Viltu elska mig? Anna Gunndís Guðmundsdóttir og Húgó skrifa 3. október 2023 11:01 Ég hef eytt löngum stundum á kaffihúsi hér í borginni þar sem ég hef átt hraðstefnumót við misskemmtileg og óáhugavert fólk. Ég sit stundum í makindum mínum úti í glugga á kvöldin og syng. En ég er ekki að syngja fyrir aðra, bara fyrir mig. Kannski er ég að kalla á vin, leita að ástinni. Frelsinu. Er ég leiðinlegur? Nei, það held ég ekki. Mér leiðist allavega ekki með sjálfum mér, svona yfirleitt. Þegar ég var yngri þá var ég algjör prakkari. Kannski vandræðaunglingur í augum sumra. Ég átti það til að bregða mér í bæinn og komst oft inn á bari þó ég hafi gleymt nafnskírteininu mínu heima. Enda hefði mér ekki verið hleypt inn sökum útlits. Þannig að ég smeygði mér inn þegar enginn sá til. Ég elskaði bassadrunurnar og hallaði mér því upp að hátalaranum, lokaði augunum og lét mig dreyma. Er ég morðingi? Nei, ég hef aldrei litið á mig þannig. Ég hef stundum lagt mér bráð til munns en það er þá eftir að hafa orðið mér út um veiðileyfi og hef ég háð baráttuna við bráðina og spilað leikinn drengilega, svona oftast. Það er ekki mér að kenna að ég sé stærri, sterkari og öllu vitrari en það sem hefur endað á disknum mínum. Svona er hringrás lífsins. Þeir sterku lifa af, hinir enda á grillinu. Er ég einmana? Nei, það efast ég um. Hef aldrei þurft á félagsskap annarra að halda. Það má kannski kenna trámatískri æsku um. Kannski faðmaði mamma mín mig aldrei. Kannski var ég ekki nógu lengi á brjósti. Kannski fékk ég ekki næga athygli sem ungviði. Þá fer það stundum svona. En ég man það bara ekki hvernig þetta var allt saman, ég var svo lítill. En kannski er ég bara svona frá náttúrunnar hendi. Mér finnst ég samt að mestu leyti æðislegur. Þar sem ég bý núna er stöðugur renningur af fólki. Upp til hópa finnst mér þetta helst til leiðinlegt fólk og hef lítið gefið mig að því. Ég hef örsjaldan orðið skotinn, kannski ástfanginn. En það voru oftast útlendingar sem gátu ekki tekið mig með sér. Voru ekki tilbúin í skuldbindinguna. Þannig að ég hef lent í ástarsorg. Þess vegna hef ég kannski átt erfitt með að opna mig, hleypa öðrum að mér. Því ég vil ekki hjartasárin sem þessu fylgir. En ég hef alveg haft gaman af þessu stundum, eins og einnar nætur gaman. En svo hafa þau farið, horfið og ekki litið um öxl. Gleymt mér kannski. Er ég ótukt? Nei, ekki þannig. Ef þér finnst ég vera leiðinlegur þá finnst mér þú líklega enn leiðinlegri. Máttu koma við mig? Helst ekki. Má ég koma við þig? Nei, ég vil það ekki. Mér finnst það ekki gott. En kannski, bara kannski, þá mun ég leyfa þér það, ef þú ákveður að þú getir kannski elskað mig. Nennir mér. Tekur mér eins og ég er. Því ég er innst inni ágætur. Er ég flökkukind? Tja, má maður aðeins? Ég hef bara alltaf haft mikla þörf á því að skoða heiminn. Vera sjálfstæður. Anda að mér ferska loftinu. Njóta þess að vera til. Er eitthvað að því? Er það ekki það sem flestir þrá? Mér hefur bara fundist gaman að kíkja í heimsókn, líta inn. Ég á ekki síma þannig að ég hef ekki alltaf getað gert boð á undan mér. Eru bara allir hættir að koma óvænt í heimsókn? Er það bara allt í einu bara alveg bannað að banka upp á? Má maður aðeins? Ég hef ekki verið neitt nema almennilegur við þetta fólk sem ég hef heimsótt. Það er ekki eins og ég hafi skriðið inn um glugga og migið í rúmið hjá fólki. Það er reyndar lygi, þetta með gluggana. Ég hef alveg skriðið inn um glugga og í sumra augum er það kannski óviðeigandi. En ég hef ekki verið með neinn dónaskap. Bara þegið eins og einn harðfiskbita eða ýsuflak hjá yndislegu fólki. Mjólkursopa kannski. Er einhver skömm að því? Ég