Þetta er…fínt

Tónlist 

Yfir hafið

Uniimog

Sena



Uniimog er hliðarverkefni þeirra Þorsteins Einarssonar og Guðmundar Kristins Jónssonar, sem eru líklega þekktastir fyrir að vera meðlimir reggísveitarinnar Hjálma.

Þeir félagar hafa undanfarin misseri verið uppteknir á tónleikaferðalagi um víða veröld með Ásgeiri Trausta, yngri bróður Þorsteins. Breiðskífan Yfir hafið er sú fyrsta sem gefin er út undir nafni Uniimog og er afrakstur spileríisstundanna milli stríðanna á tónleikaferðalaginu.

Þorsteinn og Guðmundur þurftu ekki að leita langt eftir liðsauka í stúdíói, þeirra nánustu vinir og vandamenn nokkurn veginn sú klíka sem hefur staðið á bak við alla vinsæla tónlist á Íslandi undanfarinn áratug. Meira að segja Ásgeir Trausti leggur þeim lið á plötunni en auk hans má minnast á aðstoðarkokka á borð við Sigurð Guðmundsson, Samúel Jón Samúelsson, Kristin Snæ Agnarsson, Óskar Guðjónsson og fleiri lumbersexual menn sem gætu leikið í Geysisauglýsingum.

Helsti kostur plötunnar er fyrst og fremst góður andi sem virðist svífa yfir henni. Maður fær á tilfinninguna að upptökur hafi verið skemmtilegar, þarna eru gamlir vinir að hittast til að skemmta sér og djamma saman. Sem á reyndar við um flest sem þessi hópur sendir frá sér, það verður bókstaflega allt að gulli sem hann snertir.

Það á nú þegar við um að minnsta kosti tvö lög á plötunni Yfir hafið. Titillag plötunnar hefur fengið mikla spilun á útvarpsstöðvum og það sama má segja um lagið Adam átti 7. Þau lög eru reyndar þokkalega einkennandi fyrir plötuna, létt popp með stöku diskótakti og takkafikti. Lögin á plötunni, sem eru öll nema eitt eftir Þorstein, eru því ákveðin tilraun í einhverju framandi – að minnsta kosti einhverju öðru en reggí, eins öfugsnúið og það hljómar.

Og þetta er allt saman bara…fínt. Þetta er ágætt. Þetta truflar engan. Þetta er tónlist sem hljómar á Bylgjunni og þú heyrir hana í Bónus án þess þó að heyra hana. Það er ákveðið andleysi sem einkennir lagasmíðarnar. Sérstaklega í þeim tveimur lögum sem hafa fengið mesta spilun, einhvers konar „adult contemporary“ tónlist sem David Guetta komst með puttana í og skildi eftir synþaflóð í miðjunni. Diskósándið nær helst flugi í laginu „Segðu já“ en þar er ágætis italo-taktur í gangi. 

Bestu lög plötunnar eru jafnframt þau lágstemmdustu. Í „Eins og þú“ fær falsetturödd Þorsteins virkilega að njóta sín og þar er einnig að finna langframbærilegasta texta plötunnar. „Hegðun skýja um vetur“ er angurvær ballaða sem gæti allt eins verið eftir franska dúettinn Air (á góðan hátt). Síðasta lag plötunnar, „Vetrarhríð“, er fínn svanasöngur þar sem flutt er ljóð Braga Björnssonar frá Surtsstöðum. „Íslenska“ þjóðlagaformið leikur greinilega í höndum Uniimog.



Niðurstaða:Hnökralaus flutningur á lagasmíðum sem einkennast því miður af meðalmennsku. Diskó er feitasta listformið og framkoman við diskóið á að vera eftir því. Fínir sprettir inn á milli en þessir piltar geta betur.