Á gólfi hefðarfólks undir þaki verkafólks

„Verkið gengur út frá þeirri grundvallarstaðhæfingu að gólf séu óhreyfanleg, en snýr þessari staðhæfingu upp í andstæðu sína vegna þess að þetta er gólf sem hreyfist,“ segir myndlistarkonan Katrín Sigurðardóttir um listaverkið sem hún var með á Feneyjatvíæringnum.

Þar var það í gömlu þvottahúsi, nú er hún að setja það upp í Listasafni Reykjavíkur, Hafnarhúsi. Það er ekki bara gólf, heldur teikna útlínur þess 18. aldar hallarskála. „Þessu hallargólfi hefðarfólksins er stungið inn í byggingar sem allar hafa raunverulega fortíð sem athafnasvæði verkafólks, þannig að þegar maður gengur á verkinu er maður á gólfi hefðarfólksins en undir þaki verkafólksins,“ segir listakonan.

Verkið er á neðri hæð Hafnarhússins, tekur yfir A-salinn og hluta af portinu. Katrín segir rýmra um það hér en var í Feneyjum og segir marga eiga heiðurinn að því að flytja verkið milli landanna. „Ég hef sjálf verið að mestu leyti upptekin við að teikna og skipuleggja uppsetninguna hér vegna þess að það er svo mikið öðruvísi en á Ítalíu.“

Katrín býr og starfar bæði hér á landi og í New York en segir fólk í sinni starfsgrein gjarnan að vinna þar sem verkefnin séu. „Mín verk eru að jafnaði byggð inn í rýmið og eru því staðbundin og gerð þeirra er þá líka staðbundin,“ útskýrir hún. En opnaði þátttaka hennar í Feneyjatvíæringnum henni ekki einhverjar dyr?

„Jú, sannarlega. Það var mjög góð aðsókn að sýningunni allan tímann. Til Feneyja kemur margt fólk sem starfar í faginu. Verkið mitt vakti athygli og mér hefur verið boðið á þó nokkuð margar sýningar í framhaldinu. Listasafn Reykjavíkur gaf líka út fallegan bækling sem var á sýningunni úti og hann hefur stuðlað að góðri alþjóðlegri kynningu á verkinu og mér.“