var aðallega í því að heimsækja stúdenta á stúdentagörðunum. Það er upp til hópa skemmtilegt fólk sem er í háskóla til að drekka í sig visku og vín. Ég lenti þar oft í heimspekilegum samræðum um lífið og tilveruna og lét svo sækja mig og fara með mig aftur heim þar til ég þurfti að skreppa aftur í heimsókn. Þetta gerði ég allavega 100 sinnum og elskaði þetta unga fólk sem opnaði fyrir mér sínar íbúðir, gaf mér að éta og var frekar almennilegt. Er ég sérvitur? Einhver myndi kalla þetta duttlunga í hegðun, að ég vilji vera svona á þvælingi. Það er náttúrlega bara þvæla. Ég er bara æðislegur, eins og ég er. Er einhver skömm að því? Verð ég heppinn? Já kannski, ef þú vilt ganga að eiga mig og taka mér eins og ég er. Ef þú getur átt í platónsku sambandi við mig, sætt þig við að samskipti okkar verði að mestu byggð á hugboðum því það eru litlar líkur á því að ég nenni að horfa í augun á þér. Ég á kannski ekki eftir að bera mikla virðingu fyrir þér. Ég á kannski eftir að láta mig hverfa dögum saman eins og einhver fyllibytta en þá getur þú bara farið á Al-Anon fund og unnið á þinni eigin sál. Ég sé um mína. Ég þarf að fá að éta og ef mér hugnast þá máttu kannski klappa mér, en bara kannski. Ég veit ekki einu sinni hvort ég muni nenna að leika við þig. Ég er orðinn tíu ára þannig að okkar stormasömu sambúð myndi að öllum líkindum ljúka innan nokkurra ára þegar ég fer í Sumarlandið. En vonandi sérðu þér fært að elska mig, eins og ég er. En sambúðin verður bara stormasöm ef þú getur ekki látið mig í friði. Ég get náttúrlega ekki lofað því að ég komi aftur heim, þó svo að þú hagir þér almennilega. Því ég lifi í núinu. En best þætti mér kannski að búa í einhversskonar litlu bæjarfélagi, eða sveit þar sem eru nokkur hús þar sem ég fengi að flakka á milli húsa. Mér er sagt að ég sé ekki í húsum hæfur þar sem búist er við keleríi og kossum. Ég er ekkert fyrir það. En mér þætti mögulega leiðinlegt í sveit. Í mínum huga er lítið fútt í því, en það gæti verið misskilningur. Ég þarf bara að geta sótt partý á nokkrum stöðum þar sem ég má ekki lengur fara á djammið niðri í bæ og ég má ekki lengur heimsækja og fara á trúnó með háskólastúdentum. Meiri afskiptasemin alltaf hreint. Fólkið sem ég er hjá núna hélt að það væri eitthvað að mér. Að ég væri svona mikið fíbbl af því að mér liði eitthvað illa og væri illt einhversstaðar. En eins og ég var búin að segja þeim, það er ekkert að mér. Mér finnst þau bara leiðinleg. Innst inni þá held ég samt að ég þrái að þú elskir mig. Ég get verið önugur og afundinn en ég er herramaður fram í klær, Ég vil ekki klapp, en þarf að komast á flakk. Viltu koma og sækja mig? Og elska mig eins og ég er? Ég sendi þér fráhrindandi kveðju, Þinn, Húgó á Kattakaffihúsinu P.S. Mér skilst að það sé eitthvað fólk þarna úti sem líst vel á mig og ætlar kannski að fara með mig heim til sín. Verði þeim að því. Þannig að þú þarft kannski að fara í röð. Stórstjarnan sem ég er. En þá eru víst fleiri svona kattaróféti eins og ég sem þú gætir reynt að vingast við. Þau eru víst öllu almennilegri en ég og opnari fyrir nánari kynnum. Anna Gunndís Guðmundsdóttir Höfundur er leikkona, handritshöfundur og leikstjóri og nágranni Húgós. