Telur sig aldrei geta lifað eðlilegu lífi nema hún nái fram réttlæti fyrir dóttur sína

Þetta segir Gerður Berndsen sem hefur barist fyrir því í tuttugu ár að mál dóttur hennar, Áslaugar Perlu Kristjónsdóttur, verði endurupptekið og að það verði viðurkennt að henni hafi verið nauðgað, áður en hún var myrt. Áslaugu Perlu var fleygt fram af tíundu hæð fjölbýlishúss við Engihjalla þann 27. maí árið 2000.

Fjallað var um málið í Ummerkjum á Stöð 2 en morðingi Áslaugar, Ásgeir Ingi Ásgeirsson, hlaut sextán ára fangelsi fyrir morðið. Hann var hins vegar ekki dæmdur fyrir nauðgun því hann fullyrti að um hafi verið að ræða „harkalegt kynlíf“ með samþykki þeirra beggja.

21 áverki á hinum dæmda

Fyrir liggur að áverkar voru á líkama Áslaugar Perlu sem voru tilkomnir fyrir fallið, meðal annars á kynfærum. Einnig liggur fyrir að smekkbuxur hennar höfðu verið dregnar niður og fætur hennar fjötraðir með skálmunum, auk þess sem nærbuxur voru rifnar. Þá hefur Gerður gögn í höndunum sem sýna 21 áverka á Ásgeiri sjálfum, sem Áslaug hefur líklega veitt honum á meðan hún barðist um. Hæstiréttur hafnaði því hins vegar að þarna hafi verið um nauðgun að ræða.

Gerður segir að þarna sé um réttlætismál að ræða, jafnvel þó dómurinn verði ekki þyngri, heldur að dóttur hennar verði sýnd sú virðing að maðurinn sem svipti hana lífi hljóti dóm fyrir þau brot sem hann hafi framið.

„Hann kýldi hana í ennið af offorsi og hún missti meðvitund. Hann setti veskið hennar yfir axlirnar á henni, bar hana út á svalir og myrti hana þar. Hann lagði hana á svalahandriðið og ýtti henni svo fram af,“ segir Gerður.

„Hann viðurkenndi morðið tvisvar, en lögregla trúði orðum mannsins að þetta hafi verið harkalegt kynlíf. Þetta var aldrei rannsakað. Það var aldrei gerð nein rannsókn á máli dóttur minnar.“

Lýsti hrapinu með blístri

Þórir Steingrímsson, fyrrverandi rannsóknarlögreglumaður, var einn af þeim sem kom á vettvang. Morðinginn var handtekinn mjög fljótlega eftir að komið var að Áslaugu, sem Þórir segir að sé sér nokkuð minnisstætt.

„Við erum að girða svæðið af, taka myndir og svo framvegis, þegar það kemur ungur maður til mín og spyr mig hvað hefði gerst. Ég var ekkert áfjáður í að segja honum það, en svaraði að þarna hefði fundist látin manneskja – sennilega með voveiflegum hætti,“ segir Þórir.

Stuttu seinna hafi maðurinn, sem var íbúi í blokkinni, komið aftur og lýst sérkennilegri hegðun mágs síns nokkrum klukkustundum áður. 

„Hann lýsti því þannig að mágur sinn hafi komið í íbúðina um nóttina með stúlku og hafi verið svolítið skrítinn. Hann ætlaði að fá að fara inn í íbúðina en systir hans neitaði, hún var með tvö börn þarna á heimilinu. Svo nokkrum klukkustundum seinna kemur hann aftur, einn, og heimtar að fara inn. Strunsar þá beinustu leið upp í sófa, leggst og segir ekki orð.“

Í beinu framhaldi hafi hann, Ásgeir Ingi, verið handtekinn. Þórir lýsir því hvernig maðurinn hegðaði sér í lögreglubílnum. 

„Hann lýsti því hvernig hrapið hafi verið, svona með blístri,“ segir Þórir. Auk þess hafi Ásgeir hótað lögreglumönnum og fjölskyldum þeirra lífláti í bílnum.

Ómar Þorgils Pálmason tók einnig þátt í rannsókn málsins. Hann segir að fljótt hafi verið hægt að útiloka að þarna hefði sjálfsvíg átt sér stað.

