Tekist á um vit­neskju um há­marks­hraða raf­hlaupa­hjóls

Í málinu var deilt um tvennt. Í fyrsta lagi var deilt um hvort að hlaupahjól eigandans næði meiri hraða en 25 km/klst, en hún taldi það ósannað, þar sem mælingar lögreglu hafi verið ófullnægjandi. Teldist það hins vegar sannað að hjólið næði hraða umfram 25 km/klst var í öðru lagi deilt um hvort eigandanum hafi verið eða mátt vera um það kunnugt.

Lögreglan sá kærastann á hjólinu á miklum hraða fyrr um daginn

Forsaga málsins er sú að þann að kvöldi þann 16. maí á síðasta ári stöðvaði lögreglan konuna er hún var á rólegri ferð eftir Strandgötu og Norðurgötu á Akureyri. Lögreglan taldi að um sama rafhlaupahjól væri að ræða og lögreglumenn hefðu tekið eftir fyrr um daginn.

Þá hafði lögregla séð annan einstakling á hjólinu, kærasta eigandans, á mikilli ferð. Viðkomandi hafði hins vegar ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu.

Eftir að lögregla hafði afskipti af eigandanum um kvöldið hófust hraðamælingar til að meta hvort að umrætt hjól kæmist yfir 25 km/klst.

Rafhlaupahjól sem hönnuð eru til aksturs frá 6-25 km/klst tilheyra flokki reiðhjóla og ekki þarf að skrá þau sérstaklega. Sambærileg hjól sem komast yfir 25 kílómetra á klukkustund eru hins vegar skráningarskyld sem létt bifhjól í flokki II. Til þess að nota þau er krafist ökuréttinda, sem á ekki við um sambærileg hjól sem komast ekki yfir 25 km/klst.

Mælt með þremur mismunandi tækjum

Í dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra vegna málsins kemur fram að lögregla hafi framkvæmt hraðamælingu með hraðaratsjá lögreglubílsins. Lögreglumaður ók hjólinu til móts við lögreglubílinn með inngjöf hjólsins í botni. Mældist hraðinn 45 km/klst.

Taldi lögreglan því að hjólið væri skráningarskylt. Var konan ákærð fyrir að hafa ekið hjólinu án ökuréttinda, fyrir að hafa vanrækt skráningarskyldu hjólsins og án þess að afturhemill hjólsins væri í nothæfu ástandi.

Konan neitaði sök. Í dómi Héraðsdóms Norðurlands eystra má lesa að lögregla hafi einnig framkvæmt frekari hraðamælingar við rannsókn málsins. Sérhæfður hraðamælir til að mæla hraða minni rafhjóla mældi mesta hraða hjólsins á 52,6 kílómetra hraða, og 23,5 kílómetra hraða í fyrsta gír. Laserhraðamælitæki löreglu mældi hraða í fyrsta gír til samanburðar og mældist hann þá 26 kílómetra hraða.

Við skoðun kom einnig fram að hemlabúnaður að aftan hafi verið ófullnægjandi, þar sem hemlaklossa og festingar fyrir þá hafi vantað. 

Í dómi héraðsdóms segir að ekkert hafi komið fram sem geti dregið hraðamælingarnar í efa. Þrjú mismunandi tæki hafi verið nýtt til þess. Taldi dómurinn því að hjólið teldist til flokks létt bifjóls II, það væri skráningarskylt og því þyrfti notandi þess að vera með gild ökuréttindi.

Sönnun um sekt ekki byggð á getgátum

Eftir stóð að skera úr um hvort að eigandanum hafi mátt vera ljóst að hlaupahjólið næði meiri hraða en 25 kílómetrar á klukkustund og lyti þar af leiðandi reglum þar um.

Lögð voru fram kynningargögn, bæði upplýsingar af vefsíðu söluaðila hjólsin hér á landi, sem og notkunarhandbók um hjólið á íslensku, þar sem fram kom að rafhlaupahjól af þeirri gerð sem málið fjallaði um næðu hámarkshraðanum 25 km/klst. Ákæruvaldið lagði hins vegar fram upplýsingar af vefsíðu framleiðenda hjólsins, þar sem fram kom að hámarkshraðinn væri 60 kílómetrar á klukkustund.

Í dómi héraðsdóms segir að ekki liggi fyrir, miðað við gögn málsins og vitnisburð eigandans, að henni hafi verið kynnt við kaupin að hámarkshraði hjólsins væri 25 km/klst . Hún gæti ekki borið ábyrgð á röngum upplýsingum söluaðila.

Taldi héraðsdómur þá að eftir stæði hvort að eigandanum, eftir að hafa átt og notað hjólið í tvo til þrjá mánuði, hafi mátt vera ljóst að hjólið kæmist á meiri hraða en 25 km/klst.

„Vissulega má leiða að því líkur að ákærða kunni að hafa ekið hjólinu yfir þeim hraða á þessu tímabili og veitt því athygli á hraðamæli hjólsins. Sönnun um sekt í sakamáli verður hins vegar ekki byggð á slíkum getgátum,“ segir í dómi héraðsdóms.

Taldi dómurinn því að ekki hafi tekist að sanna ákæruatriði málsins, utan þess að óumdeilt var að hemlabúnaður hjólsins var ófullnægjandi.

Var eigandinn því sýknaður af þeim ákæruliðum er sneru að skráningarskyldu hjólsins og akstri þess án ökuréttinda. Hún þarf þó að greiða 20 þúsund krónur í sekt vegna hemlabúnaðarins.