„Sorg­legt að sjá svona flottan feril“ á þessum stað

Níundi þáttur Menningarvaktarinnar í umsjón Símonar Birgissonar er kominn út en þar fékk hann til sín blaðamennina Magnús Jochum Pálsson á Vísi og Val Grettisson á Heimildinni til að ræða tvær nýjar íslenskar kvikmyndir. Svo kom tónlistarspekúlantinn Trausti Júlíusson í kjölfarið til að ræða tvær nýjar íslenskar plötur.

Íslenskar kvikmyndir voru aðalumræðuefni þáttarins, sérstaklega spennutryllirinn Röskun og Covid-dramað Dimmalimm sem voru báðar frumsýndar nýverið. Þá var rætt um bíóþættina Stjörnubíó á Rúv og neyðarköll úr íslenskum kvikmyndaiðnaði sem hafa ómað undanfarið vegna skorts á stuðningi frá ríkinu.

Skemmtilega yfirgengilegur hryllingur en pínu þunnur

Fyrst var rætt um sálfræðihrollvekjuna Röskun í leikstjórn Braga Þórs Hinrikssonar eftir handritsaðlögun Helgu Arnardóttur á samnendri spennusögu eftir Írisi Ösp Ingjaldsdóttur. Myndin fjallar um ungan lögfræðing, leikinn af Þuríði Blævi Jóhannsdóttur, sem flytur inn í kjallaraíbúð og fer að finna fyrir dularfullum atburðum.

„Mér fannst hún spennandi og gaman að sjá skemmtilega hrollvekju í Reykjavík,“ sagði Magnús sem gaf Röskun þrjár stjörnur í dómi á Vísi fyrr í vikunni.

Margt væri gott, leikur aðalleikkvennanna tveggja, myndatakan og fléttan. Fullmargir þræðir hefðu þó verið skildir eftir óleystir og Bragi félli í þá gildru að verða of endurtekningasamur þegar hann bregður áhorfendum.

„Mér fannst skemmtilegt að sjá alvöru íslenska stórmynd í bíó og það var alveg fólk sem tók andköf í salnum,“ sagði Símon sem fagnaði komu Reykjavíkurmyndar í stað hinna alltof algengu póstkortamynda af íslenskri náttúru.

Helsta gagnrýni Símonar sneri að rembingi höfundanna við að afvegaleiða áhorfendur á alltof augljósan máta og svo hvað aðalpersónan væri persónuleikalaus: „Eftir sirka tuttugu mínútur vissi maður voða lítið um hana, það var svolítið þunnur þrettándi.“

„Hefði alls ekkert þurft að vera svona mikið rugl“

Þremenningarnir tóku næst fyrir Dimmalimm, hugarfóstur hjónanna Mikaels Torfasonar og Stefaníu Berndsen, sem var tekin upp í einangrun í Vín í Covid-faraldrinum. Stefanía leikur aðalhlutverkið meðan Mikael leikstýrir og skrifar handritið

„Mér fannst þetta vera eins og skólaverkefni þar sem einhver er að uppgötva zoom-takkann á myndavélinni og að prufa að snúa henni á hvolf. Þetta lúkkaði varla eins og alvöru kvikmynd,“ sagði Símon.

„Það er svo mikið af fylliefni, þetta hefði kannski verið fín tíu-fimmtán mínútna stuttmynd með senunum með dótturinni,“ sagði Magnús.

„Stefanía er alveg leiftrandi á köflum, hefur engu gleymt og er geðveik leikkona - ég hef alltaf verið hrifinn af henni á sviði. En þessi mynd hefði alls ekkert þurft að vera svona mikið rugl, hún hefði getað verið með einhvers konar handriti en það er augljóslega ekkert handrit,“ sagði Valur.

Pirringur Vals þegar hann yfirgaf bíósalinn lá, að hans sögn, aðallega í því að sjá jafnreynslumikinn rithöfund á borð við Mikael Torfason skila af sér svona illa uppbyggðri sögu. 

„Síðan situr maður þarna í bíóinu og það kemur lógó Kvikmyndamiðstöðvar Íslands upp og það eru framleiðendur og alls konar aðilar sem koma að þessu. Ég átta mig ekki alveg á þessu,“ sagði Símon. 

„Mér fannst ekkert gaman að sjá hana í þessu“

„Þessi mynd er furðuverk og hún er sem betur fer stutt. Ég hef alveg gaman af tilraunakenndu rugli og það var alveg unun að fylgjast stundum með Stefaníu,“ sagði Valur.

Magnús tók undir að nokkrar senur aðalpersónunnar með dóttur sinni væru ágætar en of mikið væri af klisjukenndu þrugli. Símoni fannst Stefanía eiga nokkra fína spretti en skilur ekki hvers vegna hún væri í mynd sem þessari.

„Sorglegt að sjá svona flottan feril eins og hjá Stefaníu vera á niðurleið. Þetta er ekki staður sem hún á að vera á á þessum tímapunkti í sínum ferli, að leika í einhverri svona mynd,“ sagði Símon. 

„Þetta var okkar toppleikkona, hún var í topphlutverkum í íslensku leikhúsi, aðalhlutverkum ár eftir ár og að leika í þáttaröðum og bíómyndum. Mér fannst ekkert gaman að sjá hana í þessu, hún á miklu betra skilið,“ bætti hann við.

Eftir spjall um nýju myndirnar tvær sneru þeir sér að stöðu íslensks kvikmyndaiðnaðar, upprifjun á gömlum myndum í Stjörnubíói og svo kom Trausti Júlíusson til Símonar í liðinn Plötuhornið og rýndi í tvær glænýjar íslenskar plötur: Julia eftir Ásgeir Trausta og Spíru eftir Ólöfu Arnalds. Hlusta má á alla Menningarvaktina í spilaranum að ofan eða á helstu streymisveitum.