Skrifa fyrir sjálfa sig fimmtán ára

Draumsverð, önnur bókin í Þriggja heima sögu þeirra Snæbjörns Brynjarssonar og Kjartans Yngva Björnssonar, er komin út. Fyrsta bókin, Hrafnsauga, vakti mikla athygli og hlaut meðal annars Íslensku barnabókaverðlaunin í fyrra.

Draumsverð er beint framhald af Hrafnsauga, sömu persónur og sama saga heldur áfram,“ segir Kjartan Yngvi, beðinn að gera örlitla grein fyrir Draumsverði. „Þetta verður bókaflokkur sem óljóst er hversu langur verður, en allavega er ætlunin að klára þessa sögu.“



Draumsverð er doðrantur, 555 blaðsíður að lengd, og Kjartan Yngvi segir hana mun lengri en upphaflega hafi staðið til. „Hún átti að verða svipuð að stærð og Hrafnsauga, en svo var bara mikið að gerast og við þurftum að koma því til skila.“



Hvernig skiptið þið með ykkur verkum við skrifin? „Ég veit svo sem ekki hvort ég á að segja að það sé flókið eða einfalt,“ segir Kjartan Yngvi. „Við byrjum á því að setjast niður og tala okkur í gegnum söguþráðinn, hvað á að gerast og hvernig framvinda sögunnar á að vera. Það tekur nokkra fundi og þónokkrar klukkustundir. Síðan skiptum við hlutum bókarinnar á milli okkar, annar skrifar einn hlutann og hinn skrifar annan, síðan sendum við hlutana fram og til baka og endurskrifum og endurskrifum þangað til við erum orðnir sáttir við niðurstöðuna.“ Þannig að lesandinn hefur enga möguleika á að sjá hvor skrifar hvað? „Nei. Satt að segja erum við hættir að sjá það sjálfir,“ segir Kjartan Yngvi og glottir.



Hvaðan kom þessi hugmynd? „Snæbjörn nálgaðist mig fyrir þónokkru síðan og vildi skrifa með mér bók eða bókaflokk. Í upphafi leit þetta reyndar allt öðruvísi út, en eins og gengur og gerist þróðaist hugmyndin með tíð og tíma. Núverandi hugmynd að flokknum er ekki nema sirka tveggja ára en það eru um það bil þrjú og hálft ár síðan samstarf okkar byrjaði. Við skrifum þessar bækur eiginlega til okkar sjálfra þegar við vorum fimmtán ára eða svo, þetta er það sem okkur fannst vanta þá.“



Kjartan Yngvi gefur ekki mikið fyrir þá kenningu að framrás fantasíunnar megi að einhverju leyti rekja til þess að Harry Potter-kynslóðin sé komin fram á ritvöllinn. „Nei, við vorum eiginlega á undan Harry Potter. Minn nördaferill hófst með Hringadróttinssögu sem ég las þegar ég var ellefu eða tólf ára og stendur enn yfir.“