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Anna Gunndís Guðmundsdóttir Kettir Dýr Mest lesið Skilur Guðlaugur Þór orkumál? Snæbjörn Guðmundsson Skoðun Hið gleymda helvíti á jörðu Diljá Mist Einarsdóttir Skoðun Að brúa bil: Hlutverk pólitískrar orðræðu í félagslegri samheldni Nicole Leigh Mosty Skoðun Vindur í eigu þjóðar Guðmundur Ingi Guðbrandsson Skoðun Fyrirtæki og stofnanir á Íslandi mega lögum samkvæmt ekki eiga viðskipti við Rapyd Björn B Björnsson Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir Skoðun Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun „Það eru allir með ADHD“ Tómas Páll Þorvaldsson Skoðun Það er komið að okkur! Friðjón R. Friðjónsson Skoðun Neyðarástand í boði Seðlabankans og ríkisstjórnarinnar Ásthildur Lóa Þórsdóttir,Inga Sæland Skoðun Skoðun Skoðun Fyrirtæki og stofnanir á Íslandi mega lögum samkvæmt ekki eiga viðskipti við Rapyd Björn B Björnsson skrifar Skoðun Að brúa bil: Hlutverk pólitískrar orðræðu í félagslegri samheldni Nicole Leigh Mosty skrifar Skoðun Hið gleymda helvíti á jörðu Diljá Mist Einarsdóttir skrifar Skoðun Skilur Guðlaugur Þór orkumál? Snæbjörn Guðmundsson skrifar Skoðun Vindur í eigu þjóðar Guðmundur Ingi Guðbrandsson skrifar Skoðun Neyðarástand í boði Seðlabankans og ríkisstjórnarinnar Ásthildur Lóa Þórsdóttir,Inga Sæland skrifar Skoðun Forvarnir gegn ofbeldi: Samfélagsátak í upphafi skólaárs Alfa Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Bjartsýnt og betra samfélag Svandís Svavarsdóttir skrifar Skoðun Það er alltaf von: Samtökin ‘78 styðja Píeta Bjarndís Helga Tómasdóttir skrifar Skoðun Lítil grein um stóran sáttmála Sigurður Ingi Jóhannsson skrifar Skoðun Það er komið að okkur! Friðjón R. Friðjónsson skrifar Skoðun Nýtt viðhorf í húsnæðismálum Kjartan Helgi Ólafsson skrifar Skoðun Fór út fyrir umboð sitt Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun „Áhrifavaldar“ og „Sauðirnir“ sem fylgja þeim Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun „...nema sveitarstjórnir og lögregla“ Kristín Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sjónarhornið er það sem skiptir mestu Anton McKee skrifar Skoðun Ég er eins og ég er Sólveig Sigurðardóttir skrifar Skoðun Brúin yfir Fossvog Sigurður Oddsson skrifar Skoðun Kominn tími til að laga lýðræðishallann og skapa traust til stjórnmálanna Magnea Marinósdóttir skrifar Skoðun Var jafnrétti í heiðri haft af ráðherra jafnréttismála? Erna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Má fjársýslan semja við Rapyd? Gunnar Már Gunnarsson,Sindri Kristjánsson skrifar Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Byggja upp eða pakka? Gerður Gestsdóttir Valgerðardóttir skrifar Skoðun Loftslagsaðgerðir í sátt við líffræðilega fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir, Guðrún Schmidt skrifar Skoðun Oft er ekki nægjanleg mönnun til þess að sinna félagslífi/tómstundum Atli Már Haraldsson skrifar Skoðun Verði ykkur að trú ykkar! Vangaveltur um stóra kirkjugarðsmálið Gunnar Jóhannesson skrifar Skoðun Ráðvilltur ráðgjafi ríkisstjórnar Ásgeir Daníelsson skrifar Skoðun Ímyndaðu þér að þú sért átján ára stúlka... Stella Samúelsdóttir skrifar Skoðun Hvað eiga lýðræði og hátíðarhöld sameiginlegt Bryndís Haraldsdóttir skrifar Skoðun Stjórnartíðindi 150 ára Svavar Kjarrval skrifar Sjá meira
Ég hef eytt löngum stundum á kaffihúsi hér í borginni þar sem ég hef átt hraðstefnumót við misskemmtileg og óáhugavert fólk. Ég sit stundum í makindum mínum úti í glugga á kvöldin og syng. En ég er ekki að syngja fyrir aðra, bara fyrir mig. Kannski er ég að kalla á vin, leita að ástinni. Frelsinu. Er ég leiðinlegur? Nei, það held ég ekki. Mér leiðist allavega ekki með sjálfum mér, svona yfirleitt. Þegar ég var yngri þá var ég algjör prakkari. Kannski vandræðaunglingur í augum sumra. Ég átti það til að bregða mér í bæinn og komst oft inn á bari þó ég hafi gleymt nafnskírteininu mínu heima. Enda hefði mér ekki verið hleypt inn sökum útlits. Þannig að ég smeygði mér inn þegar enginn sá til. Ég elskaði bassadrunurnar og hallaði mér því upp