Af tittlingum og peningalingum

Oft heyrir maður um hættuna sem steðjar að okkar ylhýra gagnvart aðgangsharðri enskunni sem sækir að okkur úr öllum áttum. Í sömu orðræðunni fylgja oft hvatningarorð um að vernda og geyma gull þetta í munni okkar. Það er gott og blessað en dugar skammt þegar sköpunarglöð og -gröð enskan sækir að. Nú dugir enginn varnarsigur heldur verðum við að sækja af krafti meðan við reynum svo að halda hreinu í vörninni.

Íslenskan á því engan séns (æ, sorrí) nema ef við gefum sköpunargáfunni lausan tauminn og breytum henni á alla kanta meðan við varðveitum það sem fór um munn forfeðra vorra. Ein nýlundan sem mér dettur í hug er að færa sér í nyt smækkunarviðskeytið sem við vissulega eigum en notum helst til lítið.

Á Spáni er hægt að biðja um cerveza ef mann þyrstir í bjór en líka cervezita vilji maður lítinn bjór. Eins þekkjum við þetta smækkunarviðskeyti í portúgölsku þar sem Ronaldo litli verður Ronaldinho.

Við eigum þennan fína „ling“ eins og í stráklingur, eins er lítill og vesæll maður vesalingur. Það væri að bera í bakkafullan lækinn að ræða um titt þann er við karlmenn berum um okkur miðja og liggur óbættur hjá garði frá því að kaupakonur sáu Gretti liggja í lyngi eftir sjósund mikið.

Mikil not má hafa af lingi þessu, sjáið bara hversu skemmtilegra orðið „vettlingur“ er heldur en „vöttur.“ Enginn skal þó nota orðið „kerling“ til að hefna fyrir Gretti, nema ef heilalingurinn er í einhverju ólagi eða kannski vonbrigðalingi í hjartlingi. Hins vegar má kalla lítinn fugl fugling, sá er eygir litla von getur borið vonlingi í hjartalingi og sá er býr í litlu húsi getur haldið til í húslingi sínu. Sá sem fær lítið útborgað fær síðan peningaling en sá sem fær mikið útborgað snýr sér til Guðrúnar Kvaran prófessors en hún finnur kannski hentugt stækkunarviðskeyti. Henni verður örugglega ekki skotaskuldling úr því.

En nú læt ég pistlingi þessum lokið enda verð ég að fara að drífa mig í vinnlinguna.