Ég er líka að taka fullan þátt í sam­fé­laginu!

Ég er orðin þreytt. Ekki á því að vera heimavinnandi með dóttur mína, leika við hana, setja í vélina, taka til, elda og fleira, heldur vegna þessara endalausu útúrsnúninga. Það eru margar konur búnar að stíga fram með skrifum sínum og segjast tala fyrir hagsmunum kvenna – fyrir framtíðinni – á meðan þær tala niður uppeldi, barneignir og konur.

Bara það að einhver, þar á meðal ég, skoði nútímasamfélag með gagnrýnandi augum, endurskoði fyrri ákvarðanir sínar og ákvarðanir sem samfélagið þröngvaði á það, þýðir ekki að það vilji fara aftur um 100 ár: í átt að tímum þar sem frelsi kvenna var dregið í efa, þegar konur máttu ekki kjósa, þegar konur áttu bara að vera heima, þegar konur áttu engar skoðanir eða rödd í samfélaginu.

Það er svo margt í því hvernig okkar samfélag er uppbyggt sem við völdum ekki eða enginn kaus á beinan hátt, sem var valið fyrir okkur af forfeðrum og formæðrum okkar. Litlir en áhrifamiklir hlutir eins og það að fólk sé hætt að koma í heimsókn, að það þurfi að vera 2 á heimilinu sem eru að vinna til að halda því uppi, aukinn einmanaleiki og þunglyndi, áreiti, skilnaðir, lág fæðingartíðni og fleira. Barnasvæðum fer minnkandi, því að börnum fer fækkandi og kvenfélögum fer líka fækkandi. Ég held að margir (og þar á meðal ég) upplifi ákveðið valdaleysi, eins og lítið af því sem maður gerir eða segir hafi áhrif á umhverfi manns. Eins og sú staða sem er í dag sé ekki sú framtíð sem maður hefði kosið sjálfum sér og fjölskyldunni sinni. Hví telja þá svo margir að það sé rangt að horfa til baka, á þá þætti sem virkuðu vel eða breytingar sem voru gerðar sem maður er ekki sammála? Hví lætur fólk eins og það aðeins í boði að vera með rörsýn beint áfram, annars vilji maður bókstaflega fara aftur í tímann? Allt eða ekkert! Eigum við ekki, sem mannkyn, að læra af mistökum okkar? Því stundum sér maður í baksýnisspeglinum að maður hefur tekið ranga stefnu eða ákvörðun og maður tekur það til baka eða stígur nokkur skref til baka eins og oft er sagt. Ég held að það sé ekki gott að líta aldrei til baka heldur bara áfram. Þess vegna, þegar ég segi að ég vilji breytingar og stíga nokkur skref til baka, er ég (og held ég að flestir sem eru sammála skoðun minni) ekki að segja að ég vilji bókstaflega fara til baka heldur vil læra af mistökum okkar sem mannkyn, hvaða breytingar voru góðar, hvaða breytingar voru slæmar, hvað fór kannski fram hjá okkur og laga það. Því ekki er öll þróun alltaf til góðs, en enginn vill taka þau réttindi sem konur hafa unnið til baka.

Femínistar tala oft um val, val kvenna til að vinna eða vera heima, en síðan í sömu setningu tala þeir gegn sjálfum sér og fara að tala um atvinnuþátttöku, laun og annað sem tengist atvinnulífinu. Ef kona velur að vera lengur heima eftir fæðingu þá er hún að skaða tölfræðina. Ef kona velur að vinna á kvöldin, svo að hún geti verið meira með börnunum og fengið ókeypis leikskólapláss, þá er það vandamál því hún ætti ekki að þurfa að gera það og veit greinilega ekkert hvað hún er að gera. Það er svo mikil mótsögn því að þið viljið hífa upp konur – en bara þegar kemur að atvinnulífinu. Ég held að setning Þorgerðar Katrínar rammi þetta svo vel inn: “Að sama skapi þótti mér gott, og í raun nauðsynlegt, að komast aftur út á vinnumarkaðinn, taka fullan þátt í samfélaginu að nýju samhliða því sem ég sinnti fjölskyldunni. ” Ég er ekki að vinna, ég er BARA að hugsa um heimilið og barnið. En ég er líka fullur þátttakandi í samfélaginu! Ég hef líka virði, ég tek þátt með því að skapa líf, skapa heilbrigða og örugga einstaklinga. Virði kvenna er ekki bundið við þátttöku á vinnumarkaði. Það er líka vinna að sinna fjölskyldunni. Það er kannski ekki nóg og nauðsynlegt fyrir alla – en það er nauðsynlegt fyrir mig. Innlegg formanni BSRB, Sonju á Facebook er líka gott dæmi um þetta. Hún segir „Mér skilst að umræðuefni dagsins séu konur sem séu svo óhamingjusamar þrátt fyrir meint jafnrétti..“ en í framhaldi af því nefnir hún 8 punkta um kynbundið ofbeldi (sem er alvöru vandamál og ég dreg það ekkert í efa) og 12 punkta um atvinnu og þreytu.

Þetta er mikil mótsögn og lítið valfrelsi, Þorgerður. Það er mótsögn að segja að það sé valfrelsi – en ekki ef þig langar að vera heima og fá heimgreiðslur. Það er valfrelsi – en ekki ef þig langar ekki að senda krakkann þinn á leikskóla. Það er valfrelsi – en ekki ef þú vilt taka allt fæðingarorlofið sjálf. Það eru konur í þessu samfélagi sem vilja ekki vinna, sem vilja setja fjölskylduna í fyrsta sæti og það er sorglegt að mörgum konum finnist ÞAÐ vera sorglegt og mikið áhyggjuefni. Því hvernig er atvinnuþátttaka og kynjamunur að setja börnin, geðheilsu og framtíðina í fyrsta sæti?

Ég er orðin þreytt á því að sumar konur segi öðrum konum hvernig þær eiga að lifa, hvað þær eiga að velja, hvað er nauðsynlegt. Það er frábært að konur geti kosið, að þær geti menntað sig og unnið, að þær fái fæðingarorlof. En þær þurfa ekki að vinna til að taka fullan þátt í samfélaginu! Ég er ekki að vernda þingmann sjálfstæðisflokksinns og ætla mér ekki að kjósa þá, en það er ekkert að því að spyrja hvort við séum dottin of djúpt ofan í holu einstaklingshyggjunnar: þar sem það eina sem skiptir máli er hamstrahjólið, peningar, status, utanlandaferðir, samfélagsmiðlar og að fara í ræktina… en ekki fjölskyldan, samfélagið og barneignir. Það á ekki bara við um konur, það á við um alla og allt samfélagið.

Höfundur er ekki í neinum flokki heldur heimavinnandi 32 ára móðir.