að hátalaranum, lokaði augunum og lét mig dreyma. Er ég morðingi? Nei, ég hef aldrei litið á mig þannig. Ég hef stundum lagt mér bráð til munns en það er þá eftir að hafa orðið mér út um veiðileyfi og hef ég háð baráttuna við bráðina og spilað leikinn drengilega, svona oftast. Það er ekki mér að kenna að ég sé stærri, sterkari og öllu vitrari en það sem hefur endað á disknum mínum. Svona er hringrás lífsins. Þeir sterku lifa af, hinir enda á grillinu. Er ég einmana? Nei, það efast ég um. Hef aldrei þurft á félagsskap annarra að halda. Það má kannski kenna trámatískri æsku um. Kannski faðmaði mamma mín mig aldrei. Kannski var ég ekki nógu lengi á brjósti. Kannski fékk ég ekki næga athygli sem ungviði. Þá fer það stundum svona. En ég man það bara ekki hvernig þetta var allt saman, ég var svo lítill. En kannski er ég bara svona frá náttúrunnar hendi. Mér finnst ég samt að mestu leyti æðislegur. Þar sem ég bý núna er stöðugur renningur af fólki. Upp til hópa finnst mér þetta helst til leiðinlegt fólk og hef lítið gefið mig að því. Ég hef örsjaldan orðið skotinn, kannski ástfanginn. En það voru oftast útlendingar sem gátu ekki tekið mig með sér. Voru ekki tilbúin í skuldbindinguna. Þannig að ég hef lent í ástarsorg. Þess vegna hef ég kannski átt erfitt með að opna mig, hleypa öðrum að mér. Því ég vil ekki hjartasárin sem þessu fylgir. En ég hef alveg haft gaman af þessu stundum, eins og einnar nætur gaman. En svo hafa þau farið, horfið og ekki litið um öxl. Gleymt mér kannski. Er ég ótukt? Nei, ekki þannig. Ef þér finnst ég vera leiðinlegur þá finnst mér þú líklega enn leiðinlegri. Máttu koma við mig? Helst ekki. Má ég koma við þig? Nei, ég vil það ekki. Mér finnst það ekki gott. En kannski, bara kannski, þá mun ég leyfa þér það, ef þú ákveður að þú getir kannski elskað mig. Nennir mér. Tekur mér eins og ég er. Því ég er innst inni ágætur. Er ég flökkukind? Tja, má maður aðeins? Ég hef bara alltaf haft mikla þörf á því að skoða heiminn. Vera sjálfstæður. Anda að mér ferska loftinu. Njóta þess að vera til. Er eitthvað að því? Er það ekki það sem flestir þrá? Mér hefur bara fundist gaman að kíkja í heimsókn, líta inn. Ég á ekki síma þannig að ég hef ekki alltaf getað gert boð á undan mér. Eru bara allir hættir að koma óvænt í heimsókn? Er það bara allt í einu bara alveg bannað að banka upp á? Má maður aðeins? Ég hef ekki verið neitt nema almennilegur við þetta fólk sem ég hef heimsótt. Það er ekki eins og ég hafi skriðið inn um glugga og migið í rúmið hjá fólki. Það er reyndar lygi, þetta með gluggana. Ég hef alveg skriðið inn um glugga og í sumra augum er það kannski óviðeigandi. En ég hef ekki verið með neinn dónaskap. Bara þegið eins og einn harðfiskbita eða ýsuflak hjá yndislegu fólki. Mjólkursopa kannski. Er einhver skömm að því? Ég var aðallega í því að heimsækja stúdenta á stúdentagörðunum. Það er upp til hópa skemmtilegt fólk sem er í háskóla til að drekka í sig visku og vín. Ég lenti þar oft í heimspekilegum samræðum um lífið og tilveruna og lét svo sækja mig og fara með mig aftur heim þar til ég þurfti að skreppa aftur í heimsókn. Þetta gerði ég allavega 100 sinnum og elskaði þetta unga fólk sem opnaði fyrir mér sínar íbúðir, gaf mér að éta og var frekar almennilegt. Er ég sérvitur? Einhver myndi kalla þetta duttlunga í hegðun, að ég vilji vera svona á þvælingi. Það er náttúrlega bara þvæla. Ég er bara æðislegur, eins og ég er. Er einhver skömm að því? Verð ég heppinn? Já kannski, ef þú vilt ganga að eiga mig og taka mér eins og ég er. Ef þú getur átt í platónsku sambandi við mig, sætt þig við að samskipti okkar verði að mestu byggð á