Ó­þarfa „sann­leiks­leit“

Áhugi Evrópusambandsins á Íslandi sérstaklega er nýtilkominn.

Kristrún lýsti því nýlega hvað Von der Leyen ESB stýra var hrifinn af öllu hér í heimsókn nýlega. Hvað við værum úrræða góð og gengi vel.

Allt í góðu með það og Kristrún var voðalega stolt af sínu.

En ef kafað er dýpra kemur ástæðan auðveldlega í ljós. Hvers vegna þau vilja okkur nú með í klúbbinn. Það er ekki stjórnviska, snilli núverandi ríkisstjórnar eða neitt sérstakt markaskor hjá örþjóð – sem útaf fyrir sig skiptir ESB litlu máli .

Það er einfaldlega landfræðilega mikilvæg lega landsins í miðju Atlantshafi á stríðstímum í Evrópu. Annar þjóðarleiðtogi rak augun í hið sama - fyrir um 85 árum síðan. Hann hét Winston Churchill.

Þetta er seinni tíma staða, því gegnum árhundruð og tímabil stórstríða á meginlandinu skipti útsjávar eyjan Ísland engu máli í nokkru samhengi. Það breyttist í síðustu heimstyrjöld þegar enn öflugri stríðstól voru notuð.

Þarna er nú kominn ástæðan fyrir “góðri” samningsstöðu sem Þorgerður utanríkisráðherra blæs út í sínum lúðrum án þess að útskýra það neitt nánar.

En stríð hafa sem betur fer flest tekið enda einhvern tímann. Þá verðum við aftur áfram verulega afskekkt á landakortum.

Lífskjör á Íslandi eru góð á öllum mælum. Það er ekki frasi, heldur niðurstaða viðmiða og mælieininga sem þjóðir heims hafa komið sér saman um.

Með inngöngu eða öllu heldur undirgöngu skilmála ESB festum við okkur í göllum Evrópusamstarfsins. Þeir eru augljósir gagnvart auðlindum okkar.

Okkur hefur vegnað vel efnahagslega síðustu ár. Tískan er að kenna krónunni um flest, en hún hefur tekið flestum gjaldmiðlum fram síðustu sex ár samflellt í stöðugleika. Það er stundum hjákátleg að heyra viðtöl við Íslendinga búsetta erlendis andmæla krónunni. Jafnvel eldri borgara að fá lífeyri sinn héðan. Búa jafnvel við miklu meiri kaupmátt heldur en Spánverjinn í næsta húsi – vegna þess hve krónan hefur verið sterk, þrátt fyrir allt, þökk sé öflugum gjaldeyrisvarasjóð. Verðbólgan hefur verið innanbúðarvandi , að mestu. Þann vanda þarf að leysa, jafnvel þó gengið væri inn í “hillinga sælu” Þorgerðar Katrínar.

Samningaviðræður eru ekki val af hlaðborði , heldur undirganga skilmála sem öllum eru ljósir. Ekki óopnaður jólapakki undir tré.

Spurningin er slæm og einfalda svarið er augljóslega nei. Og það við spurningu sem engin ríkisstjórnarflokkanna hafði veruleg hátt um fyrir síðustu kosningar. Sundrung og óþarfa deilur eru nægar tengdar umdeildu máli og klofinni þjóð. Loksins þegar orðaskaki og sundrung í fjölskyldum var að linna eftir efnahagsáföll á síðustu öld.

Höfum því vit á að hafna þessu óþarfa ESB brölti strax og segja NEI síðla sumars.

Höfundur er kúabóndi og fyrrverandi fréttaritari.