Aðalatriðið að halda áfram að pjakka

Lespúsl er ný ritröð úr smiðju Þórarins Eldjárns, en þar eru ljóð og sögur úr höfundarverki hans sett saman í litlar bækur. Fyrstu bækurnar heita Eins og vax, Landnámur, Sonnettur og Ævintýri.

Þórarinn er spurður um hugmyndina að baki útgáfunni og segir: „Í fyrra þurfti ég að lesa í gegnum allar ljóðabækur mínar og rakst þá á mörg ljóð sem ég mundi ekkert eftir og svo önnur sem voru miklu skárri en mig minnti. Í kjölfarið fór ég að birta á hverjum miðvikudegi eitt ljóða minna á Fésbók, kallaði það ljóðviðrun. Því framtaki var mjög vel tekið. Unnur kona mín og Halldór sonur okkar fengu síðan þá hugmynd að gefa út lítil kver þar sem ljóð og smásögur mínar væru stokkuð upp og sett í nýtt samhengi. Nú eru fyrstu bækurnar komnar út. Sögum sem fjalla um svipað efni er stillt saman og ljóð valin annað hvort út frá bragarhætti eða efnistökum. Ein bókin geymir sonnettur en þar sópaði ég saman öllum sonnettum úr bókum mínum, líka barnabókunum. Þær reynast vera hátt í 40 og úr því verður prýðis ljóðabók.“

Styrkleiki hinnar prentuðu bókar

Bækurnar fjórar eru áberandi fallega hannaðar. „Eitt þurfti að vera alveg á hreinu og það var að láta þetta líta vel út,“ segir Þórarinn. „Þess vegna fengum við Sigurð Oddsson hönnuð til að hanna bækurnar. Með þessu fallega útliti er í raun og veru verið að undirstrika styrkleika hinnar prentuðu bókar. Þetta eru prentgripir sem eru áþreifanlegir og það er lykt af þeim, sem er nokkuð sem rafbækur og hljóðbækur geta aldrei haft.“

Bækurnar fjórar eru merktar bókstöfum A1 til A4. Áætlað er að enda á bókstafnum Ö í sérlegu stafrófi sem Sigurður hefur hannað og Þórarinn segir að ef allt fari samkvæmt áætlun verði bækurnar á endanum 128. Bókaforlagið Gullbringa gefur bækurnar út en það er í eigu fjölskyldunnar. Bækurnar fást í helstu bókabúðum og í vefsölu á gullbringa.is. „Þetta er eins konar heimilisiðnaður,“ segir Þórarinn. Hann segir að einnig verði hugað að því að þýða bækurnar á hin ýmsu tungumál.

 

Ekki aftur snúið

Þórarinn mun fagna 45 ára höf­undar­afmæli á næsta ári.

Bar það vott um bjartsýni að ætla að lifa af ritstörfum fyrir 45 árum eða var það raunverulegur möguleiki?

„Í raun og veru held ég að það hafi ekki verið möguleiki. Ef ég hefði hugsað dæmið praktískt allt til enda, þá hefði ég sagt strax: Það er ekkert vit í þessu. Ég hugsaði bara ekki þannig. Ég gerði þetta og það hefur gengið vel. Maður verður ekki auðugur af skriftum en ekki hangir maður samt á horriminni.“

Hann segist vinna af meira öryggi nú en í upphafi ferils síns.

„Núna veit ég hvernig á að gera hlutina. Kannski er það ekki gott. Kannski er bara betra að renna blint í sjóinn með allt. Allavega er það þannig að úr þessu verður ekki aftur snúið.“

Ljóðabækur og Hamlet

Í haust koma út tvær ljóðabækur eftir hann, önnur ætluð börnum, myndskreytt af Sigrúnu systur hans, og hin fyrir fullorðna. „Ætli það sé ekki hægt að segja að saman séu þær fyrir aldurshópinn 5-95 ára,“ segir skáldið. Annað verkefni er þýðing á Hamlet fyrir Þjóðleikhúsið. 

„Það er afskaplega hressileg og skemmtileg glíma. Hamlet hefur tvisvar áður verið þýddur á íslensku en það er þannig með svona þýðingar að það þurfa alltaf að koma nýjar því orðaforði og málsnið breytist. Eitthvað sem var áður gert verður of hátíðlegt og málið óþjált. Ef maður skoðar leikritaþýðingar fyrir fjörutíu til fimmtíu árum þá er fólk að segja þar hluti sem enginn segir lengur, eins og til dæmis sei, sei.“

Búið og gert

Þórarinn er að lokum spurður hvort hann sé ánægður með höfundarverk sitt. 

„Ég hef löngum litið á það þannig að það sem er gert er búið og gert. Ég er ekki einn af þeim höfundum sem er alltaf að krukka í gamlan texta. Ef eitthvað er endurútgefið eftir mig þá breyti ég helst ekki textanum, síst af öllu ljóðum. Sumir höfundar gera þetta en ég hef aldrei kunnað við það. Ég hef ekkert sérstaklega verið að hugsa um hvort það sem ég sendi frá mér sé stórkostlegt eða ekki. Aðalatriðið er að halda alltaf áfram að pjakka. Í heildina er ég ánægður.“