Frelsi ungra Ís­lendinga til fram­tíðar

Á þjóðhátíðardaginn sótti ég stofnfund Ungra gegn ESB-aðild — þverpólitísks vettvangs ungs fólks sem telur hagsmunum Íslands betur borgið utan Evrópusambandsins. Fundurinn var nokkuð vel sóttur og var sannarlega um þverpólitískan hóp að ræða. Í salnum mátti sjá ungt fólk með litað hár, nefhringi og í rifnum fötum; hávaxna, ljóshærða og bláeygða Miðflokksmenn í sérsniðnum jakkafötum; Sjálfstæðismenn sem virtust hafa komið beint af lögfræðistofunni; og fólk í einkennisbúning sósíalistans — axlarböndum og strangheiðarlegum gallabuxum. Ungir sem aldnir. Fyrrverandi, núverandi og, mögulega, tilvonandi stjórnmálamenn. Allir mættir til að styðja málstaðinn.

Fyrsti ræðumaður, að fundarstjóra frátöldum, var Birgir Ármannsson, fyrrverandi þingmaður Sjálfstæðisflokksins og forseti Alþingis. Ræddi Birgir um komandi þjóðaratkvæðagreiðslu og afleiðingar þess ef niðurstaðan yrði sú að hefja skyldi aðildarviðræður við Evrópusambandið. Rauður þráður í ræðu hans var mikilvægi málefnalegrar umræðu. Sterk rök væru gegn aðildarviðræðum og því ætti að halda sig við þau í stað þess að grípa til gífuryrða og ómálefnalegrar orðræðu. Þessar leiðbeiningar Birgis virti næsti ræðumaður, Steinþór Logi Arnarsson, formaður Samtaka ungra bænda, en það tók þriðja ræðumanninn, Sólveigu Önnu Jónsdóttur, formann Eflingar, aðeins örfáar mínútur að víkja frá þessum ágætu leiðbeiningum í þágu sinnar hefðbundnu, popúlísku og ómálefnalegu orðræðu — “hyski”, “arðræningjar”, o.s.frv.

Hvað veldur því að svona fjölbreyttur hópur fólks komi saman og, að óhjákvæmilegu skítkasti Sólveigar undanskildu, ákveði að slíðra sverðin? Fyrir hverju er barist? Svarið er einfalt: barist er fyrir sjálfsákvörðunarrétti þeirra íslendinga sem koma til með að erfa landið — unga fólksins. Barist er fyrir því að ungt fólk fái að stýra Íslandi í þá átt sem því þykir best, með sama hætti og eldri kynslóðin hefur gert fram til þessa. Barist er fyrir því að íslenskir stjórnmálamenn framtíðarinnar séu ekki fjötraðir við fjarlægar og ólýðræðislegar ákvarðanir erlendra embættismanna sem enga tengingu hafa við Ísland og enga þekkingu á íslenskum aðstæðum eða íslensku þjóðfélagi.

Kyndilberar mögulegrar aðildar Íslands að Evrópusambandinu hafa ítrekað haldið því fram að aðild að sambandinu væri í þágu ungs fólks. Að ungt fólk sé betur sett innan veggja þessa fjarlæga bandalags. Undir verndarvæng þess. Að mínu mati lýsir þetta ótrúlegu vantrausti á íslenskan ungdóm, en slíku hafna ég alfarið. Ég fullyrði að hagsmunir ungs fólks felast í frelsi yfir eigin framtíð. Yfir eigin lífi. Frelsi til að koma saman á sameiginlegri forsendu farsældar íslensks þjóðfélags og taka ákvarðanir í þágu þess. Ég fullyrði að ungir Íslendingar viti betur en nafnlausir embættismenn í Belgíu, Frakklandi og Þýskalandi hvernig Ísland ætti að þróast á komandi árum. Ég fullyrði að ungum Íslendingum sé treystandi fyrir eigin framtíð. Ég fullyrði að frelsið sé þess virði.

Höfundur er tölvunarfræðingur og ungur Íslendingur sem er treystandi fyrir eigin framtíð.