Óttinn við að vera of venju­leg drif­krafturinn

Emma er þakklát fyrir öll tískuslys fortíðarinnar og hefur gríðarlegan áhuga á klæðaburði og stíl. Hún er hægt og rólega að sleppa alfarið tökum á áliti annarra og elskar fátt meira en að klæða sig upp. Blaðamaður ræddi við Emmu um margbreytileika tískunnar.

Hvað finnst þér skemmtilegast við tískuna?

Mér finnst svo gaman að geta smám saman byggt upp mitt eigið safn af fötum sem ég hef sjálf komið auga á í nytjabúðum og eru ekki eitthvað sem maður sér á hverjum einasta manni.

Mér finnst líka svo fallegt hvað föt geta orðið persónuleg og þýtt mikið fyrir mann. Fataskápurinn minn er eins og safn sem ég hef byggt upp með tímanum og segir ótrúlega mikið um hver ég er.

Hver er uppáhalds flíkin þín og af hverju?

Uppáhaldsflíkin mín er bleik blússa sem ég „triftaði“ í Búdapest og sægrænn pels sem ég keypti um daginn í Mamma Mia Vintage. Við erum að tala um það að ég er spennt fyrir íslenska vetrinum svo ég geti búið í pelsinum mínum. 

Síðan á ég líka vatnshelda þykkbotna skó í kamúflage-mynstri sem ég nota ótrúlega mikið. Þeir eru örugglega bestu kaup sem ég hef gert, bæði af því þeir þola allt og þeir krydda upp á klæðaburðinn.

Eyðirðu miklum tíma í að velja föt hverju sinni?

Það fer algjörlega eftir því hvort ég er í góðu flæði eða ekki. Ef ég er ekki að fíla mig getur það tekið mjög langan tíma, en ég neita að fara út úr húsi ef mér líður ekki vel með klæðaburðinn.

Stundum kemur þetta bara til mín náttúrulega og það eru alltaf bestu lúkkin. Lykillinn er að vera „feik“ alveg sama og þá kemst maður í flæðið.

Hvernig myndirðu lýsa stílnum þínum?

Stíllinn minn er oft frekar feminine, en ég vil eiginlega alltaf hafa eitthvað aðeins hrátt eða vítt (e. oversized) á móti. Ég er mjög hrifin af kontrasti, að blanda saman andstæðum eins og einhverju mjög elegant og rómantísku við eitthvað götótt eða rifið, eða þá að blanda einhverju gamaldags við eitthvað nútímalegt.

Það er bara geðveikt gaman að koma fólki á óvart með því að blanda saman hlutum sem ættu ekki endilega að passa saman.

Hefur stíllinn þinn breyst mikið í gegnum tíðina og hvernig þá?

Á síðustu þremur árum hefur stíllinn minn breyst heilmikið og er ennþá á stöðugri breytingu. Ég hef gaman af því að prófa nýja hluti en skipti líka oft um skoðun eða fæ ógeð af hlutum.

Nýturðu þess að klæða þig upp?

Lífið er einfaldlega skemmtilegra þegar maður klæðir sig upp, svo ég reyni að leggja smá metnað í það á hverjum degi. Það þarf ekkert sérstakt tilefni til að líta út eins og meistaraverk, en það er alltaf gaman að sýna sig og sjá aðra. 

Ég klæði mig auðvitað fyrst og fremst fyrir sjálfa mig, en það væri líka frekar dapurlegt að skapa öll þessi listaverk og sýna aldrei neinum þau.

Hvað skiptir þig mestu máli í klæðaburði?

„Look good, feel good. Feel good, look good, perform good.“ Ef mér líður vel með sjálfa mig er ég óstöðvandi. Ég elska föt sem eru flott en þægileg á sama tíma. Í augnablikinu er ég mikið fyrir blöðrubuxur. Það er hægt að finna mjög fallegar og snyrtilegar slíkar buxur sem eru jafn þægilegar og náttföt, sem ég elska.

Ég er ekkert sérlega mikil morgunmanneskja og mér finnst oft erfitt að fara snemma á fætur og nenni því ekki mikið að pæla í klæðaburðinum. Þá er ekkert betra en að geta hoppað í þægilegar buxur sem eru líka geðveikt kúl.

Síðan er stór plús að blöðrubuxur dragast inn við ökklana, þannig að ég slepp við að draga þær eftir jörðinni og fæ líka að sýna skóna almennilega. Það væri synd að fela fallega skó undir buxunum.

Hvaðan sækirðu innblástur í tískunni?

Ég horfi í allar áttir, pikka út það sem mér líkar best við og blanda því síðan saman eða breyti því. Ég held líka að ákveðinn ótti við að vera of venjuleg veiti mér mikinn innblástur.

Ég byrjaði að klæða mig vel þegar ég fattaði hvað það skiptir mig miklu máli að vera pínu öðruvísi og mér finnst gaman að fylgja tískunni að einhverju leyti en setja alltaf minn eigin svip á hana.

Ertu með einhver boð og bönn þegar kemur að klæðaburði?

Reglur eru leiðinlegar og eiga ekki heima í tískuheiminum. Klæðnaður er listform og leið til sjálfstjáningar, svo mér finnst hver og einn eigi að fá að finna sína eigin leið. Það er hins vegar alveg bannað að dæma klæðaburð þeirra sem eru pínu out there þegar maður klæðir sig sjálfur eins og hver annar maður á götunni.

Áttu eitthvað eftirminnilegt tískuslys og hvernig var það?

Þegar ég lít til baka get ég auðveldlega spottað mörg föt sem ég myndi ekki klæðast í dag, en aftur á móti fannst mér ég vera algjör bomba á þeim tíma þannig að það er svo sem alveg ásættanlegt. Í hverjum mistökum felst lærdómur en í hverri áhættu felst möguleiki, þú veist.

Spilar álit annarra eitthvað hlutverk í þínu fatavali?

Ég vildi auðvitað óska þess að ég gæti svarað þessari spurningu neitandi, en því miður hef ég ekki enn náð að endurforrita heilann nógu vel til að vera alveg sama, forritarar sendið mér endilega skilaboð.

Þó að álit annarra spili vissulega inn í byggi ég ákvarðanir mínar ekki á því og idgaf, eða mér er drullusama, hugarfarið styrkist með hverjum deginum.

Hver er eftirminnilegasta flík sem þú hefur klæðst og af hverju?

Eftirminnilegasta flík sem ég hef klæðst eru rifnar gallabuxur sem ég átti í grunnskóla. Málið er að þetta voru ekki bara einhverjar venjulegar rifnar gallabuxur, haltu þér fast, það voru bleikar pallíettur í götunum. Ég veit. Ég valdi fatahönnun bara til að læra að búa til svona buxur, djók. Ég sakna þeirra.

Hvað finnst þér heitast í tískunni fyrir haustið?

Ég verð eiginlega að segja bomber-jakkar í alls konar litum eða stórir pelsar sem hægt er að henda sér í yfir hvað sem er. Það getur ekki klikkað og er bara svo hentugt. Ó og líka kúl hattar, fyrst og fremst til að skýla andlitinu frá úrkomu.

Býrðu yfir einhverju góðu ráði þegar kemur að tísku?

Meikyō shisui (明鏡止水) er japanskt orðatiltæki sem þýðir „tær spegill og kyrrt vatn“. Það snýst um að vera rólegur og sannur sjálfum sér, óháð því sem gengur á í kringum mann. Mér finnst það mjög gott tískuráð líka, að finna sinn eigin smekk og vera nógu öruggur til að þurfa ekki stöðugt að elta trend eða samþykki annarra.