hugboðum því það eru litlar líkur á því að ég nenni að horfa í augun á þér. Ég á kannski ekki eftir að bera mikla virðingu fyrir þér. Ég á kannski eftir að láta mig hverfa dögum saman eins og einhver fyllibytta en þá getur þú bara farið á Al-Anon fund og unnið á þinni eigin sál. Ég sé um mína. Ég þarf að fá að éta og ef mér hugnast þá máttu kannski klappa mér, en bara kannski. Ég veit ekki einu sinni hvort ég muni nenna að leika við þig. Ég er orðinn tíu ára þannig að okkar stormasömu sambúð myndi að öllum líkindum ljúka innan nokkurra ára þegar ég fer í Sumarlandið. En vonandi sérðu þér fært að elska mig, eins og ég er. En sambúðin verður bara stormasöm ef þú getur ekki látið mig í friði. Ég get náttúrlega ekki lofað því að ég komi aftur heim, þó svo að þú hagir þér almennilega. Því ég lifi í núinu. En best þætti mér kannski að búa í einhversskonar litlu bæjarfélagi, eða sveit þar sem eru nokkur hús þar sem ég fengi að flakka á milli húsa. Mér er sagt að ég sé ekki í húsum hæfur þar sem búist er við keleríi og kossum. Ég er ekkert fyrir það. En mér þætti mögulega leiðinlegt í sveit. Í mínum huga er lítið fútt í því, en það gæti verið misskilningur. Ég þarf bara að geta sótt partý á nokkrum stöðum þar sem ég má ekki lengur fara á djammið niðri í bæ og ég má ekki lengur heimsækja og fara á trúnó með háskólastúdentum. Meiri afskiptasemin alltaf hreint. Fólkið sem ég er hjá núna hélt að það væri eitthvað að mér. Að ég væri svona mikið fíbbl af því að mér liði eitthvað illa og væri illt einhversstaðar. En eins og ég var búin að segja þeim, það er ekkert að mér. Mér finnst þau bara leiðinleg. Innst inni þá held ég samt að ég þrái að þú elskir mig. Ég get verið önugur og afundinn en ég er herramaður fram í klær, Ég vil ekki klapp, en þarf að komast á flakk. Viltu koma og sækja mig? Og elska mig eins og ég er? Ég sendi þér fráhrindandi kveðju, Þinn, Húgó á Kattakaffihúsinu P.S. Mér skilst að það sé eitthvað fólk þarna úti sem líst vel á mig og ætlar kannski að fara með mig heim til sín. Verði þeim að því. Þannig að þú þarft kannski að fara í röð. Stórstjarnan sem ég er. En þá eru víst fleiri svona kattaróféti eins og ég sem þú gætir reynt að vingast við. Þau eru víst öllu almennilegri en ég og opnari fyrir nánari kynnum. Anna Gunndís Guðmundsdóttir Höfundur er leikkona, handritshöfundur og leikstjóri og nágranni Húgós.
Fyrirtæki og stofnanir á Íslandi mega lögum samkvæmt ekki eiga viðskipti við Rapyd Björn B Björnsson Skoðun
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun
Neyðarástand í boði Seðlabankans og ríkisstjórnarinnar Ásthildur Lóa Þórsdóttir,Inga Sæland Skoðun
Skoðun Fyrirtæki og stofnanir á Íslandi mega lögum samkvæmt ekki eiga viðskipti við Rapyd Björn B Björnsson skrifar
Skoðun Að brúa bil: Hlutverk pólitískrar orðræðu í félagslegri samheldni Nicole Leigh Mosty skrifar
Skoðun Neyðarástand í boði Seðlabankans og ríkisstjórnarinnar Ásthildur Lóa Þórsdóttir,Inga Sæland skrifar
Skoðun Kominn tími til að laga lýðræðishallann og skapa traust til stjórnmálanna Magnea Marinósdóttir skrifar
Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir skrifar
Skoðun Loftslagsaðgerðir í sátt við líffræðilega fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir, Guðrún Schmidt skrifar
Skoðun Oft er ekki nægjanleg mönnun til þess að sinna félagslífi/tómstundum Atli Már Haraldsson skrifar
Fyrirtæki og stofnanir á Íslandi mega lögum samkvæmt ekki eiga viðskipti við Rapyd Björn B Björnsson Skoðun
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun
Neyðarástand í boði Seðlabankans og ríkisstjórnarinnar Ásthildur Lóa Þórsdóttir,Inga Sæland Skoðun