Sjallar og lykla­borðið

Oft hugsað um hvað það sem fær stuðningsfólk Sjálfstæðisflokksins og annarra, svokallaðs hægra fólks til að halda sér til hlés og halda sig á mottunni.

Get ekki séð annað en samkvæmt fréttum síðustu vikna að nokkrir hlutir séu þessum fólki, bæði kjörnum fulltrúum og þeirra stuðningsmanna og kvenna gerðir til að halda sig víðs fjarri lyklaborðunum. Sem er auðvitað fagnaðarefni út af fyrir sig, nóg samt en umhugsunarvert þegar nokkur atrið eru sett niður á blað.

I.

Sjálftaka sjálfstætt starfandi lækna og þeirra fyrirtækja úr sameiginlegum sjóðum okkar allra. (Sjá umfjöllun Kastljós hér : http://bit.ly/4fWQfOO) . Nú er það ekki ætlunin hér að saka alla þá sem hafa læknamenntun að baki, að þau öll séu niðjar Mammons, að það hafi kallað þau að borðinu einu saman, að græða á daginn en grilla í bústaðnum á kvöldin, síður en svo.

En greinarhöfundur hefur nú nokkrar læknisheimsóknir að baki, sumar léttvægar, aðrar þyngri, sumar mjög stuttar en aðrar lengri. Engu að síður hefur einn ekki hugmynd hvað lá á bak við kostnaðinn, viðtal I eða viðtal II, skoðun I eða skoðun II. Bak við þessi heiti eru gjaldaeiningar sem bara bókarar einkareknu læknatofnanna vita og svo Sjúkratryggingar Íslands. En aumur notandinn hafði aldrei möguleika að vita hvenær hann varð svona dýr og það sem hann mátti greiða úr eigin vasa. Um þetta hafa kjörnu fulltrúar Sjálfstæðisflokksins engar hugmyndir um, vilja ekki vita af, vilja ekki ræða en vilja bara ræða svo vitnað sé í orðræðu þeirra margra „Ríkissjóður er ekki endalaus auðlind, hann verður að ganga vel um“. En sumir mega ganga betur um en aðrir og það án umræðu kjörinna fulltrúa Sjálfstæðisflokksins og þeirra stuðningsfólks.

Það er við þetta að bæta þegar kemur að umræðunni um Sjúkratryggingar Íslands, þá er það eitt mest afrek þ.v Heilbrigðisráðherra Guðlaugs Þórs að hafa búið til eina ríkisstofnuna til á árununm fyrir hrun. Þar varð til gríðalegur kostnaður við að slíta í sundur eina stofun til að útbúa tvær. Stofnanir sem vinna álíka verk, að millifæra greiðslur úr Ríkissjóði til notenda. En þá var Ríkissjóður ótakmörkuð auðlind í boði Sjálfstæðisflokks. Munum það.

II.

Hvernig aðilum hér á landi sem selja okkur orku á margar bifreiðar hér á landi tekst ómögulega að lækka verð þegar krónan okkar, sú sama króna og þessir kjörnu fulltrúar Sjálfstæðisflokksins og þeirra slekti vilja standa þéttan vörð um, styrkist.

Ætla megi að um lækkun á bilinu 12-14 % sé enn ekki komin fram m.v styrkingu krónu á dollar sem er jú viðskiptaeining olíuviðskipta á þessu almanaksári. En jú á meðan er það mikil, stór og heit kartafla fyrir Sjálfstæðismenn og konur að ræða.

Neytendamál hafa svo sem ekki verið þeirra uppáhaldsumræða þeirra Sjálfstæðismann og kvenna. Halda sig vel frá lyklaborðinu þegar að því kemur.

Eins og Bjartmar Guðlaugsson orti hér um árið „Á ekki eitt einasta orð“ !

III.

Nú má sjá allar tölur benda á aukna unglingadrykkju, ástand sem er búið að vara lengi, allt of lengi. Gott ef einn Sjálfstæðismanna, fyrrum skólastjóri og alger tappi þekki ekki málið betur en annar.

Síðust ár hafa svo þingmenn og þá sér í lagi kona ein, nú nemi á minn og okkar hinna sem greiða skatta launakostnað, haft mikið fyrir því að auka flæði á áfengissölu, fyrir unga sem aldna. Þar er helsti útgangspunkturinn að hér verði allt að vera eins og í hinni “vondu” Evrópu.

Hér megi og eigi ekki mismuna. Hér eigi mjöðurinn að flæða sem mest , þá sem mest í umboði einkaðila sem jú reka sinn rekstur á erlendri grundu og því hagnaður sem kann að verða til ekki endilega færður til bókar hér og af þeim greiddu skattur sem kann svo aftur að vera nýttur til forvarna.

Nei hér er svo mestu hortugheitin. Það vita þeir sem þekkja til að alþjóðastofnana sem íslendingar reiða sig mikið á í baráttu við önnur ríki eru nauðsynlegar. Hér var einn ráðherra Sjálfstæðisflokks sem kaus að yfirgefa ráðuneytið sitt sökum þess að stofnun sem Ísland leitar til og reiðir sig á kaus að setja ofan í við við fyrrum ráðherrann. En þá tók kór helstu stofnanna Sjálfstæðisflokksins við að gera lítið út téðri stofnun, að það væri ekki hlutverka stofnanna erlendis að segja okkur til. Hér sé fullveldi og eigi að vera.

En þegar kemur að miðnum góða, áfenginu, þá er annað upp á teningnum, þá skuli fá upp úr kveðið frá miðlægri, erlendri stofnun hvort hér megi ekki veri dæla af miðnum góða við hvert horn, við hverja skólalóð, fyrir frama hvern skjá.

Þá skiptir okkar ágæta fullveldi litlu, þá skuli hlýta þvi sem hin „vonda“ Evrópa segir.

En um þetta kjósa kjörnir fulltrúar ekki að ræða, vilja ekki vita af þessu máli og sýna tómlæti.

Á meðan allavega haldast sömu kjörnu fulltrúar Sjálfstæðisflokks og þeirra þýði frá lyklaborðunum, sem er bara ágætt út af fyrir sig.

Höfundur er rekstrarfræðingur