Þegar síminn víkur fær leikurinn meira pláss Vala Steinsdóttir og Kristín Ólöf Grétarsdóttir skrifa 28. ágúst 2026 12:40 Í umræðunni um símafrí í skólum er auðvelt að beina sjónum að því sem börn og ungmenni eiga ekki að gera. Okkur langar að nálgast málið frá annarri hlið og spyrja: Hvað fá börnin þegar síminn víkur? Meira rými fyrir leik, hreyfingu, samtöl, hlátur, vináttu og samveru. Sem formaður og varaformaður Foreldraráðs Hafnarfjarðar höfum við, ásamt ráðinu, lagt áherslu á að nálgast umræðuna um síma- og skjánotkun barna á jákvæðan og uppbyggilegan hátt. Í samstarfi við Rec Media og grunnskóla í Hafnarfirði urðu til tvö myndbönd þar sem börn og ungmenni fá sjálf orðið. Með þeim viljum við beina sjónum að því sem við viljum sjá meira af í skóladeginum. Hvað gerist þegar síminn fær að víkja? Í myndböndunum segja börnin sjálf frá því hvað þeim finnst skemmtilegast að gera í frímínútum. Þau segja frá leikjunum sínum og við sjáum gleðina, hreyfinguna, hláturinn, vináttuna og samveruna sem skapast þegar þau leika og eru saman. Skilaboðin eru einföld: Meiri leikur. Meiri gleði. Meiri samvera. Foreldraráð Hafnarfjarðar hefur óskað eftir því við grunnskóla bæjarins að myndböndin verði sýnd á skólakynningum í upphafi skólaársins og þeim deilt með foreldrum og skólasamfélaginu. Von okkar er að þau geti orðið kveikja að góðu samtali um símafrí, samveru og það skólaumhverfi sem við viljum skapa saman. Sameiginlegt verkefni heimila og skóla Símafrí í skólum er ekki verkefni skólanna einna. Við trúum því að bestur árangur náist þegar skólar, foreldrar og börn standa saman og skilaboðin eru skýr og samhljóma. Við fögnum frumkvæði Ingu Sæland að skapa börnum og öllu skólasamfélaginu símafrí innan veggja skólanna. Við teljum það mikilvægt skref í þá átt að skapa meira rými fyrir nærveru, samskipti og samveru í skóladeginum. Skólarnir skapa rammann utan um skóladaginn, en við foreldrar gegnum ekki síður mikilvægu hlutverki. Með jákvæðu samtali heima fyrir og stuðningi við þann ramma sem skólarnir setja getum við saman hjálpað börnum og ungmennum að móta heilbrigðar venjur í kringum síma- og skjánotkun. Þetta verkefni er hluti af áframhaldandi vinnu okkar innan Foreldraráðs Hafnarfjarðar að velferð barna og heilbrigðum venjum í kringum skjánotkun. Fyrr á árinu færði ráðið skólastjórum grunnskóla Hafnarfjarðar meðal annars bókina Kvíðakynslóðina eftir Jonathan Haidt, til að hvetja til sameiginlegs samtals heimila og skóla um þessi málefni. Við viljum ekki aðeins ræða það sem börn og ungmenni eiga ekki að gera. Við viljum líka beina sjónum að því sem við getum gefið meira rými – leik, vináttu, samtölum, hreyfingu og samveru. Hvatning til meiri leiks Samhliða verkefninu færði Foreldraráð Hafnarfjarðar grunnskólum bæjarins táknræna gjöf í upphafi skólaárs, nokkur útileikföng sem tengjast meðal annars leikjum sem börnin sjálf nefna sem sína uppáhaldsleiki í frímínútum. Gjöfin er kannski lítil en hugsunin á bak við hana er stærri. Hún er hvatning til að skapa meira rými fyrir leik, gleði og samveru í skóladeginum og áminning um að þegar síminn víkur getur eitthvað annað fengið að vaxa. Við foreldrar og skólasamfélagið höfum sameiginlegt hlutverk. Við getum skapað rammann, hvatt til góðra venja og gefið börnum og ungmennum fleiri tækifæri til að horfast í augu, tala saman, leika og einfaldlega vera saman. Leikur er lífsins gaman. Gefum leiknum meira pláss. Vala Steinsdóttir, formaður Foreldraráðs HafnarfjarðarKristín Ólöf