarf – Ekki bara samtal Anton Kári Halldórsson skrifar Skoðun Hvort á ég að kenna eftir fyrirmælum aðalnámskrár eða eftir getustigi nemandans? Eyjólfur Pétur Hafstein skrifar Skoðun Myndin sem þú mátt ekki sjá Anna Laufey Stefánsdóttir,Kristín Ólöf Grétarsdóttir skrifar Skoðun Áttu áttu? Lilja Rannveig Sigurgeirsdóttir skrifar Skoðun Þegar sannleikurinn þjónar ekki óttanum Helena Jónsdóttir skrifar Sjá meira
Í umræðunni um framtíð íslensks efnahagslífs er oft horft til ESB sem lykils að stöðugleika. En þegar við skoðum sjávarútveginn okkar stærsta útflutningssektor blasir við allt önnur mynd. Stærsti og hagstæðasti markaður Íslands er ekki ESB. Hann er Bretland. Þess vegna er eðlilegt að spyrja: Hvers vegna flytjum við enn út óunninn fisk fyrir hundruði milljarða þegar við gætum fullunnið aflann heima, skapað störf á landsbyggðinni og selt vöruna tollfrjálst inn á stærsta fiskmarkað Vestur-Evrópu? Bretland er tollfrjáls og kvótalaus markaður fyrir íslenskan fisk Fríverslunarsamningur Íslands og Bretlands tryggir 0% toll á öllum íslenskum fiskafurðum. Þar eru engin kvótatakmörk og engar hindranir sem draga úr samkeppnishæfni okkar. Þetta er algjör andstæða ESB, þar sem óunninn fiskur fer inn í örlitlum kvóta og ber síðan háa tolla. Bretland er því frjálsasti og hagstæðasti fiskmarkaður sem Ísland hefur. Markaðurinn er til staðar og hann er stór Bretar eru ein mesta fiskneysluþjóð Vestur-Evrópu. Þeir kaupa helst flök, frystar afurðir og tilbúnar máltíðir og framleiða ekki nægan fisk sjálfir. Þetta þýðir að Bretland þarf íslenskan fullunninn fisk og Ísland getur fullunnið hann. Tugir milljarða tapast í tollum ESB Í dag flytur Ísland út óunninn fisk fyrir um 360 milljarða króna á ári. Ef stór hluti þess fer inn á ESB-markað tapast tugir milljarða í tollum og lægra verði. Þetta er virði sem gæti verið unnið heima og selt tollfrjálst til Bretlands. Fullvinnsla heima styrkir landsbyggðina og krónuna Fullvinnsla er ekki bara atvinnustefna, því hún er byggðastefna og stöðugleikasamningur við framtíðina. Ef aflinn væri unninn heima myndi virðisaukinn verða eftir á Íslandi, störfum myndi fjölga í vinnslu og þjónustu, útflutningsverðmæti myndi hækka og krónan styrkjast vegna aukins gjaldeyrisflæðis. Sterkari Króna þýðir minni verðbólguþrýsting, lægri vexti og stöðugra rekstrarumhverfi fyrir heimili og fyrirtæki Allir eru að sækjast eftir þessari stöðu. Launakostnaður er áskorun — en ekki hindrun Launakostnaður er hærri á Íslandi en víða annars staðar, en Bretar kaupa gæði, og horfa ekki bara á verð. Íslenskur þorskur og ýsa eru premium vörur á Bretlandsmarkaði og fá hærra verð en sambærilegar afurðir annars staðar. Virðisaukinn sem skapast við fullvinnslu vegur upp launakostnaðinn. Við erum ekki að keppa um að vera ódýrust — við erum að keppa um að vera best. Hvernig snúum við fyrirtækjum sem fullvinna erlendis? Stærstu sjávarútvegsfyrirtæki Íslands hafa byggt upp fullvinnslustöðvar í Evrópu og sitja þar að virðisaukanum. Þetta er hagkvæmt fyrir þau en ekki fyrir Ísland. Til að snúa þessu við þarf markvissa stefnu. Hvatar þurfa að breytast þannig að virðisaukinn verði hagkvæmari heima en erlendis. Það má gera með skattaívilnunum, lægri tryggingagjöldum, fjárfestingu í sjálfvirkni og betri lánskjörum fyrir vinnslufyrirtæki. Áfangasamningar við fyrirtækin sjálf geta tryggt að innlend vinnsla aukist í skrefum, líkt og Færeyjar hafa gert með góðum árangri. Verkalýðshreyfingin getur verið drifkraftur breytinga, því fullvinnsla hækkar laun án verðbólgu og styrkir landsbyggðina. Indland er nýr risamarkaður sem kallar á fullvinnslu heima Fríverslunarsamningur Íslands og Indlands felur í sér að tollar á íslenskar sjávarafurðir verða felldir niður, annað hvort strax eða á næstu árum. Indland er risamarkaður með vaxandi millistétt og mikla eftirspurn eftir gæðavörum. Þar sem tollar eru að hverfa, verður fullvinnsla heima enn mikilvægari — og Ísland fær forskot á lönd sem ekki hafa fríverslunarsamning við Indland. Bretland er tollfrjáls og kvótalaus markaður. Indland er risamarkaður þar sem tollar á íslenskar sjávarafurðir eru að hverfa. ESB er markaður með kvóta, tolla og verndun. Íslenskur sjávarútvegur stendur á krossgötum. Við getum haldið áfram að flytja út óunninn fisk og látið aðra vinna virðisaukann eða við getum fullunnið aflann heima, skapað störf á landsbyggðinni, aukið gjaldeyrissköpun, styrkt krónuna og selt vöruna tollfrjálst inn á stærstu og hagstæðustu markaði sem Ísland hefur haft í áratugi. Fullvinnsla heima, sterk landsbyggð og tollfrjálsir markaðir í Bretlandi og Indlandi, þetta er leiðin til að gera Ísland betra. Höfundur er byggingafræðingur
Skoðun Hefur eftirlitsstofnun ríkisins misst sjónar á velferð barna? Anna Margrét Hrólfsdóttir,Elsa Dögg Benjamínsdóttir,Fríður Pétursdóttir,Guðlaugur Kristmundsson,María Dröfn Egilsdóttir,Sigurgeir B. Þórisson skrifar
Skoðun Endurgreiðsla vegna viðhalds er fjárfesting til framtíðar Jóhannes Unnar Barkarson skrifar
Skoðun Hvort á ég að kenna eftir fyrirmælum aðalnámskrár eða eftir getustigi nemandans? Eyjólfur Pétur Hafstein skrifar