Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar 11. ágúst 2026 13:31 Af hverju er Ísland að sækja um að ganga inn í sambandsríki ESB þegar við erum sjálfbjarga og sjálfráða þjóð, eyja í miðju Atlantshafi með varnarsamning við NATO? Forfeður okkar börðust í mörg hundruð ár fyrir endurheimt sjálfstæðisins, sem við höfðum afsalað okkur 1262. Okkur hefur vegnað afar vel síðan við fengum að ráða okkur sjálf, í 82 ár, og samfélagið hefur breyst úr bændasamfélagi í alþjóðlegt borgarsamfélag, eitt það ríkasta í heimi. Síðan hvenær hefur það verið löstur að vera stoltur af landi sínu og þjóð? Af hverju er fólk kallað „rasistar“, „nasistar“ og eða „hægri öfgamenn“ ef þeir vilja Íslandi allt það besta, vilja halda í menningu sína, hefðir og hylla íslenska fánann? Hefur skólakerfið brugðist börnunum okkar með því að kenna þeim ekki baráttusögu forfeðra okkar fyrir sjálfstæði landsins? Getur það verið að ungt fólk á Íslandi sé svo spillt af eftirlæti og hafi það svo gott, að því sé alveg sama þó sjálfræði okkar fari yfir til ráðamanna í Brussel? Getur verið að þau séu orðin heilaþvegin af því að allt sé betra í útlöndum og það sé löstur að vera stoltur af uppruna sínum og menningu? Síðan hvenær hefur það verið leyfilegt og sjálfsagt fyrir stjórnmálamenn að ljúga? Hvernig er hægt að ætlast til að almenningur sé heiðarlegur ef hann horfir á ráðamenn þjóðarinnar segja eitt fyrir kosningar og gera síðan þvert öfugt við það þegar í stól ráðherra er komið? Eru þá ekki komin fordæmi fyrir því að það sé í lagi að ljúga, það er engin refsing við því, það lengist bara á þér nefið. Af hverju fullyrða stjórnmálamenn að vextir og verðlag muni lækka við inngöngu í ESB, þegar þeir vita að þetta er heimatilbúið vandamál, sem þeir geta lagað sjálfir? Síðan hvenær hefur það verið löstur eða óæskilegt að hlusta á ráðleggingar og læra af reynslu þeirra sem eldri eru? Er samfélagið að ýta undir aldursfordóma með því að segja þeim eldri að sitja heima í atkvæðagreiðslunni 29.ágúst? Hvaða „pakka“ vill fólk kíkja í? Trúir það því ekki að í pakkanum eru sömu reglur fyrir öll aðildarríki ESB, en mismunandi langur aðlögunartími til að aðlagast þeim? Hvað er svona erfitt við að skilja það? Það eru engar varanlegar undanþágur. Ef þú ætlar að ganga í Frímúrararegluna þá getur þú ekki samið um sér reglur fyrir þig, þú þarft að mæta og starfa eftir reglunum. Hvernig var með 3ja orkupakkann, átti hann ekki að innihalda svo mikla neytendavernd? Hver er staðreyndin í dag? Hækkað orkuverð og fleiri milliliðir meðal annars, er það ekki? Halda sjáendur að það komi eitthvað annað upp úr pakkanum en það sem ESB segir? Það eru ákveðnar reglur sem Ísland þarf að aðlaga sig að, einungis tíminn er umsemjanlegur. Kostnaðurinn við umsóknarferlið er mikill og þeim fjármunum væri betur varið í að laga ýmislegt hér heima. Af hverju vilja Íslendingar vera í stríði við vina okkar, Rússa? Væri ekki nær fyrir Ísland, sem er herlaust land, að vera boðberar friðar? Ég skil ekki af hverju við getum ekki haldið áfram að vera stoltir, sjálfstæðir og sjálfráða Íslendingar, sem höfum náð undraverðum árangri í nýsköpun á alþjóðavettvangi, gert alþjóðlega viðskiptasamninga og verið í alþjóðlegu samstarfi án þess að spyrja ráðamenn í Brussel um leyfi. Eigum við ekki bara að halda því áfram? Höfundur er frumkvöðull. