Kosningar eða Euro­vision?

Nú styttist óðum í sveitarstjórnarkosningar en þær fara fram þann 16. maí næstkomandi. Alltaf þegar líða tekur að kosningum færist það í aukana að málefnin séu rædd á kaffistofum landsins. Undanfarin ár hef ég hins vegar tekið eftir því að stór hluti minnar kynslóðar virðist ekki hafa mikinn áhuga á pólitík eða sjá hag í því að láta sig stjórnmálin varða. Margir vinir mínir hreinlega ranghvolfa augunum og andvarpa þegar stjórnmál ber á góma. Ég fæ þá setningar í andlitið eins og “Þetta er svo leiðinlegt,” Þetta skiptir engu máli,” eða hreinlega “Hverjum er ekki drullusama?”

Bogi Ágústsson eða spænskur hjartaknúsari? 

Berum þetta aðeins saman við Eurovision. Alla jafna hafa sveitarstjórnarkosningar farið fram í maí, á svipuðum tíma og söngvakeppni Evrópskra sjónvarpsstöðva, og þá kemur alltaf mjög greinilega í ljós að áhugi fólksins í kringum mig hefur verið meiri á söngvakeppninni en á kosningunum. Þetta átti ég stundum erfitt með að skilja þegar ég var yngri.

Á meðan jafnaldrar mínír biðu spenntir eftir Eurovision keppninni var ég miklu spenntari fyrir kosningavöku sjónvarpsins. Ég vildi miklu frekar hanga yfir sjónvarpinu með poppskál að hlusta á Boga Ágústsson og Ólaf Þ. Harðarson rýna í stöðuna en að fylgjast með einhverjum hjartaknúsara frá Spáni spígspora um sviðið. Ekki misskilja mig samt. Mér finnst alveg gaman að fylgjast með Eurovision og þegar ég var yngri hafði ég svo sem ekki myndað mér sterkar skoðanir á málefnum líðandi stundar en engu að síður skynjaði ég mjög sterkt að það sem kæmi upp úr kjörkössunum skipti töluvert meira máli fyrir nærsamsamfélagið mitt heldur en hvort Grikkland fengi 12 stig frá Kýpur í söngvakeppninni enn eitt árið.

Unga fólkið tekur við

En hvernig væri það ef enginn nennti að spá í stjórnmálum? Hver myndi þá sjá til þess að dvalarheimili eldri borgara væru rekstrarhæf eða að hægt væri að malbika í holurnar? (svo ég leyfi mér að vitna í Patrik Jamie úr æði þáttunum) Allt skiptir þetta máli og úr hópi komandi kynslóða þurfa að vera flottir leiðtogar til að taka við keflinu. Það eru blikur á lofti um að þetta sé aðeins að breytast til hins betra. Unga fólkið sem er nýlega komið með kosningarétt er að láta til sín taka og þessi kynslóð virðist heldur betur hafa skoðanir á hlutunum og vilja til að láta verkin tala. Stjórnmálaflokkarnir þurfa að sama skapi að hafa kjark til að tefla fram ungu fólki og leyfa þeim að láta ljós sitt skína. Við í Viðreisn í Árborg þorum svo sannarlega að gefa unga fólkinu sviðið og erum þakklát fyrir að þau vilji taka slaginn með okkur. Á okkar lista er fólk á öllum aldri sem vill vinna að því í sameiningu að gera gott samfélag enn betra. Ein þeirra er Lovísa Lillý Davíðsdóttir en hún er yngsti frambjóðandinn á listanum okkar. Hún varð 18 ára á laugardegi og degi síðar var framboðslistinn okkar kynntur. Hún er því líklega yngsti frambjóðandi landsins í þessum kosningum. Hún og hennar kynslóð munu landið okkar erfa.

Höfundur skipar 3.sætið á lista Viðreisnar í Árborg