Að skapa heil­rænt sam­félag ein­stak­linga frá mörgum löndum jarðar

Ísland var land einmenningar í langan tíma. Og það er greinilegt í skrifum í blöðum í dag, að sumir vilja halda því þannig.

Hvort það hafi verið plan sköpunar að svo yrði um eilífð, er ég ansi efins um.

Svo fór þörfin greinilega að verða að land og þjóð þurfti á endurnýjun mannvera að halda, en ekki endilega alltaf, bara af því einstaklingar þaðan hittu einstakling frá öðru landi.

Heldur af því að fleiri af þeim sem höfðu fæðst á landinu voru að þurfa að upplifa að búa í öðru land, umhverfi og veðri.

Nú er að koma í ljós að hugarfarið og þekkingin til að skapa þá blöndu hefur ekki verið nægilega með í dæminu í hugum allra. Það eru atriðin sem þarf að sjá um fyrir innflytjendur, til að gera þeim sem koma inn með annað tungumál og annan húðlit auðveldara að verða hluti af samfélaginu.

Og börn eru almennt fljót að læra annað tungumál, svo að það er svo mikilvægt að bjóða innflytjendur til þjóðarinnar með því að innleiða þau með kennslu í þjóðarmálinu, og líka hinum ýmsu siðum og venjum. Til að mýkja breytingarnar svo að þau verði ekki berskjölduð til að finnast þau óvelkomin í nýja landinu.

Hver þjóð hefur sín mynstur í vissum hluta venja.

Atriði sem er mikið skref fyrir flesta að stíga, eins og til dæmis tilfinningalega séð.

Hér í Ástralíu var það allt fyrir hendi fyrir mörgum áratugum síðan, þegar stjórnvöld sáu þörf fyrir mun meiri mannfjölda fyrir og á þessari stóru eyju svo ríku af svo mörgu.

Innflytjendur sem yfirvöld höfðu boðið til landsins frá mörgum löndum voru sett í samfélag, þar sem þeim var kennt allt um samfélagið. Og kennsla í ensku var auðvitað mikilvægur hluti af því ferli.

Svo þegar því tímabili var lokið, þá myndu flestir hafa upplifað sig eiga heima hér.

Árið 1987 þegar ég flutti hingað til Adelaide í Suður Ástralíu, voru frí ensku námskeið handa innflytjendum. Svo að ég ákvað að upplifa það, þó að ég hafi verið sæmilega góð í málinu.

Upplifunin var meiriháttar hljóð-veruleika- opnun við að vera með einstaklingum meira en tuttugu þjóðerna á þessu námskeiði.

Kennarinn var snillingur hvað heyrn varðaði frá öllum tónum hinna ólíku grunna tungumála sem einstaklingarnir komu frá. Hún heyrði alla rétt í fyrsta skipti sem þau sögðu eitthvað á ensku frá hljóðum eigin upprunalegs tungumáls.

Þegar á hinn veginn margir einstaklingar í kaffihúsum spurðu mig hvort ég vildi mjólk út í það, þegar ég var að panta Capuccino. Héldu að ég væri að panta te.

Viðleitnin til að skapa sum hljóð í orðum annars tungumáls getur verið snúið af því að heilabúið og tungan hafa ekki lag á að láta það hljóma rétt.

Svo hljóma ekki allir stafir eins í öðrum málum og þau sem einstaklingar þjóðar þess máls lifa við.

Sem smá dæmi um það, þá er til dæmis að stafurinn I er sagður hér, eins og Æ á Íslensku, og´stafurinn sem hljómar H-á, á Íslensku, hljómar sem eigh hér í Ástralíu. Svo er það enn snúnara þegar nöfn og orð hafa marga samhljóða næst hvert öðru á hátt sem gerist ekki á þessu máli, þá kann heilabúið í mér og tungan ekki að skapa þau hljóð rétt.

Þróun frá einmenningar samfélags til fjölmenningar samfélags kallar á fyrirhyggju

Það sem Snorri Másson sagði um þá staðreynd: Að skóla kerfið væri ekki sett upp fyrir áskoranir innflytjenda til samfélagsins, er greinilega satt á þessu stigi. Af því að um aldir hafði þess ekki þurft.

Sá sannleikur er þá áminning um, að það sem þurfi fyrir innflytjendur sé ekki að gerast. Mikilvæg atriði sem þarf að veita þegar tekið er á móti einstaklingum frá öðrum löndum og tungumálum. Og þeim veitt að fá ríkisborgararétt sem meðteknir einstaklingar þjóðarinnar.

Þá þarf að skipuleggja kerfi fyrir þá einstaklinga, börn sem fullorðna um tíma til að þau sem vilja verða þegnar landsins og læra það sem þau þurfi til að læra málið og allskonar aðra hluti og atriði.

Auðvitað er Ísland mun minna land en Ástralía, sem getur ekki tekið inn þann fjölda sem hin Áströlsku yfirvöld tóku inn eftir síðustu heimstyrjöld. Hópum frá mörgum löndum sem komu með skipum í stórum hópum eftir það stríð.

Það þýðir samt ekki, að það sé ekki þörf á að setja upp gott aðlögunar kerfi varðandi það á Íslandi fyrir þá einstaklinga til að læra málið og aðrar venjur, viðhorf, takta og slíkt sem einkenni þjóðina.

Ég kom upp með orðið, húðlitarfóbía. Neikvæð viðbrögð við mismunandi húðlitum eru líka atriði sem tími er kominn á í þessu flæði á milli heimshorna að allir hætti að mislíka að sjá í landinu og læri að sjá þau ríku litbrigði sem eðlilegan hlut.

Slíkt gerðist frá fyrri tímum fordóma, sem var áður en skilningurinn varð að mannverur jarðar eru allar mannverur, og margar þeirra eru frá hinum ýmsu löndum þar sem dekkri húðlitur var veittur af sköpun vegna stöðu og magns sólar á þeim hluta jarðar.

Mannverur jarðar eru auðvitað blanda af ýmsu í mannlegu eðli og meiri hluti mannvera eru sem betur fer góðar manneskjur.

Við, þessar mannverur sem höfum fæðst með hvítu húðina, erum ekki neitt meiri englar en aðrir sem hafa fæðst með annan lit í húð líkama síns, atriði sem enginn ræður við fæðingu hvað verði.

Ku Klux Klan var sá hópur sem gerði sitt til að heilaþvo mannkyn gegn öðrum húðlit en hvítum.

Svo er grátbroslegt að í marga áratugi hafa þeir einstaklingar heims sem eru með hvítu húðina farið til sólarlanda til að fá brúnku, eða þau kaupa krem til að fá brúna litinn. Sem segir að þau vilji þann lit.

Læknar og hjúkrunarlið á góðgerðarskipunum eru yndislegt dæmi um það og ástin sem þau veita þeim sjúklingum sem ná að fá afgreiðslu með sín einkenni sem engir í vestrænum löndum sjá, fá ást eins og þau séu nákomnir ástvinir.

Það eru einstaklingar af öllum húðlitum frá ótal löndum jarðar sem hafa þá þrá og þörf til að verða sjálfboðaliðar á þessum skipum til að alla vega minnka erfið veikindi fólks í löndum Afríku eitthvað.

Höfundur er búsett í Ástralíu.