Bikaróði Brassinn

Dani Alves lyfti sínum fertugasta titli um síðustu helgi þegar Brasilía vann Copa America. Hann er þar með fyrsti knattspyrnumaðurinn sem hefur unnið 40 titla á ferlinum.

„Ég ólst upp í fátækt. Hér er ég núna. Það er súrrealískt en hér stend ég,“ er lausleg þýðing á bæn sem Brasilíumaðurinn Dani Alves fer með fyrir hvern einasta leik. Brasilíski bakvörðurinn, sem er sigursælasti leikmaður allra tíma eftir að Brasilía vann Copa America, er fæddur 6. maí 1983 í Juazeiro. Þar bjó hann á bóndabæ og þurftu þrír bræður hans að aðstoða pabba sinn fyrir skóla. Sá sem væri duglegastur fengi að hjóla í skólann. Hinir þurftu að ganga. Alves hefur sagt að hann hafi unnið mikið til að fá að fara á hjólinu því skólinn væri langt frá fótboltavellinum og hann hefði þurft að hlaupa eftir skóla til að ná æfingum.

Bræður hans hafa látið hafa eftir sér að hann hafi æft sig að gefa eiginhandaráritanir því hann vissi að hann myndi slá í gegn sem fótboltamaður. Hann var vissulega efnilegur en hver hefur ekki heyrt um efnilegan Brassa. Hann byrjaði á kantinum og var fljótur en skoraði ekki mikið. Hann var því færður í bakvörðinn og er af flestum talinn einn besti bakvörður síðari tíma.

Þrátt fyrir kröpp kjör segir Alves að gleðin hafi verið við völd á heimilinu. Fjölskyldan hafi tekið sér frí á sunnudögum til að horfa á fótbolta í svarthvítu sjónvarpi með stálull vafða utan um loftnetið til að ná útsendingunni betur. Að sögn Alves var pabbi hans einnig liðtækur fótboltamaður en fékk ekki tækifæri til að sýna sig og sanna. Hann hafi ákveðið að synir hans myndu ekki missa af tækifærinu og einn daginn var komið að því að skutla drengnum á eldgömlum bíl til að sýna hvað Alves yngri gæti.

Það tókst og 13 ára var drengurinn farinn að heiman til að búa á heimavist ásamt 100 öðrum drengjum. Heimavistin minnti Alves á fangelsi að sögn hans sjálfs, en hann hafi þó fengið nýja skó og nýjan búning í kveðjugjöf frá pabba sínum. Þessu var stolið daginn eftir en Alves notaði það sem hvatningu og notar enn. Það var æft allan daginn en lítið var um næringu á milli og var Alves oft svangur. Hann saknaði fjölskyldu sinnar, var búinn að missa nýja búninginn sinn en ákvað að hann myndi ekki gefast upp. Hann var ekki bestur á heimavistinni en trúlega með mesta viljann. Hann ætlaði að gera föður sinn stoltan og ef hann yrði sendur heim þá gæti hann sagt stoltur að hann hefði allavega reynt.

Alves tókst ætlunarverkið og þótti nokkuð góður hægri bakvörður. Esporte Clube Bahia tók sénsinn á guttanum og árið 2001 vann liðið Campeonato Brasileiro Série A bikarinn. Alves lagði upp mark og fiskaði víti í 3:0 sigri. Eftir það var erfitt að halda honum utan byrjunarliðsins. Hann var kominn á bragðið að lyfta bikurum en í upptalningu á bikurunum 40 sem hann hefur unnið eru ekki taldir bikararnir sem hann lyfti með Bahia. Séu þeir taldir með eru bikararnir 43.

Laug til um Sevilla

Spænska liðið Sevilla tók eftir Alves og fékk hann að láni til að byrja með. Hann var 18 ára og hefur sagt að það sé eina lygin sem hann hafi nokkru sinni sagt þegar hann sagðist vita hvar Sevilla væri. „Auðvitað þekki ég Sevilla. Ég elska Spán og borgina,“ sagði hann við umboðsmann sem kynnti honum áhuga félagsins.

Fyrsta árið hans hjá Sevilla var erfitt. Hann var yfirleitt utan liðsins og talaði ekki tungumálið. Hann vissi að HM 2003 væri handan við hornið fyrir yngra landslið Brasilíu og vildi komast í liðið. Hann hugsaði til föður síns og ákvað að læra tungumálið, eignast nokkra vini og eiga góðar minningar. Það gekk ágætlega en hann var engu að síður í liði sem varðist aftarlega á vellinum. Þjálfarinn bannaði honum að fara yfir miðlínu og nú þurfti guttinn að venjast varnarlífinu. „Ég spilaði nokkra leiki og horfði á línuna. Ég var hræddur við að fara yfir hana. Síðan í einum leik þá ákvað ég að láta bara vaða. Ég fór yfir línuna og sótti og sótti og sótti. Á portúgölsku kallast það „agora“. Það virkaði sem betur fer og þjálfarinn kom til mín og sagði að nú mætti ég sækja. Á örkotsstundu breyttist félagið úr fallliði í að vinna Evrópudeildina tvisvar,“ rifjaði hann upp.

Brasilía vann HM ungmenna árið 2003 og Alves var valinn þriðji besti leikmaður keppninnar. Þeir unnu Spán í úrslitaleik þar sem Andrés Iniesta stjórnaði miðjunni. Alves var eini leikmaður Brasilíu sem lék utan heimalandsins. Með honum í liði var meðal annars miðjumaðurinn í Manchester City, Fernandinho, sem skoraði einmitt sigurmarkið í úrslitaleiknum. Sevilla keypti Alves í kjölfarið.

Alves var nokkuð fljótur að láta til sín taka og stórlið fóru að taka eftir honum. Í júní 2006 var Alves orðaður við Liverpool fyrir átta milljónir punda. Það þótti Rafa Benitez of mikið og því var hann ekki keyptur. Alves vildi fara til Liverpool en leið vel í Sevilla og skrifaði í kjölfarið undir nýjan samning. Félagið var nýbúið að niðurlægja Middles­brough 4:0 í úrslitaleik Evrópudeildarinnar þar sem Alves var einn af mönnum leiksins. Ári síðar spilaði hann 47 leiki og skoraði fimm mörk þar sem Sevilla endurtók leikinn og vann Evrópudeildina. Chelsea bankaði á dyrnar og vildi kaupa hann. Þrátt fyrir mikil læti og fjölmiðlastríð milli Alves og þáverandi forseta Sevilla, José María del Nido, varð Alves um kyrrt. En aðeins eitt ár. Barcelona kom og sótti drenginn sem var orðinn að manni. Hann varð einn dýrasti varnarmaður í sögunni og þriðji dýrasti leikmaður Barcelona frá upphafi.

„Ég þurfti ekki að ljúga að þessu sinni. Ég vissi hvar Barcelona var,“ lét hann hafa eftir sér. Hjá Barcelona vann hann deildina sex sinnum, bikarinn fjórum sinnum, Meistaradeildina þrisvar og var Alves hluti af liði sem er talið vera eitt það besta í sögunni.

Hann var í Barcelona í átta ár og skellti sér til Juventus í eitt ár áður en hann fór til PSG í brasilísku byltinguna. Henni er nú lokið. Alves er frjáls ferða sinna og óvíst með framhaldið. Eitt er víst að hann er ekkert endilega hættur að lyfta bikurum enda orðinn því vanastur allra leikmanna.