„Við skoðuðum alla vinkla og hvað í raun og veru hefði hugsanlega og mögulega gerst í þessu, og fyrsta var í rauninni að finna út hvaðan stúlkan hefði fallið. Fljótlega kom í ljós að það var uppi á tíundu hæð sem þetta var. Þá í rauninni byrjaði þessi hefðbundna vinna hjá okkur að skoða ummerki,“ segir hann.

„Við leituðum á handriðinu, þar sem við töldum að hún hefði fallið, og það sem vakti athygli okkar strax var hversu mikið magn af húðfitu var á handriðinu sjálfu. Miðað við þau mál sem við höfum farið í áður, þar sem fall hafði orðið af svölum, að þá var ekki því til að dreifa þessu magni eða svona ummerkjum eins og var þarna. Þannig að það var í raun og veru alveg ljóst að viðkomandi hafði verið ýtt fram af svölunum. Það passaði við það hvernig hin látna leit út, það er að segja að smekkbuxur sem hún var í voru dregnar niður þannig að það var alveg ljóst að húðin hafði strokist það mikið við handriðið og skildi eftir mjög afmarkandi mikla svörun við fingrafaraduftinu. Við drógum því þá ályktun að hún hefði ekki endilega verið með mikla meðvitund þegar þetta gerðist.“

Það hafi til dæmis sést á fatnaðnum, „Við sáum það að spennan á buxunum hennar hafði slitnað – og greinilega eftir talsvert afl.“

„Þetta er ekki manneskja“

Gerður segir að enginn ætti að velkjast í vafa um hvað hafi átt sér stað í aðdraganda morðsins.

„Réttarlæknirinn sagði að buxurnar hefðu verið dregnar niður, eins og þær voru áður en hún lenti á jörðinni. Þetta voru gallasmekkbuxur úr sterku efni og hún var nakin niður að hnjám,“ segir hún.

„Hann sagði að blóðugar nærbuxur hennar úr satíni hefðu fundist í rassvasa handtekna og þær hefðu verið tættar í sundur á báðum hliðum og með blóðkám í klofbótinni. Hann reif þær af henni og hún fékk á ytri kynfæri 1x4 cm klór eftir hann. Og síðan nauðgaði hann henni.“

Þess vegna sé það fullkomlega óskiljanlegt að Hæstiréttur hafi tekið orð hins handtekna trúverðug.

Hæstiréttur þyngdi dóminn yfir Ásgeiri úr fjórtán árum í sextán ár, sem er þyngsta mögulega refsing hér á landi, og hafnaði því að kynferðisbrot hefði átt sér stað. Sömuleiðis var Ásgeir dæmdur til að greiða fjölskyldu hinnar látnu miskabætur, en Gerður segir að það hafi aldrei hvarflað að sér að taka við greiðslu úr hendi hans.

„Mér fannst hann svo viðbjóðslegur að það hafði ekki einu sinni hvarflað að mér að rukka hann um miskabætur. Það er bara fáránlegt, bara viðbjóðslegt. Ég hef viðbjóð á þessu og þessum manni. Mér finnst hann mesti viðbjóður sem til er, þetta er ekki manneskja.“

Gerir allt í sínu valdi til að ná fram réttlæti

Gerður hefur skrifað pistla í flest alla fjölmiðla landsins með reglulegu millibili síðastliðin tuttugu ár þar sem hún krefst réttlætis. Hún hefur í þrígang farið fram á endurupptöku málsins, en alltaf verið hafnað. Gerður þekkir hvern staf í gögnum málsins, og segir að þó það sé alltaf jafn erfitt að lesa í gegnum þau, þá eigi dóttir hennar þá virðingu skilið að mál hennar verði rannsakað til hlítar.

„Þegar ég er búin að lesa þessi gögn þá er ég alveg í rúst, en mér finnst það þess virði,“ segir hún.

Aðspurð segist hún aldrei hafa getað lifað eðlilegu lífi eftir fráfall dóttur hennar, reiðin og sorgin kraumi stöðugt, og að tilfinningin um að ná fram réttlæti fyrir dóttur sína muni aldrei hverfa.