Ástarbréf til heimsins Saga Garðarsdóttir skrifar 14. febrúar 2014 06:00 Allar Önnur í Afríku, Malíkar Grænlands, Litháar, kaffidrekkandi Kínverjar, Svíar sem flokka ekki rusl, gagnkynhneigðir skautadansarar, ófullnægðar unglingsstelpur, graðir búddistar, glaðir Samar, Indverjar í ástarsorg, Finnar í Hlíðunum, konan sem seldi mér ilmvatn á Rue du Borg Tibourg, strákarnir sem rændu mig í sumar, lögfræðingurinn minn, og þeirra, amma mín, Breivik, nauðgarar, samverjar, skipverjar, einherjar, þú og þið hin. Stundum ligg ég andvaka og hugsa um hvað þið séuð að gera. Hvort ég hitti ykkur öll á morgun, hvort einhvern tíma komi sá dagur að við sjáumst öll, nótt þar sem ég mæti ykkur öllum í draumi, einu af öðru og þakka ykkur fyrir allar hugmyndirnar, áhyggjurnar, reiðina, hlátrana og myndböndin af ykkur á YouTube. Sum þeirra eru mjög góð. Oftast sef ég þó og oftast er mér sama. Sjaldan er ég sanngjörn. Sum ykkar hef ég hatað án þess að þekkja, sum án þess að skammast mín, sum alltof lítið og einhverja í hárnákvæmu magni. Suma hef ég blekkt, aðra hrekkt, ég hef rifist vitandi að ég hafði rangt fyrir mér, neitað að fyrirgefa til að pína, ég hef hugsað illa til Mæðrastyrksnefndar, leitað hefnda og fundið til annarlegra kennda. Ég hef verið fífl. Og á köflum andstyggilegt fífl. En stundum skipta gallar og mistök mig engu. Ég gleymi bráðnandi jöklum, sól sem fuðrar upp fyrir rest og stjörnuþokunni Andrómedu sem mun sundra okkur öllum á endanum. Þá megið þið vera mér ósammála um allt, hella sápu í sjóinn, setja dömubindi í klósettin, kaupa ykkur ólífræna útlenska innflutta óhamingjusama genabætta tómata úr mengandi flugvélum af ökrum ósanngjarnra óðalsbænda sem borga engum fyrir að tína þá. Og ég hef aldrei sagt ykkur þetta. Öllum í einu; Ekkert hreyfir mig meira en þú, elsku mannkynið mitt. Ef ég skyldi ekki ná ykkur öllum saman eða hitta á rétta drauminn langar mig að þakka ykkur, hér og nú, fyrir allar vökustundirnar, fíflaskapinn og algleymið. Takk fyrir allar tilfinningarnar. Án ykkar væri mér alltaf sama. Einmitt núna, þegar einhver hrasar í hlíðum Himalaja og Austurvöllur lyktar eins og allt gubb síðasta vetrar, er líkami minn undirlagður af ást til ykkar. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Saga Garðarsdóttir Mest lesið 7 er ekki lengur 7 Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir,Álfhildur Leifsdóttir Skoðun Ósýnileg hamlandi einkenni – þegar baráttan sést ekki Sigrún Heimisdóttir Skoðun Þrjú lögregluembætti – á hvaða forsendum? Björn Bjarki Þorsteinsson Skoðun Verkin fylgja, varla fé Magnús Magnússon Skoðun Ríkisútvarpið og hlutverk þess Skoðun Lífeyrissjóðs tekjur og skerðing ellilífeyris Sigurður Tómas Garðarsson Skoðun Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir Skoðun Vaxtabætur hverfa þegar vextirnir bíta mest Magnea Gná Jóhannsdóttir Skoðun Hugrenningar í kjölfar sýknudóms í Landsrétti Helgi Gunnlaugsson Skoðun Íslendingar kusu fátækt og einangrun þann 29. ágúst 2026 Jón Frímann Jónsson Skoðun
Allar Önnur í Afríku, Malíkar Grænlands, Litháar, kaffidrekkandi Kínverjar, Svíar sem flokka ekki rusl, gagnkynhneigðir skautadansarar, ófullnægðar unglingsstelpur, graðir búddistar, glaðir Samar, Indverjar í ástarsorg, Finnar í Hlíðunum, konan sem seldi mér ilmvatn á Rue du Borg Tibourg, strákarnir sem rændu mig í sumar, lögfræðingurinn minn, og þeirra, amma mín, Breivik, nauðgarar, samverjar, skipverjar, einherjar, þú og þið hin. Stundum ligg ég andvaka og hugsa um hvað þið séuð að gera. Hvort ég hitti ykkur öll á morgun, hvort einhvern tíma komi sá dagur að við sjáumst öll, nótt þar sem ég mæti ykkur öllum í draumi, einu af öðru og þakka ykkur fyrir allar hugmyndirnar, áhyggjurnar, reiðina, hlátrana og myndböndin af ykkur á YouTube. Sum þeirra eru mjög góð. Oftast sef ég þó og oftast er mér sama. Sjaldan er ég sanngjörn. Sum ykkar hef ég hatað án þess að þekkja, sum án þess að skammast mín, sum alltof lítið og einhverja í hárnákvæmu magni. Suma hef ég blekkt, aðra hrekkt, ég hef rifist vitandi að ég hafði rangt fyrir mér, neitað að fyrirgefa til að pína, ég hef hugsað illa til Mæðrastyrksnefndar, leitað hefnda og fundið til annarlegra kennda. Ég hef verið fífl. Og á köflum andstyggilegt fífl. En stundum skipta gallar og mistök mig engu. Ég gleymi bráðnandi jöklum, sól sem fuðrar upp fyrir rest og stjörnuþokunni Andrómedu sem mun sundra okkur öllum á endanum. Þá megið þið vera mér ósammála um allt, hella sápu í sjóinn, setja dömubindi í klósettin, kaupa ykkur ólífræna útlenska innflutta óhamingjusama genabætta tómata úr mengandi flugvélum af ökrum ósanngjarnra óðalsbænda sem borga engum fyrir að tína þá. Og ég hef aldrei sagt ykkur þetta. Öllum í einu; Ekkert hreyfir mig meira en þú, elsku mannkynið mitt. Ef ég skyldi ekki ná ykkur öllum saman eða hitta á rétta drauminn langar mig að þakka ykkur, hér og nú, fyrir allar vökustundirnar, fíflaskapinn og algleymið. Takk fyrir allar tilfinningarnar. Án ykkar væri mér alltaf sama. Einmitt núna, þegar einhver hrasar í hlíðum Himalaja og Austurvöllur lyktar eins og allt gubb síðasta vetrar, er líkami minn undirlagður af ást til ykkar.
Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir Skoðun
Þegar sátt er ekki lausnin – hvaða aðrar leiðir eru færar? Kristín Skjaldardóttir,Þóra Sigfríður Einarsdóttir Skoðun