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Skoðun: Þjóðaratkvæðagreiðsla um ESB-viðræður Mest lesið Þegar konur komast ekki upp á skoðunarbekkinn Þuríður Harpa Sigurðardóttir Skoðun Verða íslenskar afurðir „Made in Europe“? Hallgrímur Oddsson Skoðun Málþroskaþjófar og misskilin góðmennska Hallfríður Þórarinsdóttir Skoðun Frumkvöðlar dagsins eru skattgreiðendur framtíðarinnar Arnar Bjarnason Skoðun Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson Skoðun Halldór 22.10.26 Halldór Baldursson Halldór Misfarir í Mosfellsbæ Sólveig Anna Jónsdóttir Skoðun Þegar enginn veit hvað er til í ísskápnum Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Þjáist þú af staðreyndagreddu? Þórdís Hólm Filipsdóttir Skoðun Handbók MAGA hreyfingarnar: Flood the zone with shit Guðni Freyr Öfjörð Skoðun Skoðun Skoðun Ísland þarf að breyta um takt í netöryggismálum Unnur Kristín Sveinbjarnardóttir skrifar Skoðun Hvenær varð uppruni að skýringu á öllu? Jasmina Vajzović Crnac skrifar Skoðun Heilbrigðisvottorð fyrir nýtt samband? Olga Björt Þórðardóttir skrifar Skoðun Þegar enginn veit hvað er til í ísskápnum Elín Anna Baldursdóttir skrifar Skoðun Unga fólkið borgar tvisvar – efnahagur foreldra skiptir sköpum Sigurður Stefánsson skrifar Skoðun Stærsta gjöfin gæti verið líffæragjöf Sunna G. Sigurðardóttir skrifar Skoðun Málþroskaþjófar og misskilin góðmennska Hallfríður Þórarinsdóttir skrifar Skoðun Þegar konur komast ekki upp á skoðunarbekkinn Þuríður Harpa Sigurðardóttir skrifar Skoðun Góðvild er ekki stefna Elliði Vignisson skrifar Skoðun Frumkvöðlar dagsins eru skattgreiðendur framtíðarinnar Arnar Bjarnason skrifar Skoðun Verða íslenskar afurðir „Made in Europe“? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hvernig samfélagi viltu búa í? Jóna Björk Sigurjónsdóttir skrifar Skoðun Endurgreiðsla vegna viðhalds er fjárfesting til framtíðar Jóhannes Unnar Barkarson skrifar Skoðun Þegar íslenskt auglýsingafé leitar til erlendra tæknirisa Hólmgeir Baldursson skrifar Skoðun Námsmat í 10. bekk skólaárið 2026-2027 Gauti Eiríksson skrifar Skoðun Þjáist þú af staðreyndagreddu? Þórdís Hólm Filipsdóttir skrifar Skoðun Landakortið minnkar ekki þótt lögreglustjórum fækki Lárus Bjarnason skrifar Skoðun Komdu með nestispeningana Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ósýnilegt fólk og sýnileg ábyrgð Þorvaldur Óttar Guðlaugsson skrifar Skoðun Bókun 35 - þarf virkilega að breyta stjórnarskránni? Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun „Ný“ markmið í grunnskólum duga ekki Þórgunnur Reykjalín Vigfúsdóttir skrifar Skoðun Pólitískt fleipur landlæknis Bjarni Freyr Guðmundsson skrifar Skoðun Ákall um samstarf – Ekki bara samtal Anton Kári Halldórsson skrifar Skoðun Hvort á ég að kenna eftir fyrirmælum aðalnámskrár eða eftir getustigi nemandans? Eyjólfur Pétur Hafstein skrifar Skoðun Myndin sem þú mátt ekki sjá Anna Laufey Stefánsdóttir,Kristín Ólöf Grétarsdóttir skrifar Skoðun Áttu áttu? Lilja Rannveig Sigurgeirsdóttir skrifar Skoðun Þegar sannleikurinn þjónar ekki óttanum Helena Jónsdóttir skrifar Skoðun Peningaglýjuórar meiða íslenskan almenning -Opið bréf til Kristrúnar Frostadóttur forsætisráðherra Örn Karlsson skrifar Skoðun Íslenskt táknmál í stefnu – en hvar eru aðgerðirnar? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar Skoðun Ísland sé frjálst, meðan sól gyllir haf Indriði Þröstur Gunnlaugsson skrifar Sjá meira
