Upp­lifði mikla þjáningu yfir lengri tíma

Karlotta hljóp alls 742,6 kílómetra á dögunum tíu og sló um leið þrjú Íslandsmet, meðal annars yfir lengstu vegaland Íslendings í keppnishlaupi.

Í keppninni var hlaupið á 785 metra langri braut í almenningsgarði í Sófíu í Búlgaríu, sami hringur, aftur og aftur, og þurftu keppendur að hlaupa sem lengst innan daganna tíu ásamt því að huga að svefni og næringu.

„Þetta var eiginlega bara áskorun sem ég setti á sjálfa mig,“ segir Karlotta í samtali við íþróttadeild Sýnar.

„Ég vildi bara prófa þetta eftir að hafa tekið sex daga hlaup áður. Sérstaklega vegna þess að enginn Íslendingur hafði tekið tíu daga hlaup. Mér fannst þetta bara ótrúlega áhugavert, að henda mér í djúpu laugina og prófa þetta.“

„Þetta er svo ofboðslega erfitt, er svo vont og rosalega langur tími í þessum þjáningum. Að þurfa fara af stað, sofa ógeðslega lítið og vera í raun bara ógeðslega þreyttur og þjáður en halda samt áfram.“

En svona í ljósi þessarar þjáningar. Hvað er það sem drífur mann áfram í svona hlaup?

„Það er bara að gera eitthvað svona ógeðslega erfitt og komast yfir það. Komast í gegnum það og ljúka því. Ég held ég sé orðin ótrúlega sterk eftir að hafa gert þetta. Mér finnst núna bara allt auðvelt í samanburði við þetta.“

Karlotta náði ekki markmiði sínu að hlaupa 800 kílómetra en nógu langt fór hún þó í augum hins almenna áhugamanns. Hún gæti því þurft að fara aftur í tíu daga hlaup.

„Ég var búin að skrá mig í næsta hlaup áður en ég fór í þetta tíu daga hlaup. Sem voru kannski mistök, við sjáum til. Ég er að fara í sex daga hlaup í byrjun ágúst.

Fjórum dögum styttra. Bara sex dagar. Þetta hlýtur að verða auðvelt?

„Þetta verður piece of cake. En ég ætla ekki að fara með nein markmið. Bara fara og hafa gaman.“

Viðtalið við Karlottu má sjá í spilaranum hér fyrir ofan.