The Sweet Escape - ein stjarna

Ég er kannski full kröfuharður, en þegar kemur að poppplötum eru viss lykilatriði sem plata þarf að uppfylla til þess að ég geti mælt með henni. Framar öllu þarf hún að innihalda grípandi lög. Útsetningar þurfa að vera upplífgandi og helst leita inn á ókunnugar slóðir.

En ef lögin eru aðlöguð eldri stílum á smekklegan hátt er ég fljótur að fyrirgefa listamanninum þrátt fyrir að hann leiði mann inn í kunnulegan hljóðheim. Flutningur þarf svo að vera sjarmerandi. Mér er svo sem skítsama hvort söngvarinn eða spilamennskan sé ekki sú besta í heimi, eins lengi og hún ber vott af þessum óútskýranlega sjarma sem hvorki er hægt að læra né kaupa. Með öðrum orðum þá krefst ég þess af poppi að það færi mér eitthvað nýtt, sama í hvaða formi það er.

Gwen Stefani hefur ótrúlega fallega áru yfir sér. Virkar skapandi og kraftmikil kona með aðgang að brunninum sem færir þeim er drekka eilífa æsku. Hún hefur ekki bara frábæra rödd, heldur er hún afbragðs flytjandi og full af kynþokka. Með No Doubt blómstraði hún og sæmilega sóló frumraun hennar færði henni nokkra ágætis slagara. Þess vegna gæti þessi fylgifiskur Love, Angel, Music, Baby ekki verið meiri vonbrigði.

Það er ekkert nýtt né spennandi við þessa plötu.

Allur sjarmi Gwen Stefani getur ómögulega bætt upp fyrir slagaraleysið og það almenna andleysi sem svífur yfir þessari plötu. Hún er greinilega unnin í miklu flýti og frekar farið eftir útþunnum formúlum í stað þess að fanga þann lífsneista sem Gwen virðist innihalda. Ballöðurnar minna mig óþægilega mikið á Debbie Gibson (sem var arfaslöpp tilraun níunda áratugarins að búa til táningsstjörnu á við Britney Spears) og „hressu” lögin missa marks og það sem á að vera barnalegur sjarmi verður hallærislegt. Pharrell lagið Yummy er besta efnið í slagara, en það hljómar samt óþægilega kunnulega. Eins og afgangslag af plötu NERD eða The Neptunes.

Ástæðan fyrir því að ég gef þessari plötu lægstu mögulegu einkunn er af virðingu við listamann sem ég hef tröllatrú á. Gwen Stefani er meistari í sinni iðju, en þessi plata er eins langt frá því að vera meistaraverk og hugsast getur.

Birgir Örn Steinarsson