Báknið ó­haggað, tíma sóað, Mið­flokkurinn á móti

Í hliðstæðum veruleika Viðreisnarmanna stendur mikið til. Þeir ætla að minnka báknið, auka jafnrétti kynjanna og loka landinu — jafnvel senda einhverja útlendinga til síns heima. Þeir komast samt aldrei lengra en að tala um að gera þessa hluti. Og alltaf er séð til þess að sú merka hugræna vinna sé fest á filmu. Ef ljósmyndarinn er flokksbundinn er ekki hægt að útiloka að Viðreisnarmenn geri stöku sinnum handtak.

Nýsamþykkt frumvarp Viðreisnar um sameiningu níu sýslumannsembætta er dæmi um þetta. Frumvarpið hefur verið rætt á þremur þingum frá árinu 2021. Formaður Uppreisnar heldur því fram (í grein á Vísi 5. febrúar) að Miðflokkurinn sé á móti því að minnka báknið vegna þess að hann kaus ekki með frumvarpinu. Snorri Másson, varaformaður Miðflokksins, ítrekar reyndar í nefndaráliti sínu stuðning við fögur fyrirheit „...um að efla starfsemi á landsbyggðinni og hagræðingu í ríkisrekstri.“ En ekki er sopið kálið þó í ausuna sé komið.

Ekki er t.d. nokkur trygging fyrir því að sameining embætta fækki opinberum störfum. Í greinargerð kemur fram að „varanlegri fjárhagslegri hagræðingu sem hlýst af sameiningunni“ verði varið í „frekari uppbyggingu og framþróun sameinaðs embættis og eftir atvikum í ný verkefni og stöðugildi“. Þessi texti ber sannarlega með sér einbeittan hagræðingarásetning.

Í þessum veruleika hér, raunveruleikanum, blasir við að engar stórkostlegar breytingar eru í vændum á starfsemi sýslumanns (eða -manna). Í minnisblaði frá dómsmálaráðuneytinu kemur fram að mögulega sparist 150-200 m.kr. árlega vegna þessara breytinga. Það kemur utanríkisráðherra Viðreisnar eflaust vel þegar hann fer í næstu utanferð með hirðljósmyndaranum til að útdeila skattfé Íslendinga til erlendra hagsmunasamtaka. Í raun kemur það spánskt fyrir sjónir að formaður ungra Viðreisnarmanna trúi því að báknið hafi með þessu dregist saman og það örfáum vikum eftir að fjármálaráðherra Viðreisnar jók ríkisútgjöld um 146 milljarða.

Þegar á hólminn er komið mun almenningur refsa Viðreisn fyrir dugleysi í raunveruleikanum og kæra sig kollóttan um hina fögru óskaveröld hennar.

Höfundur er varaformaður ungliðahreyfingar Miðflokksins.