Grétarsdóttir, varaformaður Foreldraráðs Hafnarfjarðar Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Símanotkun barna Mest lesið Eftir Kveiksþátt Anna Björg Jónsdóttir,Hjördís Halldóra Sigurðardóttir Skoðun Ríkið vill minnst tvö og hálft ár milli barnanna þinna Karítas Ólafsdóttir Skoðun Flokkur fólksins tekur í handbremsuna Eyjólfur Ármannsson Skoðun Cornell og klefamenning Olga Björt Þórðardóttir Skoðun Menning er ekki bisnessplan Birgir Þórarinsson Skoðun Þorum við að banna Airbnb eða erum við líka siðferðislegir hugleysingjar? Helen Ólafsdóttir Skoðun Þorum við að tala um sorgina? Stefán Már Gunnlaugsson Skoðun Bakslag fyrir barnafjölskyldur í Hafnarfirði Valdimar Víðisson Skoðun Réttindi eiga að vera raunveruleg Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir Skoðun Getur Gufunesið talist skapandi hverfi ef Listhúsið lokar? Narfi Þorsteinsson Skoðun Skoðun Skoðun Kostnaðurinn við nei Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Hver stal kökunni úr krúsinni? Gunnar Valur Sveinsson skrifar Skoðun Stríð Rússlands gegn utanríkisviðskiptum Úkraínu er stríð gegn fæðuöryggi heimsins Clara Ganslandt skrifar Skoðun Sjónvarpið 60 ára: Þögnin segir líka sögu Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Takk Hörður Jóhann Páll Jóhannsson skrifar Skoðun Firrur um aflareglu fyrir þorsk Ásgeir Daníelsson skrifar Skoðun EES málið, ESA og fullveldi Íslands og tími komin til varna Eggert Guðmundsson skrifar Skoðun Sýnum viljann í verki Aðalbjörg Stefanía Helgadóttir skrifar Skoðun Bókun 35 – þegar molnar undan stjórnkerfinu Aðalsteinn Júlíus Magnússon skrifar Skoðun Pínu sársauki á unga fólkið? Helgi Bárðarson skrifar Skoðun Austurland margborgar sig Ragnar Sigurðsson skrifar Skoðun Þorum við að tala um sorgina? Stefán Már Gunnlaugsson skrifar Skoðun Verklokafælni stjórnvalda Kjartan Björgvinsson skrifar Skoðun Við getum gert betur Hulda Brá Magnadóttir skrifar Skoðun Hverjum er frelsið ætlað? Guðný S. Bjarnadóttir skrifar Skoðun Bakslag fyrir barnafjölskyldur í Hafnarfirði Valdimar Víðisson skrifar Skoðun Þorum við að banna Airbnb eða erum við líka siðferðislegir hugleysingjar? Helen Ólafsdóttir skrifar Skoðun Skattfé er einnota Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Forvarnadagurinn er í dag María Heimisdóttir skrifar Skoðun Af hverju má ég ekki eiga Chihuahua af því að ég bý í húsnæði fyrir fatlað fólk? Ingibjörg Dóra Scheving Bjarnadóttir skrifar Skoðun Réttindi eiga að vera raunveruleg Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Flokkur fólksins tekur í handbremsuna Eyjólfur Ármannsson skrifar Skoðun Áramótaheit ríkisstjórnarinnar Helgi Brynjarsson skrifar Skoðun Menning er ekki bisnessplan Birgir Þórarinsson skrifar Skoðun Þegar allt verður þjónusta Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Ríkið vill minnst tvö og hálft ár milli barnanna þinna Karítas Ólafsdóttir skrifar Skoðun Hvenær eru kjósendur blekktir? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Cornell og klefamenning Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Eftir Kveiksþátt Anna Björg Jónsdóttir,Hjördís Halldóra Sigurðardóttir skrifar Skoðun Almannatryggingar í 90 ár Alma D. Möller skrifar Sjá meira
