Stoltur yfir arf­leifð Bryn­dísar Klöru en söknuðurinn sár

Fréttastofa mætti á kynningarfund um Bryndísarhlíð í dag. Á mörgum mátti finna að innra með þeim bærðust blendnar tilfinningar; annars vegar gleði og þakklæti yfir því að nú loksins sé Bryndísarhlíð að verða að veruleika og hins vegar söknuður eftir lífsglöðu 17 ára stúlkunni sem þurfti að kveðja í blóma lífsins.

Starfsemi Bryndísarhlíðar verður til húsa að Laufásvegi 81, í gamla Kennaraskólanum við Landspítala. Minningarsjóður Bryndísar Klöru mun kosta endurbætur á húsnæðinu og heilbrigðisráðuneytið hefur tryggt rekstrarfjármagnið fyrir næstu ár. 

Landspítalinn veitir þegar þolendum ofbeldis fjölþætta þjónustu en engin sérstök ofbeldismóttaka er fyrir hendi gagnvart börnum. Öll slík úrræði Landspítalans verða því undir sama þaki í Bryndísarhlíð ásamt nýju áfallateymi fyrir börn. Minningu Bryndísar Klöru verður haldið á lofti í húsnæðinu. Guðrún Inga Sívertsen, formaður stjórnar Minningarsjóðs Bryndísar Klöru, segir að minningu Bryndísar Klöru verði haldið á lofti í húsinu og í allri starfsemi Bryndísarhlíðar.

„Hér verður tekið utan um börnin og við hlúum að þeim. Við ætlum til dæmis að mála þessa hurð bleika því það er liturinn hennar Bryndísar Klöru. Það verður kennileiti hússins,“ sagði Guðrún Inga sem benti á hvítar dyr sem verða brátt bleikar, alveg eins og Bryndís hefði eflaust viljað hafa þær.

Birgi, föður Bryndísar Klöru, fannst lýsandi og við hæfi að sólin skyldi skína í dag.

„Það er alltaf gott verður þegar eitthvað gott er að gerast í kringum Bryndísi. Ég veit það að Bryndís mun fylgjast með og hjálpa. Hún er fædd á þessari lóð og hún kvaddi á þessari lóð en hún er hérna ennþá.“

„Okkar missir verður ekki til einskis og hennar örlög verða alltaf að minna okkur á að við verðum að vera á undan, samfélagið verður að vera vakandi og hugsa um börnin okkar. Bryndísarhlíð kemur til hjálpar en fyrst og fremst verðum við að vera vakandi og sinna okkar hlutverki.“

Óhætt er að segja að Bryndís hafi hrifið þjóðina með sér því almenningur tók kröftuglega undir söfnun í hennar nafni og sérstaka kærleiksherferð.

„Í þessari martröð að upplifa þennan meðbyr, hlýjuna til Bryndísar og þessa arfleifð sem hún skildi eftir sig, maður verður bara stoltur þó að maður sakni hennar.“

Samfélagið sé þegar farið að vakna gagnvart skaðsemi og aukningu ofbeldis og mikilvægi þess að ráðast í fyrirbyggjandi aðgerðir áður en skaðinn er skeður.

„Bryndís hljóp til varnar þegar ofbeldi hafði brotist út og við í samfélaginu verðum að hlaupa til varna áður en ofbeldi brýst út til þess að svona gerist aldrei aftur.“