Afi fór ekki á honum Rauð

Bækur

Stolnar raddir

Hugrún Hrönn Kristjánsdóttir

Stolnar raddir er fyrsta skáldsaga Hugrúnar Hrannar Kristjánsdóttur og sem slík lofar hún góðu. Söguhetjan er Sóllilja, rúmlega tvítug Reykjavíkurmær sem er í íslensku í Háskólanum, á dóttur og býr heima hjá ömmu.

Hún segir söguna í nútíðinni í fyrstu persónu en inn í er fléttað flassbökkum til bernskunnar og sögu afa hennar og ömmu frá sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar. Sú saga er um margt áhugaverð og öðruvísi og á köflum finnst lesanda sögu Sóllilju vera ofaukið og sú hugsun verður ásækin að bókin hefði kannski orðið betri ef saga afans og ömmunnar hefði verið eina umfjöllunarefnið, enda sú saga bæði örlagaþrungnari og með dýpri undirtóni en nútíðarhluti bókarinnar.

Bókin er ágætlega byggð og skemmtileg aflestrar, persónurnar áhugaverðar, en hefði mátt leggja meiri áherslu á persónusköpun afans og ömmunnar í fortíðinni og setja þau í betra samhengi við þann tíma sem þau lifðu. Það örlar á því á köflum að höfundurinn þekki ekki sögusviðið nógu vel í þeim hluta sögunnar.

Nútíð Sóllilju er árið 2009 en ekki finnur lesandinn þó mikið fyrir því andrúmslofti sem þá ríkti í þjóðfélaginu, rétt er minnst á mótmæli, hrun og ólgu í framhjáhlaupi. Daglegt líf Sóllilju er kunnuglegt úr ýmsum bókum bæði innlendum og erlendum; leit ungrar konu að sjálfri sér, rótum sínum og stað í lífinu. Vettvangur þeirrar leitar er Þjóðarbókhlaðan og seinna skúringar á Grund á daginn, ferðir á ölstofur á kvöldin sem leiða til þess að duglega lögfræðinemanum er dömpað fyrir miðaldra blaðamann með vafasamt orðspor í kvennamálum með tilheyrandi taugatitringi og vangaveltum um hvort hann sé nú nógu hrifinn af henni. Þennan söguþráð þekkjum við vel en það er leyndarmálið úr fortíðinni sem gerir líf hennar, og um leið söguna, frábrugðið og heldur lesandanum við efnið.

Hugrún Hrönn er lipur penni, textinn flæðir áreynslulaust og í bernskuköflunum örlar á ljóðrænum tilþrifum. Fléttun sagnanna tveggja er haganlega gerð og lesandinn hvattur áfram með hæfilegu magni af upplýsingum til að viðhalda áhuganum á því að lesa áfram. Einhverjum vandræðum virðist höfundurinn þó hafa lent í við að enda söguna og er síðustu köflunum eiginlega ofaukið, þeir verða hálfgerður antíklímax sem dregur úr áhrifamætti þess þegar leyndarmálin upplýsast.

Í heild er sagan þó hin besta skemmtun og augljóst að hér er kominn fram höfundur sem á framtíðina fyrir sér í skriftunum.

Niðurstaða: Ágætlega byggð og vel skrifuð saga með skemmtilegu plotti, en hefði mátt við meiri dýpt.