„Ég óttast sífellt að rekast á Stígamótafólk eða femínista sem hata mig“

Helga Baldvins Bjargar, sem steig fram fyrir skömmu og sagði frá reynslu sinni af því að starfa fyrir Stígamót, lýsir því hvaða áhrif málið hefur haft á hana í nýjum pistli á femíniska vefritinu Knúz.

Þar segir hún frá því að henni finnist málið vægast sagt ömurlegt en rúmur mánuður er síðan Helga steig fram og kvaðst hafa upplifað ofbeldi á vinnustaðnum þegar hún starfaði fyrir Stígamót.

Í kjölfarið stigu níu konur til viðbótar fram og sögðust hafa sambærilega reynslu og Helga af því að starfa fyrir samtökin en Stígamót eru grasrótarsamtök fyrir þolendur kynferðisofbeldis.

Guðrún Jónsdóttir, talskona Stígamóta, steig svo til hliðar á meðan fram fór úttekt á starfsháttum samtakanna. Í liðinni viku var tilkynnt að niðurstaða úttektarinnar væri sú að ekkert væri að starfsumhverfinu og að Guðrún myndi snúa aftur til fyrri starfa hjá Stígamótum.

Greind með alvarlegt þunglyndi og kvíða

Greint var svo frá því um síðustu helgi að Helga og hinar konurnar níu væru ósáttar við úttektina og væru að íhuga næstu skref. Pistillinn sem Helga skrifar núna á Knúzið ber yfirskriftina „Ofbeldið sem ekki má ræða.“

Þar segir Helga frá því að málið allt hafi tekið svo mikið á hana að hún sé nú óvinnufær. Þá sé hún með alvarlegt þunglyndi og kvíða og er farin að taka kvíðalyf í fyrsta sinn á ævinni.

„Mig dreymir martraðir, ég forðast að vera úti á meðal fólks og upplifi mig óörugga í femínískum rýmum. Ég óttast sífellt að rekast á Stígamótafólk eða femínista sem hata mig fyrir að sverta þessa vöggu femínískrar baráttu gegn ofbeldi. Ég kíki á facebook á morgnanna með kvíðahnút í maganum um að nú sé komið að því, nú sé einhver búin að rakka mig niður, skamma mig eða niðurlægja. Stundum næ ég ekki einu sinni að fara í sturtu í marga daga í röð. Aðra daga ligg ég undir sæng og spæni í mig heilu þáttaseríurnar. Ég innbyrði ótæpilegt magn af sykri og gosi. Mér finnst ég ógeðsleg. Mér finnst ég ekki eiga neitt gott skilið. Maðurinn minn sér um heimilið og börnin að langmestu leyti. Þá litlu orku sem ég á reyni ég að spara fyrir börnin mín, en ég finn að ég er ekki eins góð mamma og ég var og það svíður. Ég er þjökuð af samviskubiti og fordómum gagnvart sjálfri mér. Fordómum gagnvart mér sem þunglyndri manneskju. Fordómum gagnvart mér sem þolanda eineltis,“ segir Helga í pistli sínum.

Það sem heldur henni gangandi er að hún veit að þetta er tímabundið þar sem hún kveðst hafa upplifað þetta allt áður sem afleiðingar kynferðislegs og andlegs ofbeldis.

„Af hverju segir engin neitt?“

Síðar í pistlinum segir hún frá því að eitt af því sem fékk hana til að stíga fram voru viðbrögðin sem hún fékk þegar hún ræddi reynslu sína við aðrar konur.

„Það var alveg sama hvort ég var að tala við konur úr akademíunni, kvennahreyfingunni eða hinum ýmsu femínista grúppum. Það var engin þeirra hissa. Flestar höfðu persónulega reynslu af því að „lenda í Guðrúnu“ eða þekktu einhvern sem hafði þá reynslu. Ég varð bæði hissa og sár. Af hverju segir engin neitt? Af hverju gerir engin neitt í þessu? Svörin sem ég fékk voru eitthvað á þá leið að það hefði alltaf verið þessi áhersla í kvennabaráttunni að konur eigi ekki að fara upp á móti konum.

Þessari nálgun er ég bara hjartanlega ósammála. Ég er á móti hvers kyns ofbeldi og kúgun, sama hver beitir því. Við erum öll fær um að misfara með forréttindi okkar, stöðu og völd gagnvart öðrum og beita ofbeldi með því að meiða, særa eða niðurlægja. Spurningin er, hvernig tökumst á við það þegar við erum ásökuð um slíkt? Biðjumst við afsökunar og reynum að gera betur? Eða hunsum við reynslu þess sem meiddi sig og segjum manneskjunni að hún sé að misskilja, upplifa þetta rangt?“

Kveðst ekki hafa neitt til að skammast sín fyrir

Helga lýsir síðan starfslokum sínum og hvað það tók á hana að missa tengsl við fyrrum starfsfélaga. Hún lýsir því hvernig þeir sneru við henni bakinu og neituðu að tala við hana en í þeim aðstæðum segir hún að erfitt sé að grípa í aðrar útskýringar en sjálfshatur og sjálfsafsakanir.

Pistli sínum, sem lesa má í heild sinni hér, lýkur Helga svo á þessum orðum:

„Ég stíg fram vegna þess að ég gerði ekkert rangt, ég hef ekkert til að skammast mín fyrir. Ég er svo heppin að ég á gríðarlega fjölmennt og sterkt bakland sem styður mig í gegnum þetta. Þá er ég ólýsanlega þakklátt öllu því ókunnuga fólki sem hefur gefið sér tíma til að setja sig í samband við mig og hvetja mig áfram. Ég bý við þá gríðarlegu forréttindastöðu að geta borgað fyrir mína eigin áfallameðferð hjá sálfræðingi sem sérhæfir sig á því sviði. Sálfræðingi sem skrifaði fyrir mig þennan miða sem ég reyni að lesa á hverjum degi „Muna að það sem kom fyrir mig segir ekkert um mig, heldur allt um aðstæðurnar sem ég var í og fólkið þar“.

Höfum hátt! Skilum skömminni! Ofbeldi á hvergi að líðast!“