Í umræðunni um símafrí í skólum er auðvelt að beina sjónum að því sem börn og ungmenni eiga ekki að gera. Okkur langar að nálgast málið frá annarri hlið og spyrja: Hvað fá börnin þegar síminn víkur? Meira rými fyrir leik, hreyfingu, samtöl, hlátur, vináttu og samveru. Sem formaður og varaformaður Foreldraráðs Hafnarfjarðar höfum við, ásamt ráðinu, lagt áherslu á að nálgast umræðuna um síma- og skjánotkun barna á jákvæðan og uppbyggilegan hátt. Í samstarfi við Rec Media og grunnskóla í Hafnarfirði urðu til tvö myndbönd þar sem börn og ungmenni fá sjálf orðið. Með þeim viljum við beina sjónum að því sem við viljum sjá meira af í skóladeginum. Hvað gerist þegar síminn fær að víkja? Í myndböndunum segja börnin sjálf frá því hvað þeim finnst skemmtilegast að gera í frímínútum. Þau segja frá leikjunum sínum og við sjáum gleðina, hreyfinguna, hláturinn, vináttuna og samveruna sem skapast þegar þau leika og eru saman. Skilaboðin eru einföld: Meiri leikur. Meiri gleði. Meiri samvera. Foreldraráð Hafnarfjarðar hefur óskað eftir því við grunnskóla bæjarins að myndböndin verði sýnd á skólakynningum í upphafi skólaársins og þeim deilt með foreldrum og skólasamfélaginu. Von okkar er að þau geti orðið kveikja að góðu samtali um símafrí, samveru og það skólaumhverfi sem við viljum skapa saman. Sameiginlegt verkefni heimila og skóla Símafrí í skólum er ekki verkefni skólanna einna. Við trúum því að bestur árangur náist þegar skólar, foreldrar og börn standa saman og skilaboðin eru skýr og samhljóma. Við fögnum frumkvæði Ingu Sæland að skapa börnum og öllu skólasamfélaginu símafrí innan veggja skólanna. Við teljum það mikilvægt skref í þá átt að skapa meira rými fyrir nærveru, samskipti og samveru í skóladeginum. Skólarnir skapa rammann utan um skóladaginn, en við foreldrar gegnum ekki síður mikilvægu hlutverki. Með jákvæðu samtali heima fyrir og stuðningi við þann ramma sem skólarnir setja getum við saman hjálpað börnum og ungmennum að móta heilbrigðar venjur í kringum síma- og skjánotkun. Þetta verkefni er hluti af áframhaldandi vinnu okkar innan Foreldraráðs Hafnarfjarðar að velferð barna og heilbrigðum venjum í kringum skjánotkun. Fyrr á árinu færði ráðið skólastjórum grunnskóla Hafnarfjarðar meðal annars bókina Kvíðakynslóðina eftir Jonathan Haidt, til að hvetja til sameiginlegs samtals heimila og skóla um þessi málefni. Við viljum ekki aðeins ræða það sem börn og ungmenni eiga ekki að gera. Við viljum líka beina sjónum að því sem við getum gefið meira rými – leik, vináttu, samtölum, hreyfingu og samveru. Hvatning til meiri leiks Samhliða verkefninu færði Foreldraráð Hafnarfjarðar grunnskólum bæjarins táknræna gjöf í upphafi skólaárs, nokkur útileikföng sem tengjast meðal annars leikjum sem börnin sjálf nefna sem sína uppáhaldsleiki í frímínútum. Gjöfin er kannski lítil en hugsunin á bak við hana er stærri. Hún er hvatning til að skapa meira rými fyrir leik, gleði og samveru í skóladeginum og áminning um að þegar síminn víkur getur eitthvað annað fengið að vaxa. Við foreldrar og skólasamfélagið höfum sameiginlegt hlutverk. Við getum skapað rammann, hvatt til góðra venja og gefið börnum og ungmennum fleiri tækifæri til að horfast í augu, tala saman, leika og einfaldlega vera saman. Leikur er lífsins gaman. Gefum leiknum meira pláss. Vala Steinsdóttir, formaður Foreldraráðs HafnarfjarðarKristín Ólöf Grétarsdóttir, varaformaður Foreldraráðs Hafnarfjarðar
Skoðun Stríð Rússlands gegn utanríkisviðskiptum Úkraínu er stríð gegn fæðuöryggi heimsins Clara Ganslandt skrifar
Skoðun Þorum við að banna Airbnb eða erum við líka siðferðislegir hugleysingjar? Helen Ólafsdóttir skrifar
Skoðun Af hverju má ég ekki eiga Chihuahua af því að ég bý í húsnæði fyrir fatlað fólk? Ingibjörg Dóra Scheving Bjarnadóttir skrifar