Eigum við ekki bara að taka til heima hjá okkur?

Nú er búið að slá þessa vegferð út af borðinu að sinni. Mikið var rætt og ritað um málið á stuttum tíma og það sem var eftirtektarvert var hversu margir töldu að hægt væri að lagfæra ranglæti og spillingu sem hér þrífst með inngöngu í Evrópusambandið. Það er þó svo að hér getur fólk reynt að hafa áhrif á valdamikla einstaklinga og hópa sem búa í návígi þeirra og nú hefur myndast mikill kraftur sem kann að vera áttlaus.

Við erum nýbúin að sjá að við getum sameinast óháð flokkspólitík og við getum haldið því áfram. Nú er tækifæri til að sameinast að baki nokkuð einföldum kröfum sem eru bæði sanngjarnar og augljósar. Kröfu um óhagnaðardrifna banka (gætum kallað hann íbúðalánasjóð). Kröfu um heilbrigðiskerfi sem endurspeglar það ríka samfélag sem Ísland er. Kröfu um mjög neikvæða hvata þegar kemur að söfnun fasteigna af hálfu einstaklinga og lögaðila sem er mjög stór hluti vandans. Og síðast en alls ekki síst kröfu um að arður af sjávarauðlindunum renni fyrst og fremst til þjóðarinnar en sé ekki að búa til og viðhalda ólígörkum í þessu litla samfélagi sem belgjast út og sölsa allt undir sig á kostnað þjóðfélagsins alls.

Hvernig væri það? Er hægt að búa til sömu hreyfingu í kringum svona kröfur? Er hægt að tala jafn mikið um það og skrifa? Er hægt að vera með jafn margar skoðanakannanir sem endurspegla raunverulegan vilja þjóðarinnar eins og gert var um heilbrigðiskerfið? Bara svona til þess að okkur liði öllum betur hérna. Líka þeim sem týndir eru í græðgi sinni og valdabrölti.

Væri það ekki ráð?

Höfundur er heimspekingur.