Þegar að náttúru­vernd fer úr tísku

Í dag er Dagur íslenskrar náttúru - og náttúran grætur.

Hún grætur stórum, þykkum regndropum sem berja á rúðum landsmanna.

Hún grætur yfir því að ríkisstjórnarflokkar sem lofuðu skýrari og sterkari lagaumgjörð um sjókvíaeldi hafi enn ekki tekist að ljúka því mikilvæga verkefni.

Hún grætur yfir því að fólk sem hefur áhyggjur af vindorkuverum í náttúru landsins sé líkt við Trump í orðræðu hæstvirts ráðherra umhverfismála.

En fyrst og fremst grætur hún yfir því að rödd hennar hafi nánast þagnað á Alþingi Íslendinga.

Að náttúruvernd sé farin úr tísku, líkt og flík sem maður eigi helst að skammast sín fyrir að klæðast.

En þó stjórnmálin bregðist, veit fólkið í landinu að náttúran er eitt það dýrmætasta sem við eigum.

Hún er grunnur að heilsu okkar, bæði á sál og líkama.

Náttúran er líka stoð menningar okkar og lista. Það má sjá í verkum Kjarvals, Rúríar og RAX, heyra í tónlist Bjarkar og finna í verkum skálda á borð við Steinunnar Sigurðardóttur og Jónasar Hallgrímssonar.

Síðast en ekki síst er íslensk náttúra undirstaða efnahagslegrar velferðar Íslands.

Sjávarútvegur, landbúnaður, ferðaþjónusta og orkuframleiðsla byggja öll, með einum eða öðrum hætti, á auðlindum og gæðum íslenskrar náttúru.

Við vitum líka að náttúruna má ekki blóðmjólka. Ef gengið er of nærri henni tapa allir til lengri tíma. Nýting hennar þarf að vera sjálfbær, varfær og byggð á langtímahugsun.

Við þurfum að þora að ræða þessa langtímahagsmuni; líka þegar það er óþægilegt.

Við þurfum að muna að náttúruvernd er ekki hindrun fyrir velferð heldur ein af forsendum hennar.

Þá mun stytta upp og sól skína í heiði.

Munum, kæru landsmenn, í dag og alla aðra daga að þakka fyrir fjölbreyttu auðæfi sem náttúran okkar felur í sér. Þau eru ekki sjálfgefin.

Gleðilegan dag íslenskrar náttúru.

Höfundur er þingmaður Framsóknar.