Við höfum nánast ekkert þroskast

Myndasögublaðið GISP! (Guðdómleg innri spenna og pína) er hugarfóstur fjórmenninganna Bjarna Hinrikssonar, Halldórs Baldurssonar, Jóhanns Ludwig Torfasonar og Þorra Hringssonar, auk þess sem gestahöfundar hafa lagt blaðinu lið í gegnum tíðina. 

Ritið á hátt í aldarfjórðungssögu að baki; fyrsta tölublaðið kom út árið 1990 og síðan þá hafa tíu tölublöð til viðbótar litið dagsins ljós, það ellefta nú nýverið, þótt teygst hafi á milli útgáfudaga síðustu ár. 

„Mig minnir að fyrstu fimm tölublöðin hafi komið út á fyrstu tveimur árunum,“ rifjar Halldór upp. „Svo fór að hægja á þessu. Við gáfum þetta út sjálfir til að byrja með en síðustu tölublöð hafa komið út í tengslum við ákveðna menningarviðburði.“ Níunda tölublaðið var til dæmis gefið út í tengslum við myndasögusýningu í Hafnarhúsinu árið 2005 og það tíunda kom út í silkiþrykki á Menningarnótt 2009 í tengslum við yfirlitssýningu á sögu blaðsins.

En var einhver ein ástæða frekar en önnur fyrir því að það hægði á útgáfu blaðsins?

„Við vorum náttúrulega ungir eldhugar þarna í byrjun,“ segir Halldór. „Áhrifavaldar okkar voru ameríska öndergrándið frá áttunda áratugnum; Crumb, teiknimyndablaðið Raw, sem var gefið út af Art Spiegelman, og „horror“-myndasögur frá sjötta áratugnum. Það var hins vegar ekki sérlega stór markhópur fyrir myndasögur á þessum tíma, hvað þá fyrir „alternative“-sögur eins og við vorum að gera. Svo tekur brauðstritið við, menn eignast börn og svona og þá hægðist óhjákvæmilega á útgáfunni.“

GISP! hefur hins vegar aldrei lagt upp laupana, aðeins lagst í mislangan dvala.

„Við erum eins og gömul rokkhljómsveit; þótt það líði langt á milli platna kemur hún alltaf saman á endanum.“ Halldór segir að í ellefta tölublaðinu hafi hópurinn leitað aftur til upprunans og unnið á sömu forsendum og í fyrstu blöðunum.

„Það er að segja að við gefum út sjálfir og í sama formi og upphaflega.“

Hafa efnistökin breyst með aldrinum? 

„Það er nú svolítið merkilegt að þegar maður rennir yfir blöðin virðumst við nánast ekkert hafa þroskast, það er að segja andlega,“ segir hann og hlær. „Það eru mörg stef og minni sem eru gegnumgangandi allan þennan tíma. Aftur á móti hefur okkur farið mjög fram sem myndasöguhöfundum, við erum mun færari en við vorum og ég hugsa að þetta tölublað sé það besta tæknilega sem við höfum sent frá okkur.“

En er jarðvegurinn fyrir myndasögur frjósamari nú en fyrir tutttugu árum?

„Ég þykist merkja það, já. Það má að miklu leyti þakka starfsemi Nexus undanfarna tvo áratugi og listamönnum eins og Hugleiki Dagssyni, sem hafa kynnt formið fyrir nýjum lesendum og gert það meira „mainstream“ en það var. 

En eins og aðrir menningargeirar er myndasöguheimurinn afar fjölbreyttur og lagskiptur. Það er hægt að hafa mjög gaman af ákveðinni tegund rokktónlistar en ekki annarri. Það sama á á við myndasögur.“