Ís­land, já takk

Við búum í einu ríkasta landi heims. Samt er hópur fólks að reyna að véla okkur inn í Evrópusambandið í litlum skrefum.

Skv. ESB sjálfu er um 95% af öllu regluverkinu óumsemjanlegt og restin háð tímamörkum, skv. ESB.

Rýmið í pakkanum sem borinn er á borð fyrir kjósendur nú í lok ágúst er því lítið og ekkert varanlegt.

Við munum alltaf greiða miklu meira inn í ESB en fá út úr því og peningar okkar munu því fara í samgöngur, landbúnað og menningarmál fátækari ríkja ESB, í stað t.d. vega innanlands..

Þetta hefur verið bent á ítrekað. Nú síðast sagði embættismaður framkvæmdastjórnar ESB um aðildarumsókn Svartfjallalands og mögulega Íslands í Politico Europe (í lauslegri þýðingu):

„Auður Íslands myndi gera landið að nettógreiðanda í fjárlög Evrópusambandsins og í raun fjármagna aðild Svartfjallalands.“

ESB-sinnar tala landið okkar sífellt niður og horfast ekki í augu við þau gæði sem Íslendingar hafa skapað sér í gegnum tíðina.

Það að við séum í fremstu röð í flestum jákvæðum málaflokkum gerðist ekki af sjálfu sér. Það er almenningur í landinu sem hefur stritað fyrir því að koma okkur á þann góða stað að á Íslandi má finna:

1. Bestu lífskjör í heimi, skv. Sameinuðu þjóðunum.
2. Mesta jafnrétti í heimi.
3. Mesta öryggi í heimi.
4. Mesta jöfnuð í heimi.
5. Einna minnstu fátækt í heiminum, skv. öllum mælingum.
6. Einn mesta kaupmátt í heimi (hvað við fáum fyrir peningana okkar).
7. Enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.

Höfundur er þingmaður Sjálfstæðisflokksins