Að skrúfa í sundur flug­vél á flugi

Heyra má þau rök fyrir inngöngu Íslands í Evrópusambandið að ef okkur líki ekki vistin, þá getum við einfaldlega sagt okkur úr sambandinu aftur. Þótt í stjórnarskrá ESB sé vissulega að finna úrsagnarákvæði, er sá veruleiki sýnd veiði en ekki gefin. Að ætla sér að ganga þarna inn og út eftir hentugleika er beinlínis fráleit hugmynd.

Þessu komust Bretar rækilega að í sínu útgönguferli. Þetta sjötíu milljóna manna kjarnorkuveldi áttaði sig á því strax við upphaf samninga um útgöngu að það væri í raun búið að vera í ofbeldissambandi. Framganga Evrópusambandsins í samningaviðræðunum sýndi að því var fyrst og fremst mikið í mun að sjá til þess að öðrum aðildarríkjum dytti ekki í hug að reyna sömu vitleysu.

Þessi reynsla Breta ætti svo sannarlega að kenna okkur þá lexíu að ESB er ekkert vinalegt bandalag þegar á reynir. Þvert á móti opinberast það sem skrímsli sem leggur sig fram um að rústa þjóðfélögum sem streitast á móti því.

Samt sem áður var útganga Breta mun auðveldari fyrir þær sakir að þeir höfðu haft vit á því að láta ekki glepjast af evrunni. Ef Bretar hefðu verið búnir að taka upp sameiginlega mynt hefði útgangan verið á við kjarnorkuárás á breskt samfélag.

Við Íslendingar höfum þegar fengið að kenna á þessu kerfi, líkt og kom á daginn eftir efnahagshrunið. Þá var það einmitt fullveldi okkar sem bjargaði því sem bjargað varð eftir innflutning á gjörsamlega ónýtu fjármálaregluverki ESB í gegnum EES-samninginn. Þessi saga undirstrikar að fagurgali Evrópusambandsins er nákvæmlega það og ekkert annað – bara fagurgali algjörlega án innistæðu.

Þeir sem telja í fullri alvöru að Ísland geti gengið inn í sambandið og sagt sig úr því aftur eftir hentugleika ættu fyrst að sýna og sanna fyrir okkur hvernig þeir fara að því að skrúfa í sundur flugvél á flugi. Það er nefnilega nákvæmlega sama viðfangsefni og að ganga úr ESB og evru.

Höfundur lærði viðskipta- og sjávarútvegsfræði við Háskólann á Akureyri.