Stóra prófið

Guðinn sem við trúum á er persónulegur. Hann er lifandi vera og vinur okkar. Í rauninni er hann ósýnileg persóna sem umlykur okkur í daglegu amstri. Hann er algóður, almáttugur og svo mikilfenglegur að við getum mjög tæplega skilið hann. Þess vegna eru svona margir vitleysingar í Siðmennt og Vantrú. Þeir skilja ekki Guð.

Hann skapaði alheiminn og allt sem í honum er. Af allri þessari sköpun sinni ákvað hann að eiga í nánu sambandi við einungis eina tegund prímata. Þar vorum við heppin. Guð er ofboðslega upptekinn og hann hefur að mörgu að huga. Á hverjum degi sinnir hann ekki aðeins allri jörðinni heldur einnig öllum sólkerfunum, stjörnuþokunum og alheimunum sem við þekkjum ekki einu sinni. Þrátt fyrir þetta mikla annríki er honum mjög umhugað um það sem við erum að gera í okkar daglega lífi. Sérstaklega þegar við erum nakin í svefnherbergjum okkar.

Öllum ætti að vera alveg ljóst að Guði er illa við samkynhneigð. Talsmenn hans hér í forréttindaríkjum Vesturlanda hafa áttað sig á að sú afstaða er ekki vinsæl. Almannatenglar eru fengnir til þess að færa fókusinn annað. Núna er Guð kominn í flóttamannahjálpina.

Alheimurinn sem Guð skapaði fyrir okkur er í raun og veru ein risastór tilraunastofa þar sem við mannfólkið erum aðal viðfangsefnið. Þar er í raun verið að rannsaka hvort mannskepnan sé fáanleg til að trúa á Guð án þess að fá fyrir því nokkrar sannanir. Það er stóra prófið. Ef við stöndumst það hljótum við að launum eilíft líf og botnlausa hamingju eftir dauðann. Þetta er auðvitað samningur sem barnalegt er að hafna.