Ryk­sugan hans Hall­dórs

Kappræður eru oft skemmtilegar og ræðumenn áttu ágæta spretti í gærkvöldi. Evrópusambandið á ekki að hamla gæludýraeigendum í Vesturbæ frá því að eignast almennilega ryksugu. En eins og neikvæðir vita mætavel gilda þessar reglur jafnt á Íslandi og á Spáni sem bæði eru á Evrópska efnahagssvæðinu, EES.

Daður við popúlisma og óheiðarleiki er vissulega betra sjónvarp en hundleiðinlegar staðreyndir en ég leyfi mér að vona að fólk láti ekki blekkjast. Ég er sannfærð um að náist góður samningur, sem grundvallaratvinnugreinar á Íslandi fá vel við unað, væri hag okkar í ótryggari heimi að öllum líkindum betur borgið innan ESB.

Evrópusambandið er langt frá því að vera fullkomið en hið margumtalaða ryksuguregluverk miðar í grunninn að því að verja réttarríkið, lýðræði, mannréttindi og frjáls viðskipti. Þarf að fækka reglum og einfalda þær? Ó já, og að því er unnið. En eru þær allar óþarfar? Nei. Þvert á móti.

Vissulega er ESB ekki töfralausn. Lægri vextir og meiri stöðugleiki eru líklegur ávinningur, ekki loforð. Það er ekki hægt að lofa lægra samlokuverði.

John F. Kennedy orðaði eitt sinn ágætlega þá afstöðu sem mér finnst eiga við nú: „Let us never negotiate out of fear. But let us never fear to negotiate.“

Við eigum ekki að óttast samningaviðræður. Við semjum fyrst og kjósum svo. Ef samningurinn er góður segjum við já. Ef hann er ekki nógu góður segjum við nei.

Hvert atkvæði skiptir máli.

Höfundur er fyrrverandi sérfræðingur í utanríkisþjónustunni.