„Viljum alls ekki fá fólk hingað inn og skamma það“

Þar segja þeir frá reynslu sinni og upplifun af því að alast upp á Íslandi. Verkið hefur verið í vinnslu í um sjö ár frá því að Jónmundi datt í hug að sviðsetja þennan raunveruleika.

„Það getur oft verið súrrealískt. Við lendum í aðstæðum þar sem maður er bara, já ókei gerðist þetta bara. Við erum að endurupplifa þannig móment aftur og aftur og nú erum við búin að sviðsetja þau,“ segir Unnsteinn í Íslandi í dag á Sýn í gærkvöldi.

„Eins og við segjum í sýningunni, við erum bara frekar týpískir Íslendingar og við höfum svona hlotið alveg að mestu leyti sömu félagsmótun og karlmenn á okkar aldri, bara sem alast upp hérna í Garðabænum eða Vesturbænum. En það kemur fólki alltaf mikið á óvart að það sé raunin. Við erum líka svolítið að draga það fram og benda á skekkjuna sem við einhvern veginn lendum í,“ segir Davíð Þór.

„Ísland er líka svo sérstakt. Það er svo ótrúlega lítið land og það er svo einsleitt þannig að maður stendur alltaf út úr. Sama í hvaða hópi þú ert,“ segir Unnsteinn.

Sögur þeirra taka svo sannarlega fyrir allan skalann og geta verið allt frá því að vera sprenghlægilegar yfir í að vera djúpstæðar og tilfinningaþrungnar. Þeir til að mynda nefna til sögunnar atvik þegar kona í Hafnarfirði trúði því einfaldlega ekki að Jónmundur bæri það nafn.

Húmor eina leiðin

„Og okkur fannst það svo fyndið. Við settum það inn í sýninguna. Þannig að eina leiðin til að tala um eitthvað svona held ég að sé með húmor,“ segir Unnsteinn.

„Það var það sem við lögðum upp með alveg frá byrjun og vildum nota þá leið,“ segir Jónmundur.

„Því við viljum alls ekki fá fólk hingað inn og skamma það. Við erum bara að segja frá okkar upplifun og hún er bráðfyndin,“ segir Unnsteinn en hér að neðan má sjá innslagið í heild sinni þar sem þremenningarnir fara nánar yfir sýninguna. Verkið var frumsýnt í gærkvöldi.