Dagur fjögur og fimm: Ferðalangur í eigin landi

Kvikmyndagerðamaðurinn Garpur Elísabetarson er á einstöku ferðalagi um landið. Hann skrifar ferðadagbók hér á Vísi á meðan á ferðinni stendur:

Eftir góðan göngutúr á Falljökli hvíldi ég lúna fætur á Fosshotel Glacier Lagoon í Öræfum. Góðum svefn seinna lagði ég af stað á þjóðveginum og fyrsta stopp var skammt undan, á Jökulsárlóni. Þar var mjög mikill vindur, þannig að stoppið var stutt. Ég kíkti þó við í Vestri-Fellsfjöru og heilsaði upp á strandaða ísjakanna þar.

Með örstopppi á Stokksnesi var ég svo kominn á Austurlandið. Nálægðin við fjöllin og hafið er svakaleg þegar maður keyrir hringveginn eftir fjörðunum. Bæirnir ríma vel við landslagið og gæti maður alveg hugsað sér að setjast bara að í hverju stoppi.

Ég hafði frétt af hreindýra hjörð á Breiðdalsheiði og var ég fljótur að bregðast við því. Ég þurfti reyndar að stoppa nokkrum sinnum og skoða kort til þess að vita hvar Breiðdalsheiðin væri, en fann hana þó á endanum.

Ég keyrði fram hjá bónda sem var út i að keyra með hundinn sinn. Hundurinn hljóp á undan og bóndinn keyrði á eftir. Ekki algeng sjón, en bóndinn gat þó bent mér í rétt átt á eftir hjörðinni sem stóð á beit skammt undan. Ég reyndi að fara varlega að hjörðinni, en hreindýrin hafa sennilega heyrt og fundið mig koma langt áður en ég mætti og byrjuðu að skokka rólega í burtu. En ég náði þó að fylgja þeim eftir í skamma stund.

Þessa skamma stund leið alltof fljótt og leið mér eins og litlu barni á jólunum að hafa hitt öll þessi hreindýr í einni kássu.

Eftir að ég hafði hringt í bróður minn og reynt að deila gleðinni með einhverjum þá lagði ég af stað og förinni heitið á Óbyggðarsetrið, sem er inni í Norðurdal í Fljótsdal. 

Keyrslan þangað var afar fögur og staðsetningin var eins og í einhverju ævintýri, sem og húsið sjálft. Það er búið að hugsa fyrir hverju smáatriði og upplifunin einstök.

Dagur sex hófst og ég keyrði af stað. Ég var svo sem ekki með plan, en rúntaði um firðina og skoðaði mig um. Það var sól og blíða þennan laugardag og hlýtt þegar vindurinn hagaði sér. Þeir fossar sem ég skoðaði voru flestir í klakaböndum og höfðu lítið fyrir sér.

Ég eyddi svo nóttinni á gistiheimili Birtu á Egilsstöðum áður en ég hélt af stað á Norðurlandið. Ég gat þó ekki yfirgefið Austurland án þess að koma við í Stuðlagili í Jökuldal í Fljótsdalshéraði. 

Ég hafði komið þar síðasta sumar og það er einstakur staður. Stuðlagil var í vetrarbúning og eyddi ég síðustu mínútum mínum á austurhluta Íslands með tveimur krummum sem ég hef ákveðið að séu þeir sömu og borðuðu allt kexið mitt á Falljökli.

Fram undan er svo vetraríkið Norðurland og ég er mjög spenntur að skoða og kanna það á næstu dögum.