Ljós­myndarinn lifir ekki á „tagginu“ einu saman

„Ég er ljós­myndari og mjög virkur á Insta­gram og Face­book þar sem ég birti mikið af mínu efni,“ segir Her­mann sem ítrekað hefur staðið ferðaþjónustu­fyrir­tæki að því að nota myndir hans í leyfis­leysi til markaðssetningar. „Þau nota þetta svo til þess að aug­lýsa sig á eigin miðlum og vefsíðum.

Það er alveg djöful­legt að standa í þessu. Það er eins og eig­endur fyrir­tækjanna haldi að sam­félags­miðlar séu bara villta vestrið og þeir geti gert hvað sem er án þess að það hafi neinar af­leiðingar,“ segir Her­mann og bætir við að dæmi hans sé síður en svo ein­stakt.

„Ég hef heyrt margar slæmar sögur frá fjölda ljós­myndara, bæði ís­lenskum og er­lendum, sem mynda mikið á Ís­landi og eru sumir vel þekktir í þessum áhrifa­valda­heimi á sam­félags­miðlum.“

Sjálfum sárni honum mest þegar ís­lensk fyrir­tæki gangi með þessum hætti í smiðju hans. „Efnið manns fær milljónir og stundum tugi milljóna áhorfa í hverjum mánuði og maður er að reyna að leggja lóð sín á vogar­skálarnar í markaðs­setningu Ís­lands en upp­sker lítið annað en þá helst vanþakk­læti.

Búinn að reyna allt

Manni finnst þetta bara dapur­legt og svolítið eins og maður sé skilinn út undan. Það er ekkert verið að ráða mann sér­stak­lega til þess að taka myndir en samt græða aðrir á því sem ég geri en ekki maður sjálfur. Ekki nógu mikið alla­vega. Það væri skemmti­legt ef fyrir­tæki myndu hafa sam­band að fyrra bragði og kanna mögu­leika á sam­starfi.

Þetta er ekki sjálf­bært. Maður er að reyna að lifa á þessu og það er ekki beint auðvelt starf að lifa á lands­lagsljós­myndun og á bak við myndirnar er mikil fjár­festing og vinna, akstur og bensín­kostnaður,“ segir Her­mann sem hefur reynt ýmis­legt til að vekja at­hygli á því að af­urðir vinnu ljós­myndara á sam­félags­miðlum eru ekki ókeypis.

„Ég er eigin­lega búinn að reyna allt og hvetja fólk til að kynna sér höfundaréttarlög en ekkert virðist duga þannig að ég er búinn að leggja skjá­skot og skjá­upp­tökur, sem sönnunar­gögn, fyrir lög­mann sem er með nokkur mál í gangi. Sum eru á viðkvæmu stigi en svo eru önnur sem líta ekki vel út og ég verð lík­lega að lögsækja ein­hver fyrir­tæki.“

Pakkað í grimma vörn

Her­mann hefur vita­skuld marg­oft reynt að fá hlut sinn réttan með því að bjóða fyrir­tækjunum að greiða sann­gjarnt verð fyrir notkun myndanna enda vilji hann frekar loka málinu strax án þess að blanda lög­manni í það.

„Sumir hafa brugðist vel við og áttað sig á að notkunin var óleyfi­leg. Aðrir hafa bein­línis verið dóna­legir, pakkað í fulla vörn og hvorki viljað semja um upp­hæð né borga krónu.

Þá á ég bara að þakka fyrir að myndirnar séu merktar mér,“ segir Her­mann sem vill einnig reyna að útrýma þeirri líf­seigu rang­hug­mynd að nóg sé að merkja, eða „tagga“, myndir sem teknar eru af sam­félags­miðlum.

„Sumir verða bara reiðir og segjast hafa „taggað“ mann þegar maður hringir og ég á bara að vera sáttur með það.“ Her­mann bætir við að það sé þó skömminni skárra að vera þó „taggaður“ frekar en ekkert. „En það gerir auðvitað ekkert fyrir mann,“ segir Her­mann sem er oft sjálfum kennt um þegar hann kvartar. „Margir segja að þetta sé mér að kenna vegna þess að ég hafi átt að sjá óleyfi­lega notkun á myndunum mínum og láta þá vita fyrr.“

Allt fyrir ekkert

Her­mann minnir á að inn á milli séu alltaf góð fyrir­tæki líka en óskandi væri að synda­selirnir í þessum bransa fari að gyrða sig aðeins í brók og starfi mark­visst með ljós­myndurum og fólki sem er að fram­leiða efni um Ís­land frekar en að hagnýta sér vinnu þeirra í leyfis­leysi.

„Þetta eru engir ein­yrkjar,“ segir Her­mann þegar hann er spurður um fyrir­tækin sem hafa notað myndir hans í leyfis­leysi, „Þetta er allur skalinn, allt frá litlum upp í mjög stór fyrir­tæki í ferðaþjónustu og yfir­leitt eru litlu fyrir­tækin miklu frekar til í að leysa málin á meðan þau stóru vilja allt fyrir ekkert.“