Gremja eftir samningafund: „Peningar trompa alltaf fólkið, eða hvað?“

„Eru þið virkilega að bera ykkur saman við viðskipta- og hagfræðinga?“ sagði maðurinn í samninganefnd ríkisins í yfirlætistóni við fulltrúa lífeindafræðinga á samningafundi á dögunum. Þetta fullyrðir Aðalheiður Gígja Isaksen, náttúrufræðingur hjá Blóðbankanum, í skoðunargrein í Fréttablaðinu í dag.

Umræddur fulltrúi lífeindafræðinga starfar með Aðalheiði Gígju í Blóðbankanum og hefur Aðalheiður eftir henni að hún hafi séð eftir því að „hafa ekki sagt þessum háa herra að í raun ætti hún að vera hærra launuð en viðskiptafræðingur því hún væri meira menntuð.“

Bendir Aðalheiður Gígja á að fjögur ár taki að mennta sig sem lífeindafræðingur á meðan viðskipta- og hagfræðigráðu megi fá á þremur árum. Lífeindafræðingar hafa verið í verkfalli fyrir hádegi frá 7. apríl síðastliðnum en þeir heyra undir Bandalag háskólamanna (BHM).

Samninganefnd BHM fundaði með fulltrúum ríkisins í dag. Lagði ríkið fram tillögu sem svarar til um tólf prósenta hækkunar á launataxta á þremur árum, sum sé svipaðar prósentuhækkanir og Starfsgreinasambandinu standi til boða eins og fjallað var um í kvöldfréttum Stöðvar 2.

Sýsla með peninga eða bjarga fárveiku fólki?

„Hvað get ég þá sagt, lífefnafræðingurinn með mastersprófið í heilbrigðisvísindum frá Læknadeild Háskóla Íslands? Ég á að baki 5 ára háskólanám, ég hlýt þá að eiga að vera enn þá hærra launuð en viðskiptafræðingurinn, eða hvað?“

Aðalheiður veltir fyrir sér hvort það hafi áhrif að viðskiptafræðingurinn sýsli með peninga en þær lífsbjargandi meðferð fyrir fárveikt fólk eins og hún orðar það.

„Það sér það hver maður að peningarnir trompa alltaf fólkið, eða hvað? Það finnst mér alla vega stundum þegar ég skoða launaseðilinn minn.“

Aðalheiður minir á að starf hennar sé mikilvægt, krefjist mikillar sérþekkingar þar sem unnið er á öllum tímum sólarhrings og oft undir miklu álagi.

„Gleðin borgar ekki reikningana“

„Auðvitað fylgir því líka ákveðin gleði að fara heim úr vinnunni eftir vinnudaginn eða næturvaktina og vita að maður hafi lagt sitt að af mörkum við meðferð fjölmargra sjúklinga. Konan sem fór að blæða í keisaranum lifði af, maðurinn með slagæðagúlpinn sem sprakk er kominn úr aðgerð og nýburinn sem þurfti blóðhluta eftir fæðingu er allur að hressast,“ segir Aðalheiður en minnir á eitt:

„En vitið þið bara hvað?, Gleðin borgar ekki reikningana og námslánin, svo einfalt er það bara.“

Aðalheiður minnir á að krafa hennar og samstarfsfólksins í Blóðbankanum eins og annarra á Landspítalanum sé ekki að fara fram á 50-100 prósent launahækkun „eins og haldið hefur verið fram.“

„Við erum ekki heldur að heimta að okkur sé umbunað umfram aðrar stéttir. Við viljum bara að menntun okkar og sérþekking verði metin að verðleikum og það viðurkennt að við erum ómissandi eins og aðrar stéttir sem starfa innan spítalans.“