Af hverju er Ísland að sækja um að ganga inn í sambandsríki ESB þegar við erum sjálfbjarga og sjálfráða þjóð, eyja í miðju Atlantshafi með varnarsamning við NATO? Forfeður okkar börðust í mörg hundruð ár fyrir endurheimt sjálfstæðisins, sem við höfðum afsalað okkur 1262. Okkur hefur vegnað afar vel síðan við fengum að ráða okkur sjálf, í 82 ár, og samfélagið hefur breyst úr bændasamfélagi í alþjóðlegt borgarsamfélag, eitt það ríkasta í heimi. Síðan hvenær hefur það verið löstur að vera stoltur af landi sínu og þjóð? Af hverju er fólk kallað „rasistar“, „nasistar“ og eða „hægri öfgamenn“ ef þeir vilja Íslandi allt það besta, vilja halda í menningu sína, hefðir og hylla íslenska fánann? Hefur skólakerfið brugðist börnunum okkar með því að kenna þeim ekki baráttusögu forfeðra okkar fyrir sjálfstæði landsins? Getur það verið að ungt fólk á Íslandi sé svo spillt af eftirlæti og hafi það svo gott, að því sé alveg sama þó sjálfræði okkar fari yfir til ráðamanna í Brussel? Getur verið að þau séu orðin heilaþvegin af því að allt sé betra í útlöndum og það sé löstur að vera stoltur af uppruna sínum og menningu? Síðan hvenær hefur það verið leyfilegt og sjálfsagt fyrir stjórnmálamenn að ljúga? Hvernig er hægt að ætlast til að almenningur sé heiðarlegur ef hann horfir á ráðamenn þjóðarinnar segja eitt fyrir kosningar og gera síðan þvert öfugt við það þegar í stól ráðherra er komið? Eru þá ekki komin fordæmi fyrir því að það sé í lagi að ljúga, það er engin refsing við því, það lengist bara á þér nefið. Af hverju fullyrða stjórnmálamenn að vextir og verðlag muni lækka við inngöngu í ESB, þegar þeir vita að þetta er heimatilbúið vandamál, sem þeir geta lagað sjálfir? Síðan hvenær hefur það verið löstur eða óæskilegt að hlusta á ráðleggingar og læra af reynslu þeirra sem eldri eru? Er samfélagið að ýta undir aldursfordóma með því að segja þeim eldri að sitja heima í atkvæðagreiðslunni 29.ágúst? Hvaða „pakka“ vill fólk kíkja í? Trúir það því ekki að í pakkanum eru sömu reglur fyrir öll aðildarríki ESB, en mismunandi langur aðlögunartími til að aðlagast þeim? Hvað er svona erfitt við að skilja það? Það eru engar varanlegar undanþágur. Ef þú ætlar að ganga í Frímúrararegluna þá getur þú ekki samið um sér reglur fyrir þig, þú þarft að mæta og starfa eftir reglunum. Hvernig var með 3ja orkupakkann, átti hann ekki að innihalda svo mikla neytendavernd? Hver er staðreyndin í dag? Hækkað orkuverð og fleiri milliliðir meðal annars, er það ekki? Halda sjáendur að það komi eitthvað annað upp úr pakkanum en það sem ESB segir? Það eru ákveðnar reglur sem Ísland þarf að aðlaga sig að, einungis tíminn er umsemjanlegur. Kostnaðurinn við umsóknarferlið er mikill og þeim fjármunum væri betur varið í að laga ýmislegt hér heima. Af hverju vilja Íslendingar vera í stríði við vina okkar, Rússa? Væri ekki nær fyrir Ísland, sem er herlaust land, að vera boðberar friðar? Ég skil ekki af hverju við getum ekki haldið áfram að vera stoltir, sjálfstæðir og sjálfráða Íslendingar, sem höfum náð undraverðum árangri í nýsköpun á alþjóðavettvangi, gert alþjóðlega viðskiptasamninga og verið í alþjóðlegu samstarfi án þess að spyrja ráðamenn í Brussel um leyfi. Eigum við ekki bara að halda því áfram? Höfundur er frumkvöðull.
Skoðun Endurgreiðsla vegna viðhalds er fjárfesting til framtíðar Jóhannes Unnar Barkarson skrifar
Skoðun Hvort á ég að kenna eftir fyrirmælum aðalnámskrár eða eftir getustigi nemandans? Eyjólfur Pétur Hafstein skrifar
Skoðun Peningaglýjuórar meiða íslenskan almenning -Opið bréf til Kristrúnar Frostadóttur forsætisráðherra Örn Karlsson skrifar
Skoðun Íslenskt táknmál í stefnu – en hvar eru aðgerðirnar? Sigurlín Margrét Sigurðardóttir skrifar